Του Φάνη Ζουρόπουλου

  •  Κρίσιμες εκλογές... Πάντα ήσαν και ας μην τις παίρναμε στα σοβαρά πολλές φορές. Τώρα όμως πρέπει να τις πάρουμε, γιατί παίζεται το μέλλον της Ευρώπης , το αύριο της χώρας και η  καθημερινότητά μας στους Δήμους μας και τις γειτονιές μας.....Ο ΣΩΣΤΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ‘’ΓΡΑΜΜΗ’’  ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΚΗΣΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ. Πιστεύουμε ότι συντελέσαμε όσο ήταν δυνατόν να διαμορφώσει μια σωστή άποψη μέσα από τον πλουραλισμό με τον οποίο λειτουργούμε. Γιατί πιστεύουμε ανυποχώρητα ότι σωστός πολίτης είναι ο καλά ενημερωμένος πολίτης και για να είναι ενημερωμένος ο πολίτης ο τύπος και οι άνθρωποι του πρέπει να είναι ελεύθεροι. ΚΑΛΗ ΨΗΦΟ και από Δευτέρα εδώ πάλι.....

 

  •  Oι αντιευρωπαίοι, ακροδεξιοί, λαϊκιστές  έπαθαν μεγάλη ξευτίλα με αυτά που αποκαλύφθηκαν στην Αυστρία. Η Αυστρία ήταν και είναι η ‘’Μητρόπολη της ακροδεξιάς’’, πιο σκληρή και από τους ναζιστές... Το σκάνδαλο ταρακούνησε και τον συνασπισμό  τους που αποφάσισε να αλλάξει την ατζέντα και να εξαλείψει το σύνθημα ‘’έξω από την Ευρώπη’’ με το Ρωσικής έμπνευσης ‘’Ευρώπη των εθνών’’'.... Ακούγεται πιο ωραίο, αλλά στην ουσία έχει τον ίδιο στόχο:  την καταστροφή της Ευρώπης και την παράδοση της εξουσίας σε αυτούς.... Το σκάνδαλο Στράχερ τους  παρασύρει όλους. Την Λεπέν που πήρε λεφτά για το κόμμα της, τον Σαλβίνι που στηρίζει την Ρωσική πολιτική, τον Ορμπαν που αγοράζει εφημερίδες και τηλεοπτικούς σταθμούς από ‘’φίλους’’ τους με λεφτά από τα ΕΣΠΑ βέβαια. Και απεκάλυψε ότι το ’’Ευρώπη των εθνών’’ είναι η νέα μεγάλη απάτη... Κυρίως απεκάλυψε ότι με τέτοια ολοκληρωτικά γκρουπούσκουλα δεν παίζεις . Γιατί δαγκώνουν και σε παρασύρουν  στην λάσπη... Η Ευρώπη θα ζήσει γιατί είναι πολιτισμός, ελευθερία, δημοκρατία... Για πάντα.

