Στο ιστορικό Αιγαίο υπάρχει μία μόνο «Γαλάζια Πατρίδα»: η ΕΛΛΗΝΙΚΗ |

Του Καθ. Πέτρου Π. Γρουμπού,
Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών

ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ; Ποιοι δικαιούνται να τις ονειρεύονται; Και σίγουρα ποιοι ΟΧΙ!

Μόλις πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Τούρκος πρόεδρος κ. Ερντογάν και  με αφορμή την επέτειο της νίκης των Οθωμανών κατά τη ναυμαχία της Πρέβεζας το 1538,  αναφέρει μεταξύ των άλλων: «Συνεχίζουμε με πίστη και αμετάβλητη θέληση την υπεράσπιση και την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων μας στις θάλασσες με πλήρη συνειδητοποίηση του πόσο σημαντική είναι η υπεράσπιση της «Γαλάζιας Πατρίδας» μας».

Τι έπαρση και θράσος! Υπερασπίζεται κανείς ό,τι είναι δικό του. Η «Γαλάζια Πατρίδα», όπως τολμά να την καθορίζει και να ονειρεύεται η Τουρκία, είναι μια νοητή οριοθέτηση  και στρατηγικός σχεδιασμός για τον έλεγχο θαλάσσιου ζωτικού χώρου από την Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο Πέλαγος, Λιβυκό Πέλαγος και Ανατολική Μεσόγειο, με αντικειμενικό σκοπό τη γεωπολιτική της αναβάθμιση και την ανάδυσή της ως πλανητική δύναμη. Η Τουρκία δεν κρύβει τις φιλοδοξίες της: ονειρεύεται την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σίγουρα έχει υπ’ όψιν της ότι αυτό σημαίνει, χάραξη νέων συνόρων, κατάργηση - παραβίαση παλιών συμφωνιών που σφραγίστηκαν με αίμα. Σημαίνει παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Πόσο πιθανό είναι να γίνει αυτό χωρίς τη συγκατάθεση – ανοχή των μεγάλων δυνάμεων: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα… ; Μάλλον απίθανο.

Σώτη Τριανταφύλλου: «Οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να είναι δίκαιοι, αλλά  κοιμούνται» | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η συμφωνία αγοράς εξοπλιστικού υλικού και στρατιωτικής αλληλεγγύης συναντά αλλοπρόσαλλες αντιστάσεις

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Δεν θα σχολιάσω τη φτήνεια και τη φτώχεια του λεξιλογίου της αριστεράς στην πρόσφατη επίθεσή της στην ελληνογαλλική συμφωνία. Ο βίος είναι βραχύς. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η σταθερή άγνοια της διεθνούς πολιτικής, η βαθιά της ανικανότητα να αναγνωρίσει μια κατάσταση win-win.

Η συμφωνία μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Εμανουέλ Μακρόν αποτελεί ένα βήμα προσέγγισης στην Ευρώπη απ’ όπου είχαμε απομακρυνθεί για κάμποσο καιρό αιωρούμενοι στο νεφέλωμα του αριστεροδεξιού εθνικισμού και της μιζέριας. Είναι επίσης ένα (μικρό) βήμα στην κατεύθυνση του ευρωπαϊκού στρατού που, μαζί με το ευρωπαϊκό Σύνταγμα, θα συνεισφέρει, όταν βάλουμε λίγο μυαλό, στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, στην ομοσπονδιοποίηση. Αν βρισκόμαστε ακόμα μακριά από αυτόν τον ορίζοντα ευθύνονται συντηρητικά κόμματα και παρατάξεις όπως ο ελληνικός ΣΥΡΙΖΑ και οι ποικίλοι αντιευρωπαϊκοί σχηματισμοί στην ευρωπαϊκή ήπειρο· οι αριστεροδεξιοί επαρχιώτες.

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΓΟΝΕΩΝ - ΟΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ
Όλο και περισσότεροι μπαμπάδες και μαμάδες συμμετέχουν σε σχολές γονέων, δίνοντας νέα ώθηση σε έναν θεσμό που υπόσχεται γρήγορα και ουσιαστικά αποτελέσματα στην ανατροφή αυτόνομων και χαρούμενων παιδιών.


