Του Φάνη Ζουρόπουλου*

 

 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΕ ΑΓΡΙΕΣ ΕΠΟΧΕΣ!......Εκεί γύρω στο 1980 άρχισε η άγρια αποβιομηχανοποίηση της Αιγιάλειας που δημιούργησε μεγάλα προβλήματα στους εργαζόμενους αλλά και στην τοπική κοινωνία. Η αρχή έγινε με την Χαρτοποία, ακολούθησαν η ΕΤΕΛ, ο Ρετσίνας, η ΕΒΕΠ και γλυτωσε στο παρα πέντε η ΕΒΟ.... Στην περίπτωση της ΕΤΕΛ η άλλοτε ακμαία σαπωνοποιία- ελαιουργία πέρασε στην ΕΤΕ λόγω χρεών και διορίστηκε εκκαθαριστής για να πάει για ξεπούλημα. Πρώτη ενέργεια η απόλυση των εργαζομένων πολλοί από τους οποίους δεν είχαν συμπληρώσει ούτε ένσημα για συνταξιοδότηση, έμεναν δηλαδή στον δρόμο.....Ένας απο αυτούς πάνω στην απελπισία του ανέβηκε στην μεγάλη καμινάδα του εργοστασίου και απείλησε ότι θα πηδηξει αν τον έδιωχναν. Εγινε αναστάτωση, αστυνομία, Δημοτική Αρχή, δημοσιογράφοι, όλοι κάτω για το γεγονός....(κανάλια δεν υπήρχαν ευτυχώς...).Μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις οι υπεύθυνοι δεσμεύτηκαν ότι δεν θα τον απολύσουν, αλλά αυτός ζήτησε και γραπτή εγγύηση... Τότε γράψαμε σε ένα χαρτί ότι η υπόσχεση θα πραγματοποιηθεί και το υπογράψαμε εγώ, ο πρόεδρος του Ε.Κ (δεν θυμάμαι ποιος ήταν...) και ο τοτε πρωτοσύγγελος της Μητρόπολης π. Παύλος Παπαλεξίου ( σήμερα Μητροπολίτης Κοζάνης) ...Έτσι κατέβηκε ο εργαζόμενος και πράγματι η ΕΤΕ δεν τον απέλυσε. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΜΩΣ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ: Την επόμενη έχοντας ζήσει από μέσα την ιστορία έγραψα ένα πρωτοσέλιδο πύρινο άρθρο στο "Βήμα της Αιγιαλειας" με τιτλο " Η καμινάδα" όπου κατηγορούσα την ΕΤΕ για αναλγησία, παραβίαση εργατικών νόμων και καταπάτηση των εργατικών δικαιωμάτων....Η ΕΤΕ με μήνυσε και μετά από κάποιους μήνες πήγαμε στην Πάτρα για την δικη(δεν υπήρχε ακόμα Πρωτοδικείο στο Αιγιο...). Εγινε μια διήμερη δίκη με μάρτυρες πολλούς εργαζόμενους και με συνήγορο υπεράσπισης μου τον αξέχαστο φίλο μου και συνεργάτη μου αείμνηστο δικηγόρο Αθηνών Μιχάλη Μουρίκη (που μαζι μετα διαλύσαμε πανελλαδικά τις φιλοβασιλικές οργανωσεις), μαζι με τους Αιγιωτες δικηγορους Γιώργο Περπή, μετέπειτα Δήμαρχο και Σπύρο Παπαδόπουλο, ενω την ΕΤΕ εκπροσώπησε μεγάλο δικηγορικό γραφείο της Αθήνας. Η αθώωση μου ήταν πανηγυρική και όλοι οι εργαζόμενοι χειροκρότησαν μόλις ανακοινώθηκε.....ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ όταν η ΕΤΕΛ πουλήθηκε σε ιδιώτη με δική μου παρέμβαση και του αειμνήστου Κωστα Ριζόπουλου, ο νέος ιδιοκτήτης δεν γκρέμισε την καμινάδα που είναι ακόμα εκεί σαν σύμβολο μιας εποχής που το Αιγιο ειχε ακμαίες βιομηχανίες αλλά και που οι εργατικοί αγώνες έπιαναν τόπο. ΑΥΤΗ ΕΙΔΑ ΠΕΡΝΟΝΤΑΣ ΧΘΕΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΔΙΗΓΗΘΗΚΑ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Χάρης Θεοχάρης: Αποκάλυψη τώρα – ATHENS VOICE/Συνέντευξη – Xάρης Θεοχάρης – Υφυπουργός Εξωτερικών

