Πληροφοριακά Στοιχεία

Φάνης Ζουρόπουλος

Άρθρα - Απόψεις

28 Φεβρουαρίου 2019

Εμφανίσεις: 11736

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

• Ο γερο-Κάρολος Μαρξ το είχε καταλάβει από την πρώτη στιγμή. Έβλεπε ότι ο βιομηχανικός καπιταλισμός ήταν ένα ανατρεπτικό σύστημα παραγωγής πλούτου που όντως άνοιγε νέες προοπτικές στον άνθρωπο. Σκέφτηκε λοιπόν ότι, αντί ο αυξανόμενος αυτός πλούτος να συσσωρεύεται ως αντιπαραγωγικό κεφάλαιο στα θησαυροφυλάκια ολίγων καπιταλιστών, θα μπορούσε μέσω της δικτατορίας του προλεταριάτου να γίνει κτήμα των περισσότερων.Όμως, σε αντίθεση με τον ιδεολογικό του αντίπαλο Εδουάρδο Μπερνστάιν, δεν θέλησε να καταλάβει ότι η δικτατορία του προλεταριάτου θα οδηγούσε και στην κατάργηση της πηγής παραγωγής πλούτου. Συνεπώς, ο κομμουνισμός ναι μεν θα μοίραζε τον πλούτο των καπιταλιστών, πλην όμως στην συνέχεια, χωρίς τους τελευταίους, αντί να παράγεται πλούτος προς διανομή θα υπάρχει φτώχεια για όλους. Πάνω σε αυτή την «μικρή λεπτομέρεια» θεμελιώθηκε η σοσιαλδημοκρατία, η οποία πιστεύει ότι χωρίς παραγωγή πλούτου προς διανομή ο σοσιαλισμός παραμένει όνειρο απατηλό για τους πολλούς και μέσον πλουτισμού για τους λίγους.Στην βάση αυτής της συλλογιστικής, στον δυτικό κόσμο, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες βρήκαν κοινά σημεία συνεργασίας και συναίνεσης, κατάφεραν δε, από τη μία μεριά, να διαλύσουν τους φαιοκόκκινους ολοκληρωτισμούς και, από την άλλη, να πετύχουν ασύλληπτα για τον άνθρωπο επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής ευμάρειας. Έτσι, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, η οικονομία της αγοράς παρέμεινε το μοναδικό αξιόπιστο σύστημα παραγωγής πλούτου, με αποτέλεσμα να το υιοθετήσουν ακόμα και χώρες όπως η Κίνα, όπου ο πολιτικός κομμουνισμός παραμένει μεν τυπικά κυρίαρχος.

  Περισσότερα...

Πληροφοριακά Στοιχεία

Το Βήμα της Αιγιάλειας

Άρθρα - Απόψεις

09 Μαρτίου 2026

Εμφανίσεις: 17

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπαπανδρόπουλος.

Ο πολιτικός αυταρχισμός επεκτείνεται παγκοσμίως και η Τεχνητή Νοημοσύνη δημιουργεί νέες συνθήκες κοινωνικών ανισοτήτων. Η Ευρώπη για να πάει μπροστά πρέπει να κοιτάξει πίσω.

Σε μια εποχή που η Ευρώπη χτυπημένη από τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, ακολουθεί το μονοπάτι της «ευτυχισμένης υποτέλειας», μου ήλθε στο νου ένα δοκίμιο του Γάλλου ιστορικού της λογοτεχνίας Μαρκ Φουμαρόλι, που απεβίωσε το 2020 σε ηλικία 88 ετών.

Το δοκίμιό του «Παρίσι – Νέα Υόρκη και πίσω» (Εκδόσεις Fayard 2009) είναι μια εμπειρία ταυτόχρονα ανησυχητική και καθησυχαστική. Αυτό το ημερολόγιο ενός ταξιδιού ανάμεσα στο Παρίσι των Τεχνών και την πρωτεύουσα των μοντέρνων σύγχρονων εικόνων καταλήγει σε μια ωδή στην στοχαστική ζωή των αρχαίων και ολοκληρώνεται με μια κάπως προκλητική ομολογία πίστης.

Στο τέλος του ταξιδιού του ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ο ακαδημαϊκός αναθέτει στην Ευρώπη μια μοναδική πολιτιστική και πνευματική αποστολή: αντί να επιμένει να μιμείται την εξαντλητική αμερικανική νεωτερικότητα, να διατηρήσει και να μεταδώσει στον κόσμο και πρωτίστως στις νεότερες γενιές, την αξιοθαύμαστη κληρονομιά της.

Περισσότερα...

Πληροφοριακά Στοιχεία

Το Βήμα της Αιγιάλειας

Άρθρα - Απόψεις

09 Μαρτίου 2026

Εμφανίσεις: 14

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

 Ο Αμερικανός πρόεδρος εφαρμόζει μια πολιτική που είχε προσχεδιάσει και μελετήσει στη διάρκεια της πρώτης θητείας του και η οποία αποδίδει χάρη στα λάθη των αντιπάλων του, που τίποτα δεν … κατάλαβαν.

Καμμιά από τις ενέργειες και πρωτοβουλίες του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι τυχαία. Γι’ αυτό και οι αποφάσεις του αποδίδουν, παρά τον φαινομενικά απρόβλεπτο χαρακτήρα τους. Αυτός είναι και ο λόγος που το 2025 – όσο και αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους –  για τον ένοικο του Λευκού Οίκου ήταν μια πολύ καλή χρονιά με επιτυχία σε όλα τα μέτωπα. Πλην όμως απομένει να δούμε τις παρενέργειες των «επιτυχιών» του τους μήνες που έρχονται, γιατί τα γεγονότα δεν έχουν μόνο άμεσες επιπτώσεις.

