Του Φάνη Ζουρόπουλου

Με αφορμή την ''έξωση'' του Χορευτικού από το στέκι που φιλοξενείται 25 χρόνια, το οποίο είναι κληροδότημα του Δήμου αξίζει μια έρευνα σε ποια κατάσταση βρίσκονται  κληροδοτήματα του Δήμου:  

1) ΜΑΝΟΥΣΕΙΟ. Δωρεά οικίας επί της οδού Μελετοπούλων 7 του Θεμιστοκλή Μανούσου με σκοπό από τα ενοίκια να συντηρείται μια κλίνη στο νοσοκομείο Αιγίου. Η βούληση του διαθέτη δεν τηρήθηκε, ο σκοπός άλλαξε [χωρίς απόφαση Εφετείου ] η οικία κατεδαφίστηκε και στην θέση της οικοδομήθηκε 3οροφη οικοδομή. Το 1996 ο Δήμος [Δήμαρχος Λέλος Σιαβελής] παραχώρησε για 25 χρόνια το ισόγειο  στον Χορευτικό Όμιλο Αιγίου, ο οποίος το μετέτρεψε σε αίθουσα χορού, γραφεία και αποθήκη των κοστουμιών [στο υπόγειο], δαπανώντας χρηματικά ποσά. Σήμερα, 25 χρόνια μετά ο Δήμος κάνει έξωση στον Χορευτικό, προτείνοντος του να εγκατασταθεί στους χώρους της χαρτοποιίας, όταν επισκευαστούν.... Το θέμα εκκρεμεί.

 

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Η συμπλήρωση 77 χρόνων από την εκτέλεση 17 Αιγιωτών στις φυλακές της Πάτρας στις 23 Φεβρουαρίου του 1944 φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τα εγκλήματα των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στη χώρα μας, που στην πλειοψηφία τους έμειναν αδιευκρίνιστα και κυρίως ατιμώρητα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι οι ναζί εγκληματίες έζησαν μετά τον πόλεμο κρυμμένοι σε διάφορες χώρες, μεταμφιεσμένοι και με άλλα ονόματα. Αυτό ισχύει για μικρό αριθμό εγκληματιών, κυρίως υψηλόβαθμων στελεχών των SS των SD και της Γκεστάμπο που είχαν τα μέσα και την δυνατότητα να το κάνουν. Οι περισσότεροι έζησαν κανονικά ήρεμα, με τα πραγματικά τους ονόματα σε πολλές πόλεις της μεταπολεμικής Γερμανίας, χωρίς κανείς να ασχοληθεί μαζί τους... Αν λάβουμε μάλιστα υπ’ όψιν μας ότι στην Ελλάδα όλα τα εγκλήματα έγιναν από τον τακτικό Γερμανικό στρατό, δηλαδή την Βέρμαχτ, οι επιστρέψαντες μετά τον πόλεμο στην Γερμανία, χάθηκαν μέσα στο χάος που επικρατούσε σε μια ισοπεδωμένη χώρα, που μετρούσε πάνω από 50 εκ.  νεκρούς και ο κοινωνικός και οικιστικός της ιστός είχαν στην κυριολεξία διαλυθεί...