 

Του Χάρη Θεοχάρη, υφυπουργού Εξωτερικών, αρμόδιου για την Οικονομική Διπλωματία και την Εξωστρέφεια

Η παγκόσμια οικονομία δεν επιστρέφει στην "κανονικότητα" που γνωρίζαμε. Το εμπόριο αναδιατάσσεται, οι εφοδιαστικές αλυσίδες επανασχεδιάζονται, η ενέργεια παραμένει παράγοντας γεωπολιτικής ισχύος και το κεφάλαιο αναζητά όχι μόνο αποδόσεις, αλλά και ασφάλεια, θεσμική αξιοπιστία και στρατηγικό προσανατολισμό.

Αυτό είναι το νέο περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να κινηθεί η Ελλάδα. Και η απάντηση της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι σαφής: η χώρα δεν θα είναι θεατής των εξελίξεων. Θα είναι ενεργός παίκτης στη νέα γεωοικονομία.

Χρήστος Σταϊκούρας - Οικονομικός Ταχυδρόμος - ot.gr

Του Χρήστου Σταϊκούρα

 

Σε λίγες ημέρες, η Θεσσαλονίκη και η Διεθνής Έκθεσή της θα αποτελέσουν –και πάλι – το επίκεντρο του δημόσιου και οικονομικού διαλόγου. Εκεί, η Κυβέρνηση θα έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει τις βασικές οικονομικές προτεραιότητες για το επόμενο έτος, αλλά και να ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση για την πορεία της χώρας τα επόμενα χρόνια. Καθώς πρόκειται για την τελευταία παρουσία στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης πριν από τις εκλογές του 2027, η φετινή αποκτά έναν ευρύτερο και ιδιαίτερο πολιτικό και συμβολικό χαρακτήρα, αφού όλα τα Κόμματα καλούνται να ξεδιπλώσουν, με σαφήνεια και ρεαλισμό, τον οδικό χάρτη τους για την πορεία της Ελλάδας προς το 2030.

 Κατά την πεποίθησή μας, το ζητούμενο, από όλους μας, δεν είναι απλώς να φτάσουμε σε εκείνο το χρονικό σημείο με μια οικονομία μεγαλύτερη σε μέγεθος. Είναι πως θα φτάσουμε σε αυτή τη χρονιά με μια Ελλάδα ουσιαστικά ισχυρότερη: πιο παραγωγική, πιο ανταγωνιστική, πιο κοινωνικά δίκαιη, με ισχυρότερους θεσμούς, μικρότερες ανισότητες και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις μιας ταραγμένης εποχής.

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από το ιστορικό σχίσμα του '68 μέχρι σήμερα - ΤΑ ΝΕΑ

Γράφει ο Ηλίας Κανέλλης

Δεν είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας έστησε ακόμα ένα σόου στη Θεσσαλονίκη για να ξαναπουλήσει σε άλλη συσκευασία το ίδιο σενάριο δήθεν παροχών που προέβλεπε το αξέχαστο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του 2014. Είναι ότι, αυτή τη φορά, η περιφρόνηση της πραγματικότητας ξεπερνάει την περιφρόνηση της πραγματικότητας στην «πρώτη φορά Αριστερά». Μετά τον ΣΥΡΙΖΑ, θέλω να πω, ο Τσίπρας έγινε χειρότερος απ’ ό,τι ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τι είπε στην εμφάνισή του στη Θεσσαλονίκη; Ο,τι θεωρείται γενικώς προοδευτικό: ότι θα τα πάρει από το 1% του πληθυσμού που έχει «δυσανάλογο ποσοστό του πλούτου της χώρας» για να χρηματοδοτήσει «την κοινωνία» και «τον λαό» – κι αυτό το ονόμασε «πατριωτική εισφορά». Πώς έβγαλε αυτό το ποσοστό; Δεν κάνουμε τέτοιες ερωτήσεις στον καλλιεργητή του λεφτόδεντρου. Θα προσπαθήσω, όμως, να εξηγήσω πού οδηγεί αυτού του τύπου η παροχολογία – την οποία μαθαίνω ετοιμάζεται να την υπερκεράσει ο Νίκος Ανδρουλάκης.

