Του Τάκη Σουβαλιώτη

 Δύσκολοι, πολύ δύσκολοι έγιναν οι πολιτικοί καιροί και για τις υπερδυνάμεις. Αλλάζουν και γι’αυτές οι διάφορες συγκυρίες. Μέχρι και πριν λίγα χρόνια οι δύο υπερδυνάμεις, η Αμερική και η Ρωσία, είχαν όλο σχεδόν τον κόσμο κάτω από τον έλεγχό τους. Κάτω από την πολιτική κηδεμονία τους. Και με την γνωστή στρατιωτική τους ισχύ έπαιζαν έναν καθοριστικό ρόλο και για την τύχη όλων μας. Αυτόν όμως τον ρόλο δεν τον παίζουν πια στις μέρες μας. Ή, τον παίζουν αρκετά περιορισμένα. Δεν μπορούν με άλλα λόγια, να επιβάλλουν παντού τις διάφορες θελήσεις τους. Η μία χώρα μετά την άλλη απομακρύνεται όλο και περισσότερο τόσο από την πολιτική επιρροή της Αμερικής, όσο και της Ρωσίας.


Οταν ο Τάκης "σεσουαρ" Θεοδωρόπουλος έχει άποψη για τον Μίκη Θεοδωράκη στη  χώρα που 'χουν "φιλόσοφο" το...Ράμφος
Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

 
Για όλα φταίει η Δύση; Ας πούμε πως για όλα φταίει η Δύση. Φταίει για την εξαθλίωση του Τρίτου Κόσμου, φταίει για την υπανάπτυκτη θρησκοληψία του Ισλάμ. Φταίει όταν επεμβαίνει στο Αφγανιστάν. Φταίει επειδή αποσύρεται από το Αφγανιστάν. Βαρεθήκαμε να το ακούμε, όμως πολλοί δεν βαρέθηκαν να μας το λένε. Σε πρώτη ευκαιρία. Οποτε ο κόσμος μας βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα που δεν έχει λύση. Ή, τουλάχιστον, του οποίου η λύση δεν είναι προφανής.

Χρήστος Χωμενίδης: «Δεν ήθελα να γίνω συγγραφέας. Ήθελα να γίνω  πρωθυπουργός» | BOVARY

Του Χρήστου Χωμενίδη

"Πότε πεθαίνει ο έρωτας κανένας δεν το ξέρει, αφού τ’αστέρι της χαράς είν’και τού πόνου αστέρι…" τραγουδούσε η Νάνα Μούσχουρη τους στίχους του Νίκου Γκάτσου μελοποιημένους από τον Μάνο Χατζιδάκι. Στίχους διαχρονικότατους. Η απομάγευση, το τέλος του έρωτα, αποτελεί τον εφιάλτη των ερωτευμένων καθώς σπανιότατα επέρχεται ταυτόχρονα και για τους δύο. Κατά κανόνα, ο ένας στρέφει αλλού το βλέμμα αφήνοντας τον άλλον άναυδο, καραβοτσακισμένο, αισθηματικά ορφανό.

Ανδρέας Ζαμπούκας | Athens Voice

Οι σύγχρονες κοινωνίες τείνουν συνεχώς να απολαμβάνουν την ζωή ως μία κατακτημένη και παγιωμένη πραγματικότητα

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Όλα μεταβάλλονται γύρω μας. Η φύση, το κλίμα, η ενέργεια, η βιοποικιλότητα, εμείς οι ίδιοι ως οργανισμοί.

Ηπιο επικίνδυνη κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί μια κοινωνία είναι η ψευδαίσθηση της ασφάλειας των μελών της. Η  φαντασίωση της προστασίας που υποθετικά παρέχει στους πολίτες του ένα κράτος-κηδεμόνας, χωρίς  προυποθέσεις.  



Η Ιερά Μονή Προυσού είναι αφιερωμένη στην Παναγία και εορτάζει στις 23 Αυγούστου (στην Απόδοση της Κοίμησης).


είναι μοναστήρι του Νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται 31 χιλιόμετρα νότια του Καρπενησίου και 53 βορειοανατολικά του Αγρινίου, 2 χιλιόμετρα από το ομώνυμο χωριό και αποτελεί πνευματικό και προσκυνηματικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής. Είναι χτισμένη σε ένα τοπίο επιβλητικό, σε απόκρημνη, βραχώδη περιοχή μεταξύ των βουνών Χελιδόνα, Καλιακούδα και της οροσειράς του Παναιτωλικού, η οποία είναι κατάφυτη με έλατα.


