Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου 

Μέσα στο άγχος της καθημερινότητας χάνουμε την ουσία της ζωής . Πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο από το  ecozen.gr με τίτλο «Η κλιματική αλλαγή επιταχύνει την αύξηση της στάθμης των θαλασσών». Το  άρθρο αναφερόταν  σε μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Κολοράντο και στη δημοσίευση  της στο  περιοδικό  της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS).  Όλοι  κυνηγάμε το τώρα πως θα κατακτήσουμε θέσεις , πως θα πετύχουμε , πως θα κερδίσουμε περισσότερα χρήματα … Τι συμβαίνει γύρω μας , τι πρόκειται να  συμβεί και τι θα  αφήσουμε  για κληρονομιά στις επόμενες γενιές; …  λίγο μας νοιάζει. 

 

Η έρευνα της World Gallup Poll, που έγινε σε 1,7 εκατ. άτομα από 164 χώρες, με διαφορετικό βιοτικό επίπεδο και διαφορετικό κόστος ζωής, έδειξε ότι πάνω από κάποιο ύψος εισοδήματος οι άνθρωποι νιώθουν λιγότερο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους.


Γράφει ο  Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ένα από τα ελάχιστα δημόσια πρόσωπα που εμπνέουν συγχρόνως σεβασμό και οικειότητα. Δεν μπορείς παρά να τον παίρνεις στα σοβαρά όταν μιλάει. Παλαιάς αστικής κοπής, καλλιεργημένος, με αντίληψη του κόσμου στον οποίον ζει. Επιτυχημένος επιχειρηματίας, δημιουργός της ετικέτας «Κυρ Γιάννη», της οποίας δηλώνω οπαδός, οικολόγος με έργο, όταν εξελέγη δήμαρχος, μας θύμισε ότι η Ελλάδα, εκτός από τρωγλοδύτες και νεόπλουτους χρυσοφόρους, διαθέτει και κανονικούς ανθρώπους. Και ότι κανονικοί άνθρωποι μπορούν να βγουν στο προσκήνιο, να αρθρώσουν δημόσιο λόγο και να επηρεάσουν την κοινή μας ζωή. Δεν είναι πολλά τα δημόσια πρόσωπα που, όπως έλεγε ο Χατζιδάκις, θέλεις να τα καλέσεις σπίτι σου – το θεωρούσε ασφαλές κριτήριο για να επιλέγει τις γνωριμίες του. Αν μη τι άλλο, έχεις εξασφαλισμένο το καλό κρασί.



Γράφει ο Γιάννης Βούλγαρης

«Α, μαντάμ, παραλίγο να το ξεχάσω! Υποθέτω ότι κι εκείνος ο Σαμαράς κάτι μπορεί να πήρε». Κάπως έτσι θα είπε, έχοντας φτάσει σχεδόν στην πόρτα, ο κουκουλοφόρος μάρτυρας που έδωσε κατάθεση το απόγευμα της Κυριακής, όταν τελείωνε το συλλαλητήριο για το Μακεδονικό στην Αθήνα. Την επομένη, με παρόμοιας σοβαρότητας «μαρτυρίες», η μισή πολιτική ηγεσία των αντιπολιτεύσεων θα γίνει στόχος μιας ωμής πολιτικής σκευωρίας. Ενας νέος διχασμός, την ώρα που η Τουρκία μάς θύμιζε πόσο επείγον είναι να γίνουμε «κανονική χώρα» για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες σε μια περιοχή που έχει πάψει να είναι «κανονική». Σκεφτείτε την επόμενη εβδομάδα. Η εικόνα θα είναι σουρεαλιστική: από τη μια η νέα κρίση των Ιμίων και από την άλλη δέκα κάλπες στην ελληνική Βουλή για την παραπομπή της ηγεσίας της αντιπολίτευσης.

 

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Η συμπλήρωση 74 χρόνων από την εκτέλεση 17 Αιγιωτών στις φυλακές της Πάτρας στις 23 Φεβρουαρίου του 1944 φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τα εγκλήματα των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στη χώρα μας, που στην πλειοψηφία τους έμειναν αδιευκρίνιστα και κυρίως ατιμώρητα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι οι ναζί εγκληματίες έζησαν μετά τον πόλεμο κρυμμένοι σε διάφορες χώρες, μεταμφιεσμένοι και με άλλα ονόματα. Αυτό ισχύει για μικρό αριθμό εγκληματιών, κυρίως υψηλόβαθμων στελεχών των SS των SD και της Γκεστάμπο που είχαν τα μέσα και την δυνατότητα να το κάνουν. Οι περισσότεροι έζησαν κανονικά ήρεμα, με τα πραγματικά τους ονόματα σε πολλές πόλεις της μεταπολεμικής Γερμανίας, χωρίς κανείς να ασχοληθεί μαζί τους... Αν λάβουμε μάλιστα υπ’ όψιν μας ότι στην Ελλάδα όλα τα εγκλήματα έγιναν από τον τακτικό Γερμανικό στρατό, δηλαδή την Βέρμαχτ, οι επιστρέψαντες μετά τον πόλεμο στην Γερμανία, χάθηκαν μέσα στο χάος που επικρατούσε σε μια ισοπεδωμένη χώρα, που μετρούσε πάνω από 50 εκ.  νεκρούς και ο κοινωνικός και οικιστικός της ιστός είχαν στην κυριολεξία διαλυθεί...