(Ένα ρεπορτάζ με καθυστέρηση 44 ετών)!...

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Θα αρχίσω 4 ημέρες νωρίτερα: 20 Ιουλίου 1974, ένα ζεστό ακόμα ήρεμο  καλοκαίρι , 43 χρόνια πριν. Πρωινές ώρες, κάνω μπάνιο στην παραλία των  Διγελιωτίκων, έξω από το Αίγιο, μαζί με την αγαπημένη μου φίλη, την αξέχαστη Κατερίνα Γώγου σε ένα μικρό σπιτάκι που είχε ο πατέρας της για παραθέρισμα. Από ένα  μικρό τρανζιστοράκι δίπλα μας ακούμε λαϊκά τραγούδια. Ξαφνικά το πρόγραμμα διακόπτεται και ένας εμφανώς ταραγμένος εκφωνητής μας ανακοινώνει ότι «κηρύχθηκε γενική επιστράτευση» και οι έχοντες απολυτήρια με χρώμα άσπρο, μπλε και δεν θυμάμαι τις άλλο χρώμα πρέπει να παρουσιαστούν αμέσως στις μονάδες που αναφέρονται στο απολυτήριο ή στο μπέικ-μπούκ που το συνόδευε…


Του  Δημήτρη  Καμπουράκη

Το άκουσα από τον Κατρούγκαλο: Η εγκύκλιος Χουλιαράκη που βάζει μπροστά τον μηχανισμό περικοπής των συντάξεων, «είναι ένας αυτοματισμός της διοίκησης, που δεν πρέπει να συγχέεται με την πολιτική απόφαση που έχουμε εμείς.» Όπερ αντιλαμβάνομαι ότι ο Χουλιαράκης δεν είναι υπουργός, αλλά κάτι σαν προϊστάμενος-β’ κάποιου τμήματος του γενικού λογιστηρίου του κράτους. Δημοσιοϋπαλληλάκι της ξεφτίλας δηλαδή.



Του Κώστα  Χριστίδη*

Ανέκαθεν υπήρχε πολλή ρητορική περί παιδείας στην χώρα μας. Πριν από 30 χρόνια, στο βιβλίο μου ‘’Η φιλελεύθερη επιλογή’’                           (εκδ. ΕΠΟΠΤΕΙΑ, 1988) σημείωνα : ‘’Παρ’ όλη την συνειδητοποίηση και την ρητορική περί παιδείας, στις περισσότερες χώρες υπάρχει ένα διάχυτο αίσθημα ελλείψεως ικανοποίησης με την κατάσταση της παιδείας. Οι γονείς παραπονούνται για την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στα παιδιά τους. Οι δάσκαλοι παραπονούνται ότι η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία διδάσκουν δεν βοηθά την μάθηση. Καμιά φορά μάλιστα φοβούνται και για την σωματική τους ακεραιότητα. Οι νέοι αισθάνονται ότι φορτώνονται με πολλές άχρηστες γνώσεις, ασφυκτιούν, επαναστατούν. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, ουδείς σχεδόν υποστηρίζει ότι τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα, όλων των βαθμίδων, δίνουν στους νέους μας τις γνώσεις εκείνες που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της ζωής. Υπάρχει μάλιστα η κοινή εντύπωση ότι τα τελευταία χρόνια ‘’πετύχαμε’’ το σχεδόν ακατόρθωτο : η κατάσταση της ανέκαθεν σοβαρά πάσχουσας παιδείας μας επιδεινώθηκε ραγδαία. Τί φταίει ;’’



Του Τζώρτζ Μενεσιάν*

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός αποτελεί, ίσως, την πιο θεμελιώδη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), καθώς και τον ακρογωνιαίο λίθο της σύγχρονης αστικής δυτικής δημοκρατίας. Η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο πλουραλισμός και οι ελευθερίες κάθε είδους καθιστούν την ΕΕ μια από τις πιο φιλελεύθερες πολιτικές οντότητες στο διεθνές σύστημα.



Του Λαμπρου Ροιλου{*}

Μπορεί η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στο Ελσίνκι στις 16/7/18, παρά το πλήθος των αρνητικών σχολίων που συγκέντρωσε, να σημάνει το τέλος του Συριακού εμφυλίου;
                                            
Όταν άρχισε η επανάσταση κατά του Άσαντ στην Ντεράα το 2011, οι εκτιμήσεις των Ισραηλινών και άλλων ειδικών ήταν ότι ο  Άσαντ θα ανατραπεί μέσα σε λίγες εβδομάδες ή μήνες. Η διάψευση της εκτίμησης αυτής αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις που έχουν καταγραφεί μεταπολεμικά!



Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Ήταν κάποιο ανοιξιάτικο απόγευμα του 2016 στο γραφείο του στην Ηροδότου. Κάναμε τη συνέντευξη για το Liberal με την ευκαιρία της μήνυσης που είχε καταθέσει εναντίον του η τότε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου. Προσπαθούσαμε να βρούμε άκρη με την ελευθερία του λόγου και το κράτος δικαίου.



