Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος*

Διακόσια σαράντα δύο  χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τη μέρα που γεννήθηκε στην Κέρκυρα ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας και μεγάλος ευρωπαίος πολιτικός, ο Ιωάννης Καποδίστριας. Οι άνεμοι της ιστορίας και ο Θεός της Ελλάδας, φρόντιζαν πάντα σε καιρούς δύσκολους και στιγμές οριακές για την επιβίωση του έθνους, να βρίσκονται ηγέτες που θα μπορούσαν να το σώσουν και στη συνέχεια να αναγεννήσουν τον τόπο. Και μια τέτοια προσωπικότητα υπήρξε αναμφισβήτητα ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα ο Ιωάννης Καποδίστριας μεγαλούργησε στις ευρωπαϊκές πολιτικές εξελίξεις βάζοντας τη σφραγίδα του, σε μια περίοδο που γεωπολιτικά έχει αρκετά κοινά σημεία με την σημερινή. Συγκρούσεις μεγάλων δυνάμεων, αλλαγή συνόρων, και επαναστάσεις στην Ευρώπη ήταν στην ημερήσια διάταξη. Πολύ περισσότερο όμως για τον Καποδίστρια ο μέγας πόθος του ήταν η απελευθέρωση της πατρίδα και ανεξαρτησία της από τον τουρκικό ζυγό, όραμα και στόχο που τον πλήρωσε με την ίδια του τη ζωή. Ο δρόμος της θυσίας για τους ηγέτες είναι συχνά μοναχικός. Ετσι ήταν και στον βίο και την πορεία του Ιωάννη Καποδίστρια.


 
Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Τον είδα μέρα μεσημέρι στο ζεστό κέντρο της Αθήνας να βαδίζει στητός, με άσπρο παντελόνι με τιράντες άσπρο ψαθάκι και αθλητικά παπούτσια, ασπρισμένο το κεφάλι,  με τα χαρακτηριστικά γυαλάκια του… σαν εικόνα από το παρελθόν.


 
Του Φάνη Ζουρόπουλου*

197 χρόνια συμπληρώθηκαν στις 23 Σεπτεμβρίου από την πτώση της Τριπολιτσάς. Πραγματικά, πρόκειται για μεγάλης σημασίας στρατιωτική επιτυχία, 6 μήνες   μάλιστα μετά την έναρξη της επανάστασης.



Του Φάνη Ζουρόπουλου

Σήμερα Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2018 (Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδας και Αγάπης των Μαρτύρων), συμπληρώνονται 74 χρόνια από την αναίμακτη σχεδόν αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής και την απελευθέρωση της πόλης του Αιγίου, ύστερα από 3,5 χρόνια σκληρής κατοχής. (Οι Γερμανοί κατέλαβαν το Αίγιο αρχές Μαϊου του 1941, μπαίνοντας από δύο πλευρές, από την παλαιά εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών και από την Πατρών-Αιγίου, αφού είχαν περάσει με ότι πλοιάριο βρήκαν τον πορθμό Αντιρρίου-Ρίου).


 
Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Η Αράχωβα ένα από τα πιο όμορφα κι «αρχοντικά» χωριά της Δυτικής ημιορεινής Αιγιάλειας, εκτός από τις φυσικές του ομορφιές και το μαγευτικό του θέρετρο, το φημισμένο Μικρόνι, έχει αναδείξει κι αρκετές μεγάλες μορφές, που ξεπήδησαν από τη γη του κι έγραψαν λαμπρή ιστορία στα Γράμματα και τις Τέχνες. Το Μικρόνι, κοντά στο χωριό που πνίγεται στα τρεχούμενα νερά, απλώνεται μέσα σε πανύψηλα, περήφανα ελάτια, σε καταπράσινα βοσκοτόπια και σε γραφικές βρυσούλες. Προπολεμικά το Μικρόνι είχε χαρακτηρισθεί «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», γιατί  όποιος πήγαινε εκεί για παραθέρισμα, ξανάνιωνε και αποκτούσε την υγεία του, όποια αρρώστια και αν τον είχε χτυπήσει.