Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Από το απόγευμα της 27ης Απριλίου 1941 αρχίζει και τυπικά η μαύρη περίοδος της κατοχής στην Αθήνα και σε ολόκληρη τη χώρα, που διήρκησε μέχρι τις 17 Οκτωβρίου του 1944...

Στην Αχαΐα τα Γερμανικά στρατεύματα μπήκαν και την κατέλαβαν από δύο πλευρές. Μετά την κατάρρευση του μετώπου οι Γερμανικές δυνάμεις κατέβηκαν προς τα νότια από δύο κατευθύνσεις: Η μεγάλη δύναμη κατέλαβε την Θεσσαλονίκη και κατευθύνθηκε προς την Αθήνα μέσω της τότε εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης και ένα δεύτερο τμήμα (μεραρχία) υπό τον στρατηγό Σεπ Ντήτριχ αφού κατέλαβε τα Γιάννενα κατέβηκε νότια μέσω της σημερινής οδού Ιωαννίνων - Αντιρρίου, από όπου πέρασε στην Πελοπόννησο και στις 26 Απριλίου κατέλαβε την Πάτρα. Δήμαρχος της Πάτρας ήταν ο Βασ. Ρούφος, νομάρχης Αχαϊας ο Αθάν. Πέππας, στρατιωτικός διοικητής ο Γ. Καραβοκύρης και Αστυνομικός Διοικητής ο Ιωάν. Σαλταμαύρος που παρέδωσαν την Πάτρα στον Γερμανό συνταγματάρχη Βέρνικερ, ενώ το απόγευμα της 29ης Απριλίου έφθασε στην Πάτρα αυτοπροσώπως ο αρχηγός της μεραρχίας στρατηγός Σεπ Ντήτριχ και κατέλυσε στο ξενοδοχείο «Μαζέστικ».

 

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Η συμπλήρωση 77 χρόνων από την εκτέλεση 17 Αιγιωτών στις φυλακές της Πάτρας στις 23 Φεβρουαρίου του 1944 φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τα εγκλήματα των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στη χώρα μας, που στην πλειοψηφία τους έμειναν αδιευκρίνιστα και κυρίως ατιμώρητα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι οι ναζί εγκληματίες έζησαν μετά τον πόλεμο κρυμμένοι σε διάφορες χώρες, μεταμφιεσμένοι και με άλλα ονόματα. Αυτό ισχύει για μικρό αριθμό εγκληματιών, κυρίως υψηλόβαθμων στελεχών των SS των SD και της Γκεστάμπο που είχαν τα μέσα και την δυνατότητα να το κάνουν. Οι περισσότεροι έζησαν κανονικά ήρεμα, με τα πραγματικά τους ονόματα σε πολλές πόλεις της μεταπολεμικής Γερμανίας, χωρίς κανείς να ασχοληθεί μαζί τους... Αν λάβουμε μάλιστα υπ’ όψιν μας ότι στην Ελλάδα όλα τα εγκλήματα έγιναν από τον τακτικό Γερμανικό στρατό, δηλαδή την Βέρμαχτ, οι επιστρέψαντες μετά τον πόλεμο στην Γερμανία, χάθηκαν μέσα στο χάος που επικρατούσε σε μια ισοπεδωμένη χώρα, που μετρούσε πάνω από 50 εκ.  νεκρούς και ο κοινωνικός και οικιστικός της ιστός είχαν στην κυριολεξία διαλυθεί...

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Βροχή υβριστικών σχολίων (το 99% ανώνυμα…) εισέπραξε το άρθρο «ΕΛΣΤΑΤ και Τσιπροκαραμανλισμός» στα μεγάλης απήχησης Αθηναϊκά siteς που ανέβηκε. Αναμενόμενη η αντίδραση από την πλευρά του «Καραμανλικού λόμπυ», αλλά όταν βγαίνεις να στηρίξεις μια κυβέρνηση που βγήκε με το σύνθημα «επανίδρυση του κράτους» αλλά το παρέδωσε χρεοκοπημένο , δεν φοράς την κουκούλα σου . Βγαίνεις ευθαρσώς και επωνύμως και λες γιατί διαφωνείς. Αλλιώς όσο τους υπερασπίζεσαι χυδαία γίνεσαι η άλλη όψη του ΣΥΡΙΖΑ.