Του Χρήστου Χωμενίδη

Κατά τη δεκαετία του 1970, στα ελληνικά σχολεία και στις γειτονιές, δεν ήθελε πολύ για να καταλήξεις στόχος καζούρας. Εάν φορούσες γυαλιά για να διακρίνεις τα γράμματα στον μαυροπίνακα, χορός συμμαθητών θα σου τραγουδούσε σε κάθε διάλειμμα το "αγάπη μου, λατρεία μου, γυαλάκια μυωπία μου". Εάν είχες φουντωτά μαλλιά -όπως εγώ- θα σε φώναζαν "Ζουλού", θα έχωναν τα χέρια τους μέσα στον "θάμνο" σου - μια μέρα μού είχαν αδειάσει στο κεφάλι ένα τασάκι κι αγωνιζόμουν επί ώρα για να ξεμπερδέψω και να τινάξω από πάνω μου τις γόπες. Εάν ως κορίτσι είχες κάπως πρόωρη ανάπτυξη, τα αγόρια θα εξέφραζαν τον πόθο τους επιθετικά. Μη μπορώντας να σε φιλήσουν, θα σε τσίμπαγαν, θα σού τραβούσαν τα ρούχα, θα στα λέρωναν, με μελάνι στην καλύτερη περίπτωση. Ένα πρωί, ο δάσκαλός μας -ένας ηλίθιος-, μάς ανακοίνωσε με πένθιμη φωνή ότι ο φίλος μας ο Τάσος είχε χάσει τον πατέρα του. "Πρέπει να του σταθείτε σαν αδέλφια!" μάς διέταξε σχεδόν. Τι το' θελε; Όταν επέστρεψε, την επομένη της κηδείας, ο Τάσος στην τάξη, ασφαλώς και δεν τον κοροϊδέψαμε που είχε μείνει ορφανός. Διστάζαμε όμως -από τρόμο μπροστά σε εκείνο που του' χε συμβεί- να τον πλησιάσουμε. Τον αποφεύγαμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, λες και έφερε άγος. Η απομόνωση είναι πιό αβάσταχτη κι απ' τη χειρότερη -νομίζω- κοροϊδία...

 

lykavitos.gr

Για τις κινήσεις του υπουργείου Παιδείας αναφορικά με την αναβάθμιση του λυκείου, της Ανώτατης Εκπαίδευσης, αλλά και των ιερατικών σπουδών, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Κώστας Γαβρόγλου, επισημαίνοντας ότι η βασική αρχή που διέπει το σύνολο της πολιτικής του υπουργείου είναι το να προωθούνται «ριζοσπαστικές λύσεις, προχωρώντας με προσεκτικά βήματα».


Της Μαριάννας Ψωμοπούλου

Εφηβεία μία λέξη που παρά το μικρό της μέγεθος έχει μεγάλη σημασία για κάθε έφηβο που λόγω ηλικίας καλείται να την αντιμετωπίσει.

Ένας όρος που λέγεται πως ξεκίνησε να υφίσταται χάρη στην σημασία που του δόθηκε από τους δυτικούς λαούς της Ευρώπης, με σκοπό να αιτιολογήσουν όλες αυτές τις ‘περίεργες’ συμπεριφοράς που πηγάζουν από την ‘καλομαθησιά’ των λίγο μεγαλύτερων σε ηλικία παιδιών.




Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

«​​Οταν τον Αύγουστο βγούμε από την κρίση, όπως πιστεύουν οι κανονικοί Ελληνες». Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι το είπε ο Αλέκος Φλαμπουράρης και ως εκ τούτου πρόκειται για μια σκέψη περιορισμένης ευθύνης. Δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι τι εννοεί, διότι συνήθως δεν εννοεί τίποτε. Πλην όμως αυτό το «κανονικοί Ελληνες» μου ακούστηκε τόσο οικείο, σαν ηχώ από τις πρώτες πολιτικές αναμνήσεις της ζωής μου, σε μια Ελλάδα που ήταν χωρισμένη σε Ελληνες κανονικούς, όσους αποδέχονταν το καθεστώς των συνταγματαρχών, και κάτι δακτυλοδεικτούμενους ακανόνιστους. Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα χρόνια της δημοκρατίας κόντευα να το ξεχάσω, ώσπου ήρθε ο θρίαμβος του ελληνικού σοσιαλισμού για να μου το θυμίσει. Τη δεκαετία του ’80 κανονικός Ελληνας ήταν όποιος ήταν ΠΑΣΟΚ, «μόνον ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει τίποτε άλλο». Οι υπόλοιποι απλώς δεν καταλάβαιναν τι θα πει Ελλάδα. Στα χρόνια της ευμάρειας, κανονικός Ελληνας ήταν όποιος αποκτούσε μεζονέτα με πισίνα κάπου στα προάστια, έπιανε στασίδι στη δημοκρατία της Μυκόνου, τρελαινόταν με τη Βίσση, χωρίς να ξεχνά ότι ως κανονικός Ελληνας είναι αριστερός.