(Ένα ρεπορτάζ με καθυστέρηση 44 ετών)!...

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Θα αρχίσω 4 ημέρες νωρίτερα: 20 Ιουλίου 1974, ένα ζεστό ακόμα ήρεμο  καλοκαίρι , 43 χρόνια πριν. Πρωινές ώρες, κάνω μπάνιο στην παραλία των  Διγελιωτίκων, έξω από το Αίγιο, μαζί με την αγαπημένη μου φίλη, την αξέχαστη Κατερίνα Γώγου σε ένα μικρό σπιτάκι που είχε ο πατέρας της για παραθέρισμα. Από ένα  μικρό τρανζιστοράκι δίπλα μας ακούμε λαϊκά τραγούδια. Ξαφνικά το πρόγραμμα διακόπτεται και ένας εμφανώς ταραγμένος εκφωνητής μας ανακοινώνει ότι «κηρύχθηκε γενική επιστράτευση» και οι έχοντες απολυτήρια με χρώμα άσπρο, μπλε και δεν θυμάμαι τις άλλο χρώμα πρέπει να παρουσιαστούν αμέσως στις μονάδες που αναφέρονται στο απολυτήριο ή στο μπέικ-μπούκ που το συνόδευε…


Του  Δημήτρη  Καμπουράκη

Το άκουσα από τον Κατρούγκαλο: Η εγκύκλιος Χουλιαράκη που βάζει μπροστά τον μηχανισμό περικοπής των συντάξεων, «είναι ένας αυτοματισμός της διοίκησης, που δεν πρέπει να συγχέεται με την πολιτική απόφαση που έχουμε εμείς.» Όπερ αντιλαμβάνομαι ότι ο Χουλιαράκης δεν είναι υπουργός, αλλά κάτι σαν προϊστάμενος-β’ κάποιου τμήματος του γενικού λογιστηρίου του κράτους. Δημοσιοϋπαλληλάκι της ξεφτίλας δηλαδή.



Του Κώστα  Χριστίδη*

Ανέκαθεν υπήρχε πολλή ρητορική περί παιδείας στην χώρα μας. Πριν από 30 χρόνια, στο βιβλίο μου ‘’Η φιλελεύθερη επιλογή’’                           (εκδ. ΕΠΟΠΤΕΙΑ, 1988) σημείωνα : ‘’Παρ’ όλη την συνειδητοποίηση και την ρητορική περί παιδείας, στις περισσότερες χώρες υπάρχει ένα διάχυτο αίσθημα ελλείψεως ικανοποίησης με την κατάσταση της παιδείας. Οι γονείς παραπονούνται για την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στα παιδιά τους. Οι δάσκαλοι παραπονούνται ότι η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία διδάσκουν δεν βοηθά την μάθηση. Καμιά φορά μάλιστα φοβούνται και για την σωματική τους ακεραιότητα. Οι νέοι αισθάνονται ότι φορτώνονται με πολλές άχρηστες γνώσεις, ασφυκτιούν, επαναστατούν. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, ουδείς σχεδόν υποστηρίζει ότι τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα, όλων των βαθμίδων, δίνουν στους νέους μας τις γνώσεις εκείνες που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της ζωής. Υπάρχει μάλιστα η κοινή εντύπωση ότι τα τελευταία χρόνια ‘’πετύχαμε’’ το σχεδόν ακατόρθωτο : η κατάσταση της ανέκαθεν σοβαρά πάσχουσας παιδείας μας επιδεινώθηκε ραγδαία. Τί φταίει ;’’



Του Τζώρτζ Μενεσιάν*

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός αποτελεί, ίσως, την πιο θεμελιώδη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), καθώς και τον ακρογωνιαίο λίθο της σύγχρονης αστικής δυτικής δημοκρατίας. Η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο πλουραλισμός και οι ελευθερίες κάθε είδους καθιστούν την ΕΕ μια από τις πιο φιλελεύθερες πολιτικές οντότητες στο διεθνές σύστημα.



Του Λαμπρου Ροιλου{*}

Μπορεί η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στο Ελσίνκι στις 16/7/18, παρά το πλήθος των αρνητικών σχολίων που συγκέντρωσε, να σημάνει το τέλος του Συριακού εμφυλίου;
                                            
Όταν άρχισε η επανάσταση κατά του Άσαντ στην Ντεράα το 2011, οι εκτιμήσεις των Ισραηλινών και άλλων ειδικών ήταν ότι ο  Άσαντ θα ανατραπεί μέσα σε λίγες εβδομάδες ή μήνες. Η διάψευση της εκτίμησης αυτής αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις που έχουν καταγραφεί μεταπολεμικά!