 
Του Φάνη Ζουρόπουλου

 Η Ροδοδάφνη [σήμερα Συμπολιτεία] είναι από τα όμορφα  διαμερίσματα του Δήμου Αιγιαλείας και σε πολύ κοντινή απόσταση, μόλις 4 χιλιόμετρα από το κέντρο του Αιγίου. Πριν την επανάσταση του 1821 όλη η περιοχή ήταν ένας καταπράσινος λόγγος τιμάριο ενός Τούρκου Αγά, ο  οποίος  ονομαζόταν Μουλάς Αγάς ,  είχε κοπάδια με πρόβατα και  βόδια  και  κατοικούσε εκεί. Εκτός από τον Μουλά στην περιοχή κατοικούσαν μερικοί κάτοικοι που δούλευαν στους στάβλους του. Ο Γάλλος περιηγητής  Φραγκίσκος Πουκεβίλ  που πέρασε από την περιοχή το 1805 αναφέρει στο βιβλίο του ''Vouage en Grece'' που εξέδωσε το 1837 στο Παρίσι ότι στην περιοχή κατοικούσαν 11 μόνο οικογένειες. Μετά την επανάσταση ο Μουλάς έφυγε,  η περιουσία του περιήλθε στο Δημόσιο το οποίο την  παρεχώρησε σε  Αιγιώτες κοτζαμπάσηδες που βοήθησαν στην απελευθέρωση, όπως οι Μπόγδανος, Χρυσανθόπουλος, Σωτηριάδης κ.α. Από το όνομα του Αγά Μουλά ο οικισμός ονομάστηκε Μουλά [και όχι Μουρλά, όπως παραφράστηκε μετά...]. Το 1926  ονομάστηκε  επίσημα  Ροδοδάφνη.


 
Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος

Αν δεν ήταν ο κορωνοϊός ολόκληρο το 2021 θα ήταν ένα τεράστιο αφιέρωμα στα γεγονότα του 1821. Κάθε πόλη και χωριό έχει να μας πει την δική του  ιστορία για τα ηρωικά χρόνια του αγώνα της ανεξαρτησίας… Και τώρα  γίνονται, αλλά λόγω των απαγορεύσεων των συναθροίσεων γίνονται διαδικτυακά και δεν έχουν την απαιτούμενη αναμενόμενη συμμετοχή ή ακροαματικότητα.

Από όσες μπόρεσα να παρακολουθήσω, ελάχιστες εκδηλώσεις αναφέρονται στο πως είδαν και βλέπουν την ελληνική επανάσταση, η τότε Οθωμανική αυτοκρατορία και η μετέπειτα  τουρκική ιστορία. Μια γεύση αυτής της  αντιμετώπισης μας δίνει η Esra   Orsuer αναπληρώτρια καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και μέλος του Ερευνητικού Ινστιτούτου Τουρκολογίας.


  

                  
 

Του Φάνη Ζουρόπουλου

Γιος του πολιτικού, στρατιωτικού και δημοσιογράφου Νικόλαου Πετιμεζά - Λαυρα, εγγονός του αντιστράτηγου Ηρακλή Πετιμεζά και απόγονος της μεγάλης οικογένειας των  Πετιμεζαίων αγωνιστών του 1821 από τα Καλάβρυτα, με μεγάλη συμμετοχή στους αγώνες του Ελληνικού έθνους. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903 και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ μιλούσε άψογα Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Ιδρυτικό μέλος του ΕΔΕΣ, στενός φίλος του Ναπολέοντα Ζέρβα ανέλαβε την εκπροσώπησή του στην Αθήνα όταν αυτός ανέβηκε στο βουνό, με το ψευδώνυμο ''Νικήτας''. Εχέμυθος, εργατικός και δυναμικός, οργάνωσε με Ευρωπαϊκές προδιαγραφές  ένα πολυμέτωπο αγώνα. Στρατολόγησε άνδρες για τον αντάρτικο στρατό του Ζέρβα, οργάνωσε αποστολές αξιωματικών στο βουνό, εφοδίαζε με υλικό, διατηρούσε τις επαφές στην Αθήνα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη, δούλευε στον παράνομο τύπο, εξέδωσε μαζί με την γυναίκα του Φωτεινή Νικολαΐδη την εφημερίδα ''Ελληνικός Αγών'' και αντιναζιστική εφημερίδα στα Γερμανικά που ασκούσε αντιχιτλερική προπαγάνδα στους Γερμανούς στρατιώτες.... Τον Μάρτη του 1944 συνελήφθη από τα SS και φυλακίστηκε μέχρι την απελευθέρωση.