Του Μανώλη Ανδριωτάκη

 
Έχω σκεφτεί πολλές φορές, με αρκετές ενοχές είναι αλήθεια, ότι πιθανώς θα ήταν όλα καλύτερα στον κόσμο μας αν μερικοί άνθρωποι δεν είχαν γίνει γονείς. Ακούγεται σκληρό, και είναι, αλλά το έχουμε σκεφτεί όλοι. Η εικόνα ενός έξαλλου γονιού, που ωρύεται δημόσια, στον δρόμο, ή ασκεί βία σε κάποιον άλλον, μπροστά στα παιδιά του, τα οποία συνήθως κλαίνε έντρομα, δεν είναι ξένη σε κανέναν. Από την άλλη, έχουμε επίσης σκεφτεί όλοι ότι, εφόσον είναι αδύνατον να ελέγξεις το ποιοι γίνονται γονείς, θα ήταν ενδεχομένως σοφότερο αν προσπαθούσαμε να τους εκπαιδεύσουμε όλους, ώστε τουλάχιστον να αποφύγουμε τα σοβαρά λάθη. Ομολογώ ότι, όταν έγινα κι εγώ γονιός, η θέση μου έγινε πιο αβέβαιη. Το κοινότοπο «δεν φταίνε σε τίποτα τα παιδιά» άρχισε να με βασανίζει αυξανόμενα, βλέποντας γύρω μου ολοένα και περισσότερες απαράδεκτες, ή έστω αμφιλεγόμενες, συμπεριφορές γονιών. Αλλά την ίδια στιγμή με κατέκλυζαν οι αμφιβολίες για τον δικό μου ρόλο ως γονιού. Πώς να αντιμετωπίσω την ακόρεστη επιθυμία του γιου μου για οθόνες και καινούργια αυτοκινητάκια; Πώς θα του μάθω τα όρια; Πώς θα διαφυλάξω την αυτονομία του;


Θάνος Βερέμης : ΕΛΙΑΜΕΠ
Αρθρο του Θανου Μ. Βερεµη
 

Η λογική και η πίστη είναι ασύµπτωτες έννοιες. Δεν είναι, όµως, αναγκαστικά ανταγωνιστικές, γιατί συνήθως ρυθµίζουµε τις ενέργειές µας µε τη λογική και εξασφαλίζουµε την ισορροπία µε την πεποίθηση ότι όλα θα πάνε καλά. Υπάρχουν, βέβαια, λογικές ενδείξεις ότι το φυσικό µας περιβάλλον υφίσταται σοβαρές προσβολές από τη δραστηριότητά µας ώστε να δοκιµάζεται η πίστη µας στην πρόνοια των ανθρώπων. Ελπίζουµε, όµως, ότι υπάρχει ακόµη χρόνος ώστε αυτή η πρόνοια να εκδηλωθεί.


Εκπαίδευση, πτυχία, επαγγελματική αποκατάσταση και ανεργία των νέων στην  Ελλάδα - Kariera.gr Blog
Οι ταγοί ενός επαγγελματικού χώρου τείνουν πρώτα να σκέπτονται συντεχνιακά και κατόπιν επαγγελματικά.

ΤΟΥ ΧΑΡΙΔΗΜΟΥ ΤΣΟΥΚΑ*

 
Στο μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής μου ζωής διετέλεσα και αξιολογούμενος και αξιολογητής. Στα πρώτα στάδια έπρεπε να συζητώ με ανώτερης βαθμίδας συναδέλφους για το τι έκανα, τι προτίθεμαι να κάνω και τι χρειάζομαι για να γίνω καλύτερος. Με τη σταδιοδρομική άνοδο, οι ρόλοι αντιστράφηκαν, αν και η λογοδοσία ουδέποτε εξέλιπε. Αυτή η εμπειρία είναι ο κανόνας στον θεσμικά ανεπτυγμένο κόσμο. Οχι μόνο στα πανεπιστήμια, αλλά σε κάθε βαθμίδα εκπαίδευσης.


Οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης της γενιάς μου (χονδρικά, όσοι γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’60) δεν είχαν αντίστοιχη εμπειρία. Οδεύουν στην αφυπηρέτηση και ουδείς ποτέ τους ζήτησε τον λόγο για το πώς κάνουν τη δουλειά τους. Ακόμα και ολοφάνερα ανεπαρκείς εκπαιδευτικοί αφέθηκαν, ως επί το πλείστον, στην ανεπάρκειά τους. Μετά το 1981, η αξιολόγηση εκλήφθηκε ευρύτατα ως μια μορφή πειθαρχικού!