Όλοι θέλουν τη μεσαία τάξη, λίγοι μπορούν - ΤΟ ΒΗΜΑ

Στη Δύση, οι μεσαίες τάξεις που σχηματίστηκαν την περίοδο 1945-1990, δυσκολεύονται πολύ σήμερα να περάσουν από την παραδοσιακή βιομηχανική εποχή σε αυτήν της οικονομίας των γνώσεων, της ψηφιακής διαχείρισης και της τεχνητής νοημοσύνης

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Στο πολύκροτο βιβλίο του «Τα τριάντα ένδοξα χρόνια ή η αόρατη επανάσταση από το 1946 στο 1975», ο Γάλλος καθηγητής και κοινωνιολόγος Ζαν Φουραστιέ (1907-1990), περιγράφει με ατράνταχτα στοιχεία πως η Γαλλία πρωτίστως και η Δύση γενικότερα, πέρασαν από βαριά πληγωμένες λόγω πολέμων οικονομίες, σε επίπεδα κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης πρωτόγνωρα στην ανθρώπινη ιστορία.

Του Κώστα Χριστίδη*

Τον Στέφανο Μάνο γνώρισα για πρώτη φορά το 1977. Κατά τις δεκαετίες που μεσολάβησαν τότε επωφελήθηκα, πρώτον, από την κοινωνική συναναστροφή μαζί του, η οποία πάντοτε ήταν απολαυστική και ενδιαφέρουσα χάρη στο σπινθηροβόλο πνεύμα του, και, δεύτερο και σπουδαιότερο, από το όφελος που αποκόμισα ως πολίτης, μαζί με εκατομμύρια άλλους Έλληνες, λόγω των έργων και των μεταρρυθμίσεων που σχεδίασε και υλοποίησε ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος. Την μεγάλη οφειλή προς αυτόν προσπάθησα να εκφράσω σε απειροελάχιστο βαθμό με άρθρο μου στον ‘’Φιλελεύθερο’’, το οποίο δημοσιεύθηκε την 12η Σεπτεμβρίου 2020, δηλ. λίγα χρόνια πριν από τα προβλήματα υγείας που ταλαιπώρησαν τον ίδιο και την οικογένειά του και οδήγησαν στην απώλειά του την 15η Αυγούστου 2026. Το άρθρο αυτό παραθέτω στη συνέχεια και στο τέλος προσθέτω δύο προτάσεις, οι οποίες πιστεύω ότι, εάν υλοποιηθούν, θα αυξήσουν ακόμη περισσότερο την συνολική ωφέλεια και την σπουδαία παρακαταθήκη του στην ελληνική κοινωνία.

Ο Καθηγητής Γιάννης Πανούσης προσκεκλημένος ομιλητής στο Συνέδριο - 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης

Γράφει ο  Γιάννης Πανούσης 

Εάν δίνεις προσοχή στην κοινή γνώμη και στ’ αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, τότε δεν κυβερνάς, αλλά υπακούς Μάργκαρετ Θάτσερ

Γνωρίζαμε για τους Γόνους των βασιλικών Οίκων,οι οποίοι διαδέχονται τον αποθανόντα Άνακτα και κυβερνούσαν Ελέω Θεού

Γνωρίζαμε τους Απογόνους των πολιτικών οικογενειών,οι οποίοι,μετά την αποχώρηση του πατέρα/μητέρας /θείου/θείας βουλευτή,καθίσταντο αυτομάτως [κι αυτοδικαίως,εν είδει γονικής/συγγενικής παροχής;] υποψήφιοι για την κατάληψη της έδρας στην ίδια περιφέρεια[είτε προσωπικά το άξιζαν,είτε επείθοντο για την εύκολη εκλογή[sic]],ελέω πελατειακού συστήματος

Παναγιώτης Κ. Ιωακειμίδης - Βιβλιοπωλείο ΜΙΕΤ

 Γράφει ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης 

Το ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσουμε όχι με στενούς, νομικιστικούς όρους αλλά με ευρύτερους πολιτικούς είναι: γιατί η Τουρκία επιλέγει τώρα να προχωρήσει στις ενέργειες κλιμάκωσης της έντασης με την Ελλάδα με την ανακήρυξη των θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο και σε άλλες (παράνομες) πράξεις; Προφανώς δεν κάνει αυτό απλώς επειδή θέλει... να παραβιάσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (που την παραβιάζει) αλλά για ορισμένους ουσιαστικότερους λόγους που μπορούν να συνοψισθούν σε τρεις:

(α) στην πεποίθησή της ότι η Ελλάδα επιχειρεί να μετατρέψει το Αιγαίο σε Ελληνική λίμνη

(β) στην αντίληψή της ότι Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ ετοιμάζονται να της επιτεθούν

(γ) στον αποκλεισμό της από τη νέα Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική άμυνας και ασφάλειας (SAFE).