ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Ο Τσίπρας συνεχώς στις ομιλίες του επικαλείται την «λαϊκή κυριαρχία» και το «δημοκρατικό δικαίωμα» του λαού να εκφράζεται με δημοψηφίσματα … Και τα λέει – χωρίς να δίνει κανείς ιδιαίτερη σημασία – σε μια χώρα που στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν οι μισοί της πολίτες και το πρώτο κόμμα σχημάτισε κυβέρνηση με πριμ 50 εδρών και ποσοστό αποδοχής 36% επί του μισού εκλογικού σώματος,που πήγε στις κάλπες… Άρα σε ποια ουσιαστική λαϊκή κυριαρχία στηρίζεται αυτή η κυβέρνηση;

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Άμεση σχέση και στενούς προγονικούς δεσμούς με τη Φτέρη είχε ο κορυφαίος Αχαιός πολιτικός και πνευματικός Ηγέτης, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος , τόπος καταγωγής του πατέρα του (εκεί γεννήθηκε) στη Φτέρη. Η μεγάλη μορφή της πολιτικής ζωής και της διανόησης του τόπου μας, ποτέ δεν ξέχασε τη γη των προγόνων του και δεν παρέλειπε ευκαιρία για να θυμηθεί νοσταλγικά και να υμνήσει συγκινητικά, όσα έζησε στο χωριό του πατέρα του, όσες φορές η τύχη το ‘φερε να φτάσει ως εκεί πάνω.
Στο βιβλίο του Γ.Θ. Παπαγεωργίου «Παλιά Βοστίτσα» ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος στο προλογικό αυτοβιογραφικό του κείμενο,  αναπολεί με ευαισθησία και μ’ ευγένεια ψυχής τη Φτέρη  κι ανάμεσα σ’ όλα τ’ άλλα σημειώνει:

Του Φάνη Ζουρόπουλου*
Το Αίγιο και η περιοχή της Αιγιάλειας, από τη πρώτη περίοδο που συγκροτήθηκε το ελεύθερο ελληνικό έθνος, είχαν την πρωτοπορία σε επιδρομές ληστών και απαγωγές τοπικών προσωπικοτήτων για να αποσπάσουν λύτρα… Έτσι από το 1836 έχουμε την επιδρομή των Χοντρογιανναίων εναντίον του άρχοντα-μεγαλέμπορα Λέοντα Μεσσηνέζη.

* Του Φάνη Ζουρόπουλου

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50 η Ευρώπη έβγαινε βαριά τραυματισμένη από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, προσπαθώντας να βρει τον βηματισμό της, μερικά λαμπερά μυαλά της, όπως ο Ζαν Μονέ και ο Ρομπέρ Σουμάν, αναζήτησαν ένα νέο μοντέλο που θα ένωνε τους λαούς της και δεν θα στρεφόταν και πάλι ο ένας εναντίον του άλλου. Εκεί και τότε, μελετώντας ιστορικές πηγές βρήκαν ότι η Αχαϊκή Συμπολιτεία που ήκμασε στην περιοχή μας τον 6ο π.χ αιώνα, ήταν ότι καλύτερο υπήρχε για να πατήσει η Ευρωπαϊκή ενοποίηση, προσαρμοσμένη βέβαια στις συνθήκες του ’50. Έτσι ξεκίνησε η προσπάθεια που δημιούργησε την Ευρωπαϊκή συνείδηση, την Ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική Δημοκρατία, πρότυπο ανοχής και σεβασμού του δικαιώματος της διαφοράς και το κοινωνικό της πρόσωπο. (Αυτό που οι Ισλαμικές δυνάμεις της βίας, του φανατισμού, του θανάτου και της οικονομικής λεηλασίας θέλουν τώρα να καταστρέψουν…).

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Από το απόγευμα της 27ης Απριλίου 1941 αρχίζει και τυπικά η μαύρη περίοδος της κατοχής στην Αθήνα και σε ολόκληρη τη χώρα, που διήρκησε μέχρι τις 17 Οκτωβρίου του 1944...
Στην Αχαΐα τα Γερμανικά στρατεύματα μπήκαν και την κατέλαβαν από δύο πλευρές. Μετά την κατάρρευση του μετώπου οι Γερμανικές δυνάμεις κατέβηκαν προς τα νότια από δύο κατευθύνσεις: Η μεγάλη δύναμη κατέλαβε την Θεσσαλονίκη και κατευθύνθηκε προς την Αθήνα μέσω της τότε εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης και ένα δεύτερο τμήμα (μεραρχία) υπό τον στρατηγό Σεπ Ντήτριχ αφού κατέλαβε τα Γιάννενα κατέβηκε νότια μέσω της σημερινής οδού Ιωαννίνων - Αντιρρίου, από όπου πέρασε στην Πελοπόννησο και στις 26 Απριλίου κατέλαβε την Πάτρα. Δήμαρχος της Πάτρας ήταν ο Βασ. Ρούφος, νομάρχης Αχαϊας ο Αθάν. Πέππας, στρατιωτικός διοικητής ο Γ. Καραβοκύρης και Αστυνομικός Διοικητής ο Ιωάν. Σαλταμαύρος που παρέδωσαν την Πάτρα στον Γερμανό συνταγματάρχη Βέρνικερ, ενώ το απόγευμα της 29ης Απριλίου έφθασε στην Πάτρα αυτοπροσώπως ο αρχηγός της μεραρχίας στρατηγός Σεπ Ντήτριχ και κατέλυσε στο ξενοδοχείο «Μαζέστικ».