ΙΟΒΕ – Στα προ πανδημίας επίπεδα το οικονομικό κλίμα τον Ιούλιο - Ειδήσεις  - νέα - Το Βήμα Online
Ποιες είναι οι εκτιμήσεις του «Dr Doom» για την επόμενη ημέρα. Ο κίνδυνος της «υπερθέρμανσης» και το δίλημμα των κεντρικών τραπεζών. Πώς θα επηρεαστούν μετοχές και ομόλογα ανάλογα με το σενάριο που θα επιβεβαιωθεί.

Ποια είναι η πορεία την οποία θα ακολουθήσει η παγκόσμια οικονομία και οι αγορές την επόμενη χρονιά; Σύμφωνα με τον γνωστό οικονομολόγο Νουριέλ Ρουμπινί υπάρχουν τέσσερα σενάρια για το τι ακολουθήσει μετά τον «ήπιο στασιμοπληθωρισμό» των τελευταίων μηνών.

Ο «ήπιος στασιμοπληθωρισμός» χαρακτηρίζεται κατά τον κ. Ρουμπινί από σημαντικά πιο αργή ανάπτυξη σε σχέση με το πρώτο μισό του 2021 και από την άνοδο του πληθωρισμού πάνω από το επίπεδο του 2%, κυρίως λόγω των επιπτώσεων της μετάλλαξης Δέλτα, των διαταραχών στις εφοδιαστικές αλυσίδες και των ελλείψεων αγαθών και εργατικού δυναμικού. Εν τω μεταξύ, οι αποδόσεις των ομολόγων έχουν υποχωρήσει τους τελευταίους μήνες.

Στέφανος Μάνος - Βικιπαίδεια

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΑΝΟΥ*

Στις 23 Ιουνίου 2019, λίγο πριν από τις εκλογές που ανέδειξαν την κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, έγραψα ένα σύντομο άρθρο στην «Κ», με την ελπίδα ότι οι απόψεις μου θα αποδειχθούν χρήσιμες στη νέα κυβέρνηση.

 

Από τότε έχουν περάσει 780 ημέρες. Δεν είναι λίγος χρόνος, αν ξέρεις τι θέλεις. Το άρθρο μου είχε τίτλο «Το πρώτο βήμα: νέα ταυτότητα του πολίτη». Υποστήριζα ότι το πρώτο απαραίτητο βήμα για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και τον εκσυγχρονισμό, για την απλοποίηση και διευκόλυνση της σχέσης του πολίτη με το τεράστιο κράτος, είναι η έκδοση ενός νέου τύπου ταυτότητας. Δεν έλεγα κάτι καινούργιο ούτε καινοτόμο. Πολλές άλλες χώρες στην Ευρώπη έχουν τέτοιες ταυτότητες. Το είχε αναγνωρίσει ο Γ. Παπανδρέου, αλλά κόλλησε στην… αναγνώριση, δεν προχώρησε. Αλλά και οι επόμενες κυβερνήσεις αποδείχθηκαν εξίσου αναποτελεσματικές. Ο Ανδρέας Δρυμιώτης έχει γράψει πολλές φορές, επίμονα, για το θέμα στην «Κ».


Του Καθηγητή  Πέτρου Π. Γρουμπού,
Ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών

Τα τελευταία χρόνια  κάποιοι προσπάθησαν να μας πείσουν ότι δεν χρειάζεται η γνώση του παρελθόντος. Σ' αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο το παρελθόν αντιμετωπίζεται  σαν ένα βάρος, από το οποίο οι κοινωνίες και τα άτομα πρέπει να απαλλαγούν ώστε να περάσουν χωρίς τα ενοχλητικά βαρίδια του παρελθόντος στη νέα εποχή. Ένα νέο μοντέλο έπρεπε να κτισθεί. Αυτό λοιπόν το λαμπρό «νέο  μέλλον» έπρεπε και μπορούσε να κατακτηθεί με νέα εργαλεία, βασισμένα μόνο στις «νέες γνώσεις». Όλα από το παρελθόν θεωρήθηκαν ότι έχουν ξεπεράσει την ημερομηνία λήξης τους και είναι άχρηστα!. Η χρήση τους θα επιβραδύνει μόνο την εξέλιξη του νέου και προηγουμένως αδιανόητου μέλλοντος. Αυτήν τη νέα εποχή σηματοδότησε ο Φράνσις Φουκουγιάμα με βιβλίο του: “Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος 'Άνθρωπος” που  συνοψίζεται στην πρόταση: “Η διαλεκτική που έθρεψε τους πολέμους και τις επαναστάσεις σταματά ελλείψει αντιπάλων. Το δημοκρατικό μοντέλο η φιλελεύθερη  δημοκρατία κέρδισε. Η Ιστορία τελείωσε”. (Διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, 1989)