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης είπε κάποτε ότι το ζητούμενο πρέπει «πάντοτε να είναι η ικανότητα να καταλαβαίνει κάποιος μέσα στο χάος των γεγονότων και των πληροφοριών, περί τίνος πρόκειται»!... Αυτό νομίζω πρέπει να κάνουμε σήμερα αν θέλουμε να πιθανολογήσουμε που το πάει ο Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα. Το σίγουρο είναι ότι έχουν γαντζωθεί στην εξουσία και δεν φεύγουν με τίποτα. Για να συντηρηθεί αυτό πρέπει να κερδίζουν συνεχώς χρόνο, για να βρίσκουν τις επόμενες κινήσεις τους, γιατί είναι φανερό ότι εμφανής πολιτική στρατηγική δεν υπάρχει σε αυτό το συνονθύλευμα διαφορετικών ανθρώπων… Αυτό που έχει διαφανεί από τον πολιτικό λόγο που εκπέμπουν καθημερινά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας βαθύς, δομικός, κυτταρικός εντιευρωπαϊσμός, το μόνο δηλαδή που ξέρουν να κάνουν. Γαλουχημένοι επί δεκαετίες σε έναν στείρο καταγγελτικό λόγο δεν έχουν  τις διανοητικές και πολιτικές προϋποθέσεις να σκιαγραφήσουν μια πειστική επιχειρηματολογία. Αδυνατούν να τεκμηριώσουν ιδεολογικά την πολιτική τους μετάλλαξη. Βρίζουν την Ευρώπη ενώ εκλιπαρούν να τους δώσει την δόση τους!... Σαν τα πρεζάκια…

Διαπιστώνεις ένα ιδεολογικό αδιέξοδο ενός πολιτικού σχηματισμού που σκέπτεται αλλά και δρα με όρους της αριστεράς του περασμένου αιώνα, που έχουν οριστικά και αμετάκλητα ξεπεραστεί, αφού προκάλεσαν λουτρά αίματος στο όνομα μιας ακαθόριστης «Σοσιαλιστικής αναδιοργάνωσης της κοινωνίας» που θα υλοποιηθεί «σαρώνοντας την παλαιά κρατική μηχανή και αντικαθιστώντας την με μία νέα» όπως γράφουν οι αρθρογράφοι της «Αυγής» αντιγράφοντας πάντα τα αναχρονιστικά τσιτάτα του Λένιν!..

* Του Φάνη Ζουρόπουλου

Η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ και ο φιλικός του τύπος, ερμηνεύουν το αποτέλεσμα της 20ης Σεπτεμβρίου , σαν προσωπική νίκη του Τσίπρα ο οποίος παρουσιάζεται σαν "νέος και χαρισματικός ηγέτης", που πλέον η "λαϊκή ψήφος, τον ανέδειξε σε μονοκράτορα, στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην κυβέρνηση"!...

Ας μου επιτραπεί μια τελείως διαφορετική άποψη: Δεν βλέπω τίποτα το νέο και σίγουρα τίποτα το χαρισματικό στον Τσίπρα. Αντίθετα βλέπω στον Τσίπρα μόνο το "παλιό", που εκφράζει και το μέσο Έλληνα, αυτόν που αναζητά πάντα και παντού την αποφυγή κάθε ατομικής ευθύνης... Από που κι ως που είναι χαρισματικός ο Τσίπρας όταν από τον Γενάρη και μετά δεν έχει πει ούτε μια αλήθεια (τα πίσω ως αντιπολίτευση μην τα ψάχνετε...) και θεμελίωσε όλη του τη ρητορική πάνω στην οικεία "λαϊκή φιλοσοφία" που αρέσει στον Έλληνα, την θυματοποίηση;

Δηλαδή, ότι ο Τσίπρας είναι ο νέος και ωραίος που προσπάθησε αλλά που οι "κακοί δανειστές", οι "κακοί Ευρωπαίοι", το "κακό εσωτερικό κατεστημένο" εκβίασαν ώστε να αποδεχτεί ακόμα ένα "κακό μνημόνιο", το οποίο όμως θα προσπαθήσει τώρα να καταστήσει "πιο δίκαιο"- άγνωστο πως, αλλά λίγη σημασία έχει αυτό, μετράει μόνον ο «αγώνας». Εκφράζει με άλλα λόγια την παλαιά συλλογική φαντασίωση του αιώνιου θύματος που δεν φέρει ευθύνη διότι άλλος είναι ο θύτης, ο ένοχος: δεν έκλεισε αυτός τις τράπεζες, δεν έφερε αυτός τους κεφαλαιακούς ελέγχους και τις ουρές στα ΑΤΜ, οι «κακοί ξένοι» τα έκαναν όλα…