  • Η ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ,  άσχετα γιατί και πως ψηφίστηκε από την κυβέρνηση των Συριζανελ, ήταν μια ευκαιρία να την εκμεταλλευτούν θετικά οι τοπικές κοινωνίες  και οι περιφέρειες και να  εγκαταλείψουν τον παλαιοκομματισμό και την μιζέρια, ανοίγοντας νέους δρόμους στην συμμετοχική δημοκρατία και  την ανάπτυξη τους.  Το εκλογικό αυτό σύστημα έχει δυο αναγνώσεις:  Την θετική και την αρνητική. Η πρώτη είναι η  συσπείρωση όλων των τοπικών δυνάμεων, είτε πριν είτε μετά τις κάλπες, [κατά προτίμηση μετά],  και η συγκρότηση ενός μετώπου με κοινό σχεδιασμό και κοινή εφαρμογή. Οι 6 π.χ συνδυασμοί  που διεκδικούν τον Δήμο Αιγιαλείας θα μπορούσαν να έχουν συμφωνήσει ότι αφού ‘’μετρηθούν στις κάλπες’’ να συνεργαστούν μετεκλογικά, μοιράζοντας τις αντιδημαρχίες και τις οργανικές θέσεις, ανάλογα με τα ποσοστά που τους έδωσε ο λαός και να προχωρήσουν με βάση ένα κοινό πρόγραμμα  στο οποίο θα συμφωνήσουν όλοι και θα το εφαρμόσουν από κοινού. Τι το καλύτερο για τις τοπικές κοινωνίες;.... Η Δεύτερη ανάγνωση της απλής αναλογικής, με την οποία κανείς  συνδυασμός  στην Επικράτεια δεν θα πάρει την απόλυτη πλειοψηφία  είναι η αρνητική.  Να μπουν  μετεκλογικά, σε μια συναλλαγή  του ενός με τον άλλο, σε όσους ‘’βγαίνουν τα κουκιά’’ δηλαδή, σε  μια προσπάθεια σχηματισμού πλειοψηφίας. Εδώ αρχίζει η συναλλαγή, οι παραχωρήσεις τα ρουσφέτια, τα ‘’κάτω από το τραπέζι’’ και όλες οι κουτοπονηριές του Έλληνα!... Όλοι θα καταναλωθούν στο τι παίρνω και τι δίνω..... Συνήθως σε αυτού του είδους τις διαπραγματεύσεις επικρατούν τα λαμόγια και οι τυχοδιωκτικού τύπου ‘’τοπικοί σωτήρες’’.... Αναγκαστικά κάποιοι θα τα βρουν. Άλλα για το δικό τους το συμφέρον και οχι των τοπικών κοινωνιών. Αυτό είναι το άσχημο σενάριο της απλής αναλογικής και, δυστυχώς, αυτό επέλεξαν, στην ....πρεμιέρα της, οι υποψήφιοι. Κρίμα, ήταν μια ευκαιρία να ενωθούμε σαν κοινωνία, που την χάσαμε και αυτή. Ας ελπίσουμε ότι  οι επόμενες γενιές θα είναι πιο μπροστά από τα πάθη και τα μίση  των πατεράδων τους....
  • Χάλασαν πολλά λεφτά, μερικοί απίστευτα ποσά, κυρίως για την προβολή τους, έτρεξαν,  ίδρωσαν, παρακάλεσαν, εκβίασαν, υποσχεθήκαν για μια ....θέση στον ήλιο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Για να διοικήσουν 4 χρόνια αυτοί και οι παρέες τους. Αν δεν είναι Κοτζαμπακισμος και ολοκληρωτική νοοτροπία αυτό τι είναι;...
  • Φθάσαμε στο τέλος.  ‘’Μπροστά στις κάλπες’’ όπως γράφαμε στα πρωτοσέλιδα στις παλιές τελευταίες προεκλογικές εκδόσεις των εφημερίδων... Το βράδυ της Κυριακής θα δούμε και τι αποφάσισε ο ‘’κυρίαρχος λαός’’... Και από Δευτέρα θα τα αναλύσουμε. Με μεγάλο μάλιστα  ενδιαφέρον, λόγω  αρκετής απόστασης από την τελευταία ετυμηγορία του....

 

  • Από τον Άρη Βελουχιώτη στον Άρη Σπηλιωτόπουλο , ένας Θύμιος δρόμος!...

 

Γράφει ο Αρίστος Δοξιάδης

Δεν πιστεύω στους ιδανικούς ή τέλειους πολιτικούς. Είμαι πραγματιστής, και θεωρώ ότι στις εκλογές διαλέγουμε τους λιγότερo κακούς. Με εξαίρεση κάποιους ακραίους, η χειρότερη επιλογή σε ετούτες τις εκλογές είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της υποκρισίας, της ψευτιάς, της έλλειψης μπέσας και του θράσους



Δημήτρης Νατσιός


Η λέξη «δημοπίθηκος» είναι από την έξοχη κωμωδία του Αριστοφάνη «Βάτραχοι», η οποία γράφτηκε και διδάχτηκε τα τελευταία έτη του Πελοποννησιακού Πολέμου, εν μέσω παρακμής της ευκλεούς πόλεως των Αθηνών, η οποία κατάντησε έρμαιο ανίκανων και ανήθικων πολιτικών.  Ο στίχος -(1083-1085)- γράφει κατά λέξη: «Η πόλις ημών ανεμεστώθη δημοπιθήκων εξαπατώντων τον δήμον». Δηλαδή: «Η πόλη μας γέμισε εντελώς δημοπιθήκους, οι οποίοι εξαπατούν τον λαό». Η λέξη δημοπίθηκος, απαντάται μόνο στο συγκεκριμένο έργο του Αριστοφάνη-«άπαξ λεγόμενον», όπως λέγεται στην γλωσσολογία- και σημαίνει «ο με τας κολακείας του απατών τον όχλον, ο απατεών», κατά το έγκυρο λεξικό «Liddel-Scott», ο αγύρτης, κατά το λεξικό του «Δημητράκου».


