* Του Φάνη Ζουρόπουλου


Στο θέμα των Γερμανικών αποζημιώσεων που είναι πάντα... ανοιχτό , μπήκε ένθετο και το θέμα των Ελληνικών αρχαιοτήτων, αλλά και των περιουσιών που εξήχθησαν παράνομα την περίοδο της κατοχής στην Γερμανία, από τους ναζί.
Πρόκειται για δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα που συνέβησαν όμως την ίδια εποχή και από τους ίδιους δράστες, δηλαδή τους Γερμανούς κατακτητές.

Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι αποζημιώσεις αφορούν το περιβόητο  κατοχικό δάνειο, τις αποζημιώσεις των οικογενειών εκτελεσθέντων και των καταστροφών που προκάλεσαν οι κατακτητές στις Ελληνικές  υποδομές καθώς και τις καταστροφές ολόκληρων χωριών και ατομικών περιουσιών.



Του Φάνη Ζουρόπουλου

Την  Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2019 (Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδας και Αγάπης των Μαρτύρων), συμπληρώνονται 75 χρόνια από την αναίμακτη σχεδόν αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής και την απελευθέρωση της πόλης του Αιγίου, ύστερα από 3,5 χρόνια σκληρής κατοχής. (Οι Γερμανοί κατέλαβαν το Αίγιο αρχές Μαϊου του 1941, μπαίνοντας από δύο πλευρές, από την παλαιά εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών και από την Πατρών-Αιγίου, αφού είχαν περάσει με ότι πλοιάριο βρήκαν τον πορθμό Αντιρρίου-Ρίου).

(Ένα ρεπορτάζ με καθυστέρηση 44 ετών)!...

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Θα αρχίσω 4 ημέρες νωρίτερα: 20 Ιουλίου 1974, ένα ζεστό ακόμα ήρεμο  καλοκαίρι , 43 χρόνια πριν. Πρωινές ώρες, κάνω μπάνιο στην παραλία των  Διγελιωτίκων, έξω από το Αίγιο, μαζί με την αγαπημένη μου φίλη, την αξέχαστη Κατερίνα Γώγου σε ένα μικρό σπιτάκι που είχε ο πατέρας της για παραθέρισμα. Από ένα  μικρό τρανζιστοράκι δίπλα μας ακούμε λαϊκά τραγούδια. Ξαφνικά το πρόγραμμα διακόπτεται και ένας εμφανώς ταραγμένος εκφωνητής μας ανακοινώνει ότι «κηρύχθηκε γενική επιστράτευση» και οι έχοντες απολυτήρια με χρώμα άσπρο, μπλε και δεν θυμάμαι τις άλλο χρώμα πρέπει να παρουσιαστούν αμέσως στις μονάδες που αναφέρονται στο απολυτήριο ή στο μπέικ-μπούκ που το συνόδευε…


Του Φάνη Ζουρόπουλου*
Στην  πολυτάραχη ζωή της μετεπαναστατικής Ελλάδας υπήρξαν  κάποιοι άνθρωποι που άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους, είτε με τις ιδέες τους , είτε με το έργο τους, στις τοπικές κοινωνίες που έζησαν αλλά και στη χώρα τους. Ένας τέτοιος και όχι πολύ γνωστός θα έλεγα, ήταν ο Ανδρέας Μιχαλόπουλος, μεγάλη φυσιογνωμία της Βοστίτσας ( όπως λεγόταν τότε το Αίγιο), πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό, με φιλελεύθερες ιδέες και πράξεις .


 
Του Φάνη Ζουρόπουλου

70 χρόνια πριν, τέλη Αυγούστου του 1949 τα όπλα σίγησαν στο Γράμμο και η εμφυλιοπολεμική σύγκρουση, η «μαύρη σελίδα» της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας έπαιρνε τέλος. Τα αίτια αυτής της σύγκρουσης, οι άνθρωποι που τη δημιούργησαν, οι τακτικές που ακολούθησαν, οι εμπλεκόμενοι,  τα ανεξίτηλα σημάδια και οι πληγές που άφησε πίσω της έχουν αναλυθεί  από δεκάδες ιστορικούς με ρίζες και στα δύο στρατόπεδα, σε διεθνή συνέδρια - ημερίδες  και τελευταία από επιστημονικές ιστορικές έρευνες  που ερμήνευσαν τον Ελληνικό Εμφύλιο όχι σαν ντέρμπυ ανάμεσα σε δύο πολιτικές παρατάξεις, αλλά ως μια τεράστια ανθρώπινη τραγωδία, από την οποία οι νέες γενιές είχαμε πολλά να διδαχθούμε. Ο ίδιος ο Ελληνικός λαός μάλιστα μετά το 1950, δείχνοντας μια απίστευτη ωριμότητα άφησε πίσω του τα εμφύλια πάθη και ρίχθηκε με τα μούτρα στην ανοικοδόμηση της ρημαγμένης χώρας, παρά τις βλακώδεις αποφάσεις της «νικήτριας» δεξιάς να συνεχίσει τις διώξεις σε μια ηλίθια ρεβανσιστική πολιτική…