Εκτός «Εστίας» ο Αθανάσιος Χ . Παπανδρόπουλος
Οργανωμένο έγκλημα και θρησκευτικός φανατισμός είναι το δίπολο που θα επηρεάζει την πορεία των ισλαμιστών προς το… μηδέν και το άπειρο.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Η πρώτη πλουτοπαραγωγική πηγή του Αφγανιστάν είναι η παραγωγή οπίου. Καλύπτει το 90% της παγκόσμιας παραγωγής, αποφέρει στη χώρα το 55% του ΑΕΠ της και σε απόλυτο αριθμό αντιπροσωπεύει περί τα 10 δισ. δολάρια ετησίως. Απασχολεί επίσης, κατά τις εκθέσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), πάνω από τους μισούς Αφγανούς αγρότες. Από αυτούς τους τελευταίους εξάλλου προέρχονται σε μεγάλο βαθμό και οι Ταλιμπάν, οι οποίοι στρατολογούνται από πολύ μικρή ηλικία.

Το συγκλονιστικό κείμενο του Νίκου Δήμου για τον Πέτρο Τατσόπουλο | Flash.gr

Του Νίκου Δήμου

Σύμφωνα με τους ερευνητές περιέχει τα πάντα: Ειδύλλια αλλά και χωρισμούς. Έρωτες αλλά και τους μεγαλύτερους καυγάδες. Καλοπέραση αλλά και φρικτή κακουχία. Εκστάσεις αλλά και εμφράγματα (πολλαπλάσια από τη συνηθισμένη μας ζωή). Ταξιδιωτικό εμπλουτισμό αλλά και περιηγητικές απογοητεύσεις.


Η ιστορία με τις διακοπές αρχίζει αρκετούς μήνες πριν. Όχι μόνο  τώρα, λόγω covid-19. Από παλιά. Κάποιος από την οικογένεια θυμάται τις περασμένες ή προ-περασμένες και αρχίζει την κριτική και τις απαιτήσεις.

-          Αυτή τη φορά δεν θα την πάθουμε όπως το 2014!

-          Γιατί δηλαδή; τι πάθαμε το 2014;

Αρχίζει η κριτική των περασμένων διακοπών όπου αποδεικνύεται και η διαφορά στις εντυπώσεις και τις αναμνήσεις. Οι «τέλειες διακοπές» του ενός είχαν πολλά τρωτά για τον άλλο. Αλλιώς περάσαν οι μεγάλοι, άλλα ζήταγε η νεολαία.

Βέβαια τώρα με την πανδημία γίναμε πολύ πιο ολιγαρκείς. Η στέρηση μας έκανε ταπεινούς και συμβιβασμένους. «Ένα άντρα, ας είναι και ξύλινος» μουρμούριζαν οι παλιές γεροντοκόρες. «Μια παραλία, ας είναι και με βράχια» θα δεχόταν η παρέα, προκειμένου να κάνει τα μπάνια της.

Κι όμως φέτος ήταν πιο εύκολο να πλησιάσεις τα συστατικά των τέλειων διακοπών. Ήρθαν λιγότεροι τουρίστες – πιο εύκολη και πιο φθηνή η επιλογή καλού καταλύματος. Το ίδιο και με την εστίαση: περισσότερες επιλογές. Η απαγόρευση των ολονύκτιων πάρτι ήταν ευεργετική για τα αυτιά της πλειοψηφίας.

Σπάνιες φωτογραφίες από την Κέρκυρα του 1958-59 | LiFO



Ο Σεπτέμβρης κείται μακράν

Του Γιώργου Παναγιωτάκη

Ο Σεπτέμβρης είναι μακριά ενώ σαρώνουν επιδημιολόγοι, δασολόγοι -πρόσφατα προέκυψαν και οι ταλιμπανολόγοι- του πληκτρολογίου

 «Έχει ο Θεός». Ήταν η πιο συνηθισμένη φράση ενός γείτονά μας, παλιά στο χωριό. Την κοτσάριζε σε κάθε ευκαιρία. Του έλεγαν για παράδειγμα, «Πάω στην αγορά, μήπως θέλεις να σου φέρω κάτι;» και εκείνος απαντούσε, «Μπα άσε, έχει ο Θεός». Ή, «Σαν να μου φαίνεται ότι έχει βουλιάξει μια ιδέα η στέγη σου εκεί στη γωνία» και εκείνος έλεγε, «Δε βαριέσαι, έχει ο Θεός». Γενικά τον συμπαθούσα γιατί ήταν καλόβολος και αισιόδοξος άνθρωπος –και επίσης δεν σε έστελνε για θελήματα όπως έκαναν οι άλλοι γείτονες και οι συγγενείς. Σύμφωνα όμως με μια θεία μου, που αν και κάπως φαρμακόγλωσσα ήταν συνήθως εύστοχη στις παρατηρήσεις της, ήταν απλά «τεμπέλαρος με περικεφαλαία». Κοινώς, βαριόταν να σκεφτεί τι χρειαζόταν από την αγορά ή τι έπρεπε να κάνει για να μην καταρρεύσει το σπίτι του και έτσι σε ξεφορτωνόταν με συνοπτικές διαδικασίες ώστε να απολαύσει με την ησυχία του την εφήμερη μακαριότητα της απραξίας.