Ελλάδα 2.0: Το dianthus caryophyllus και το παράδειγμα της Ν. Κορέας |  Liberal.gr

Της Άννα Διαμαντοπούλου

Μετά από δύο μεγάλες κρίσεις μία υγειονομική και μία οικονομική και μετά από, ιστορικής σημασίας, πολιτικές επιλογές της ΕΕ, η Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίσει το μέλλον της παραδόξως με αισιοδοξία.

Απίστευτα σημαντικοί πόροι και ένα μείγμα μεταρρυθμίσεων και έργων που αφορούν το παραγωγικό μοντέλο του 21ου αιώνα σχεδιάζονται αυτή την στιγμή σε κάθε γωνιά της Ευρώπης.

Το Εθνικό Σχέδιο για την Ελλάδα του 21ου αιώνα μπορεί και πρέπει να είναι μεγαλεπήβολο και αποτελεί στοίχημα για όλο το πολιτικό σύστημα, την επιχειρηματική κοινότητα και τους πολίτες.



Του Τάκη Σουβαλιώτη.

Οι μαυραγορίτες που στην περίοδο της γερμανικής κατοχής μας άφησαν τις χειρότερες μνήμες, ανήκαν σε όλους τους κομματικούς χώρους. Είχαμε και τους αριστερούς μαυραγορίτες. Τους κόκκινους μαυραγορίτες. Όπως κατά τη διακυβέρνηση του Τσίπρα είχαμε τους κόκκινους εργολάβους.


Κωνσταντίνος Γάτσιος: Η κυβέρνηση κατοχυρώνει τις επεκτατικές διακηρύξεις  των Σκοπίων | in.gr
του Κωνσταντίνου Γάτσιου(*)


Το επίδικο με την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου (ΑΜΚ) της Τράπεζας Πειραιώς δεν είναι ούτε η αύξηση καθαυτή, ούτε ο χρόνος στον οποίο πραγματοποιείται. Η κυβερνητική επιλογή για διευθέτηση των κόκκινων δανείων των τραπεζών μέσω των προγραμμάτων Ηρακλής Ι και ΙΙ, αντί μέσω της δημιουργίας μίας badbank, και η ταυτόχρονη ανάγκη να διασφαλιστεί η κεφαλαιακή επάρκεια της τράπεζας κάνουν την αύξηση κεφαλαίου κατά 1 δισ. ευρώ αναπόδραστη. Η αναβολή τής αναπόφευκτης αύξησης για κάποιους μήνες ίσως θα είχε κάποιο νόημα εάν αποδεχτούμε το κυβερνητικό (αλλά όχι μόνο) αφήγημα ότι σε 3-4 μήνες τα πράγματα θα είναι πιο ευνοϊκά για την οικονομία. Κανείς όμως δεν μπορεί να το ξέρει αυτό, ιδιαίτερα σε μία περίοδο μεγάλης αβεβαιότητας, όπως αυτή που διανύουμε: τα πράγματα μπορεί να είναι καλύτερα, μπορεί όμως να είναι και χειρότερα. Άρα, από τη στιγμή που η αύξηση μετοχικού κεφαλαίου πρέπει να γίνει, ας γίνει και τώρα – δεν είναι αυτό το θέμα.

Αθανάσιος Παπανδρόπουλος / Ἡ βόμβα τῶν 100 ἐτῶν… | Globalview|RitsmasCorner

Οι εξελίξεις και οι επαναπροσανατολισμοί στη διεθνή διαφημιστική δαπάνη και το αυξανόμενο επικοινωνιακό βάρος του Διαδικτύου, μεταμορφώνουν κυριολεκτικά το χώρο της μαζικής επικοινωνίας και τις κρίσεις του.

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Τους ανθρώπους της διαφήμισης και της επικοινωνίας δεν τους απασχολεί μόνον η πτώση της διαφημιστικής δαπάνης διεθνώς, αλλά και η κατανομή της. Είναι σαφές ότι τώρα που κατακάθεται η σκόνη της κρίσης της νόσου Covid-19, αναδύεται ένα νέο διαφημιστικό και επικοινωνιακό συνάμα σύμπαν. Συνεπώς σε μεγάλο βαθμό, οι αγοραστές διαφημιστικού χρόνου παραμένουν επιφυλακτικοί, έτοιμοι όμως να κτυπήσουν εκεί που πρέπει κατά την εκτίμησή τους. Για πρώτη φορά δε, μετά το πρώτο εξάμηνο του 2020, όλα δείχνουν ότι το Διαδίκτυο κερδίζει τις προτιμήσεις τους, γεγονός με τεράστια σημασία.

Η «Σελάνα» του Τάκη Θεοδωρόπουλου στο Ηράκλειο - Πολιτισμός - Νέα Κρήτη

ΤΟΥ Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ο Πολάκης διεκδικεί το ακαταλόγιστο. Μπορεί να λέει ότι ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης ήσαν αριστεροί. Μπορεί να λέει ότι η Ν.Δ. είναι η παράταξη των δωσίλογων και των μαυραγοριτών. Και μπορεί να απειλεί ότι η δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς. Ούτως ή άλλως, δεν αισθάνεται υπόλογος ούτε στην Ιστορία ούτε στη Δημοκρατία, στο πολίτευμα που ο ίδιος θεωρεί ότι του έχει εκχωρήσει το δικαίωμα στο ακαταλόγιστο. Από αυτή την άποψη και ασχέτως λούμπεν προσωπικού ύφους και ήθους, ο Πολάκης είναι ο γνήσιος ιδεολογικός εκφραστής του ΣΥΡΙΖΑ. Η δημοκρατία δεν υπάρχει χωρίς τον καταλογισμό ευθυνών. Το καθεστώς που αποπειράθηκε να οργανώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίχθηκε στην ενοχή των αντιπάλων του και στη δική του «αθωότητα». Και όταν είσαι «αθώος» δεν δίνεις λόγο σε κανένα. Ετσι σχεδίαζε να καταλάβει το νομισματοκοπείο, έτσι έκλεισε τις τράπεζες, έτσι προσπάθησε να ελέγξει την ενημέρωση και έτσι παρ’ ολίγον να καταστρέψει το σημαντικότερο επίτευγμα της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, την ευρωπαϊκή μας ένταξη. Δεν απολογήθηκε ποτέ για όλα αυτά. Γιατί; Γιατί δεν του ζητήθηκε.