Τα τελευταία σαράντα χρόνια ψηφίζαμε, έως τώρα, και εκλέγαμε κυβερνήσεις για να αυξήσουν το χρέος από 500 εκατ. ευρώ το 1976 στα … 340 δις. ευρώ το 2018 και, με «οικονομική» πολιτική Χότζα, παρέδιδαν και παρελάμβαναν 10 φορές «καμένη γη»


Του Δημήτρη Στεργίου

 


του Αντώνη Τριφυλλη(*)


Δυο χρόνια τώρα οι δημοκρατικές δυνάμεις στην Ευρώπη προσπαθούν με όλα τα ορθολογικά μέσα να αποκαλύψουν την πραγματική και αποκρουστική μορφή των εχθρών της Ευρώπης. Προσπαθούν να πουν την αλήθεια για την ατζέντα που στηρίζεται σε ψέματα, μίσος και δημαγωγία. Εις μάτην. Ο δήθεν απλοϊκός , φιλολαϊκός λόγος τους είναι ακαταμάχητος.



Tης Σοφίας Νικολάου*


Τον Ιούλιο του 2016, σε μία δύσκολη περίοδο για τη χώρα και τη Δικαιοσύνη, κατ’ επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, στον ανώτερο εισαγγελικό θώκο, αυτόν του Αρείου Πάγου, επιλέγεται η Ξένη Δημητρίου. Το ευρύ κοινό την είχε γνωρίσει από τη συμμετοχή της στο Ειδικό Δικαστήριο που δίκασε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και την πρότασή της για την ενοχή του σε βαθμό κακουργήματος και για τις δύο πράξεις για τις οποίες κατηγορείτο. Ένα σχεδόν μήνα πριν την αποχώρησή της, την ξαναγνωρίζουμε. Αυτή τη φορά, μέσα από την αναίρεση που άσκησε κατά του βουλεύματος, που απέρριπτε το αίτημα του Κουφοντίνα για άδεια. Τελικά, πόσο «ανεξάρτητη» είναι αυτή η Δικαιοσύνη;



Η είδηση: Δεκτή έγινε από το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου η αναίρεση που άσκησε η εισαγγελέας του ανωτάτου δικαστηρίου Ξένη Δημητρίου κατά της απόφασης των δικαστών Βόλου που δεν έδωσαν νέα άδεια στον Δημήτρη Κουφοντίνα.
Το Ποινικό Τμήμα έκανε δεκτή την αναίρεση, δρομολογώντας την επανεξέταση του αιτήματος του πολυισοβίτη από διαφορετική σύνθεση του δικαστικού συμβουλίου του Βόλου, τις επόμενες ημέρες.


Του Γιώργη ΤάΚη Δόξα

ΤΑ (α)ΠΑΝΤΑ προβλήματα για την ΕΥΡΩΠΗ• για την ΕΛΛΑΔΑ• για την ΚΟΙΝΩΝΙΑ• για την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ θα λυθούν οριστικά με (μετά) τις ΕΚΛΟΓΕΣ. Το πιο σημαντικό πρόβλημα (για το σύνολο της Ελλάδας) είναι η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ…



Αποτελεί κοινόν τόπον ότι τα δυσάρεστα, τα κακά και τα καταστροφικά, ελκύουν το ενδιαφέρον και αποτελούν προσφιλή ύλη των εφημερίδων, των ΜΜΕ και εσχάτως των μέσων κοινωνικής δικτύωσης

Του Νίκου Ερρ. Ιωάννου*

Αποτελεί κοινόν τόπον ότι τα δυσάρεστα, τα κακά και τα καταστροφικά, ελκύουν το ενδιαφέρον και αποτελούν προσφιλή ύλη των εφημερίδων, των ΜΜΕ και εσχάτως των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Εξ’ ου και κατακλύζουν, τον ολοένα συρρικνούμενο αποθηκευτικό χώρο του εγκεφάλου μας, άχρηστες, νοσηρές αν όχι και βλαπτικές πληροφορίες.


Όσοι, σε όλο τον κόσμο, αγωνίζονται για αυτοδιάθεση, πρέπει να θυμούνται: ο διάλογος, και όχι η βία, έφερε την Ιρλανδία στον δρόμο της ειρήνης.
                                

του Gerry Adams(*)


Όταν τελείωσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, το 1945, τα Ηνωμένα Έθνη είχαν 51 κράτη-μέλη. Σήμερα έχουν 193. Πολλά από τα νέα κράτη ήταν αποτέλεσμα των αγώνων και των συγκρούσεων που οδήγησαν στην κατάρρευση των παλιών αυτοκρατοριών.