Μπορεί έτσι οι αυξήσεις των δασμών του να μην  κατέστρεψαν το παγκόσμιο εμπορικό σύστημα, και να  γέμισαν τα κρατικά ταμεία των ΗΠΑ, έχουν δημιουργήσει όμως αβέβαιο διεθνές εμπορικό περιβάλλον και αυτό δεν είναι ούτε για την Αμερική θετικό. Μπορεί ο  πληθωρισμός να μην  εκτοξεύθηκε στα ύψη, οι κερδοσκόποι όμως καραδοκούν και οι διεθνείς ροές κεφαλαίων πέφτουν. Γιατί άραγε? Οι εμπορικοί εταίροι τής Αμερικής απορρόφησαν,  ένα σημαντικό μέρος του κόστους των δασμών .εις βάρος όμως της μακροοικονομικής τους σταθερότητας.. Ο πόλεμος στην Ουκρανία ναι μεν πληρώνεται από τους Ευρωπαίους, αλλά ποιες αμερικανικές επιχειρήσεις θα κάνουν λιγότερες πωλήσεις στην ΕΕ?. Οι εταίροι του ΝΑΤΟ μπορεί να έχουν δεσμευτεί να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ τους και να αγοράσουν αμερικανικά όπλα, στο μέτρο όμως που ο Τράμπ φτύνει την Ευρώπη, πιθανότατα να βρεθεί προ εκπλήξεων

Περισσότερα...

Πληροφοριακά Στοιχεία

Το Βήμα της Αιγιάλειας

Άρθρα - Απόψεις

09 Μαρτίου 2026

Εμφανίσεις: 273

Τάκης Θεοδωρόπουλος

 Ιανουάριος 1979. Ο παράξενος ταξιδιώτης με το γκρίζο ράσο, το σαρίκι και τα γένια εγκαταλείπει την κατοικία του στο Νεφλ λε Σατό της Γαλλίας και παίρνει το αεροπλάνο για την Τεχεράνη. Είναι σιίτης μουσουλμάνος και ετοιμάζεται να αναλάβει την ηγεσία μιας χώρας όπου ώς τότε κυριαρχούσαν οι σχέσεις της με την περσική παράδοση. Ενας άνθρωπος είναι, ο οποίος όμως θα μεταμορφώσει μια χώρα 90 εκατομμυρίων. Τη χώρα την έχει εγκαταλείψει ο σάχης Ρεζά Παχλαβί. Οι Ιρανοί υποδέχονται τη φυγή του ως απελευθέρωση από ένα στυγνό απολυταρχικό καθεστώς. Θα περάσουν εν μια νυκτί σ’ αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως θεοκρατική απολυταρχία. Δεν τους ενδιαφέρει, ή δεν ξέρουν τι τους περιμένει. Είναι απλώς ανακουφισμένοι γιατί κατάφεραν να ξεφορτωθούν τον σάχη.

Ο ενθουσιασμός τους δεν αφήνει ασυγκίνητους τους προύχοντες στο Σεν Ζερμέν ντε Πρε, το κεφαλοχώρι της ευρωπαϊκής διανόησης. Δέκα χρόνια μετά τον Μάη του ’68, το πνεύμα του είναι ακόμη ζωντανό και αναζητάει την πολιτισμική ετερότητα απέναντι στον δυτικό τρόπο ζωής και σκέψης απ’ όπου κι αν προέρχεται. Είτε από την Κίνα του Μάο είτε, τώρα, από την πολιτιστική επανάσταση του Ιράν. Διότι πέρα από πολιτική αλλαγή, αυτό που συμβαίνει στο Ιράν είναι μια ανατροπή του πολιτιστικού παραδείγματος. Μια ομάδα από φεμινίστριες ταξιδεύει ώς την Τεχεράνη για να συναντήσει τον αγιατολάχ Χομεϊνί. Εκείνος για να τις συναντήσει απαιτεί να φορούν μαντίλες. Εκείνες συσκέπτονται για να αποφασίσουν αν η μαντίλα συμβαδίζει με τις προοδευτικές τους ιδέες. Και μην μπορώντας να λύσουν το πολύπλοκο και βαθύ αυτό πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης, απευθύνονται στην αρχιέρεια της δικής τους θρησκείας, Σιμόν ντε Μποβουάρ. Εκείνη απορρίπτει τη μαντίλα και έτσι η συνάντηση αναβάλλεται. Δεν ξέρω αν υπάρχουν γραπτά ντοκουμέντα για τον διάλογο, είμαι όμως βέβαιος ότι θα ήσαν άκρως διασκεδαστικά. Μια Γαλλίδα δημοσιογράφος που συμμετέχει σε διαδήλωση φορώντας πέδιλα χωρίς κάλτσες συλλαμβάνεται και καταχεριάζεται. Μετά την παρακαλούν να μην αναφέρει το γεγονός, δεν ξέρω με τι ανταλλάγματα. Ο Σαρτρ, ο πρωταγωνιστής του εξαιρετικού δοκιμίου του Αρόν «Το όπιο των διανοουμένων», είναι άρρωστος, έχει σχεδόν χάσει την όρασή του και δεν παίρνει θέση για τον αγιατολάχ. Παρ’ όλα αυτά, έχει το κουράγιο να υπερασπιστεί την ποινή του θανάτου από τις επαναστατικές δυνάμεις και να πει ότι το 1793 δεν σκότωσαν αρκετούς.

Περισσότερα...

Πληροφοριακά Στοιχεία

Το Βήμα της Αιγιάλειας

Άρθρα - Απόψεις

05 Φεβρουαρίου 2026

Εμφανίσεις: 63