Π.Κ. Ιωακειμίδης, Author at MarketPost

ΤΟΥ  Π. Κ. Ιωακειμίδη

«Υπεροψίαν και μέθην θα είχεν ο Δαρείος» ή μάλλον φαντασιώσεις και παραισθήσεις έχει ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν όταν εξαγγέλλει τον νέο «αιώνα της Τουρκίας» ως νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γιατί αυτό που έχει στο μυαλό του για την Οθωμανική Αυτοκρατορία ελάχιστα, ως φαίνεται, ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα. Μια νέα ογκώδης μελέτη με τίτλο «Οι Οθωμανοί», γραμμένη από τον καθηγητή της LSE Marc David Baer («The Ottomans, Khans, Caesars and Caliphs», London, Basic Books), προσφέρει μια εντελώς άλλη ανάγνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που «προκαλεί» και το αφήγημα του Ερντογάν αλλά και την κυρίαρχη θέση της Ελλάδας. Συνοψίζω εδώ ορισμένες από τις κεντρικές διαπιστώσεις της μελέτης χωρίς να επιχειρώ την αξιολόγησή τους (άλλωστε δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος γι’ αυτό. Εργο των ιστορικών). Σύμφωνα λοιπόν με τον Baer:

Τουρκολιβυκό σύμφωνο: Εθνική υπόθεση η ακύρωση | in.gr

Του Κωνσταντίνου Φίλη

Το ξήλωμα και πάντως η αποδυνάμωση του τουρκολιβυκού συμφώνου απαιτούν και πιο προωθημένες ενέργειες από πλευράς μας, που ναι μεν δεν είναι εύκολες σε ένα προεκλογικό περιβάλλον αλλά είναι αναγκαίες.

Η ομόφωνη υιοθέτηση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ της απόφασης για την ανανέωση της Αποστολής του ΟΗΕ στη Λιβύη για ένα έτος έδωσε την ευκαιρία στην ελληνική πλευρά να παρέμβει με έμμεσο τρόπο στις εξελίξεις. Η αρχή έγινε με την απόφαση ανάκλησης του έλληνα πρεσβευτή προτού καν επιδώσει τα διαπιστευτήριά του, μία απόφαση που προκάλεσε απορία, δεδομένου ότι η Ελλάδα θα πρέπει να έχει παρουσία και στην Τρίπολη. Ομως φαίνεται ότι η Αθήνα ήθελε να καταδείξει πως η τελευταία συμφωνία ανάμεσα σε Τρίπολη και Αγκυρα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα, κατά παράβαση της εντολής που έχει η υφιστάμενη κυβέρνηση της Λιβύης, η οποία σημειωτέον συνεχίζει τη θητεία της πέραν του προβλεπόμενου χρονικού ορίου, μιας και δεν έχουν ακόμη διεξαχθεί εκλογές στην πολύπαθη χώρα.

Το κλίμα σε «κατάσταση ανάγκης». Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ* – Ανανεωτική  Αριστερά

ΤΟΥ  ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ
 
Αν και η ανθρωπότητα συνεχώς διευρύνει τις γνώσεις της για την πραγματικότητα στα διάφορα πεδία ενεργοποίησης της και τις παρενέργειες της στο φυσικό περιβάλλον και στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης οντότητας, οι ισορροπίες, που διαμορφώνονται, δεν είναι λειτουργικές στην προοπτική του χρόνου.

Η εμπειρική προσέγγιση της δυναμικής, που αναπτύσσεται, είναι αποκαλυπτική. Δυστυχώς όμως δεν αξιολογείται ως προς τις επιπτώσεις της, ενώ δεν αξιοποιείται λειτουργικά ο χρόνος, διότι υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ της ταχύτητας διαχείρισης και λήψης αποφάσεων και του πολύ πιο γρήγορου μετασχηματισμού της πραγματικότητας, που δρομολογείται.

 

 Ενημέρωση και προπαγάνδα με την Ευρώπη χωρίς ρόλο - Speak News

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

 

Μετά τον βάρβαρο Αττίλα του 1974, που κατέλαβε το 36,3% της Κύπρου για λογαριασμό του 18% των Τουρκοκυπρίων που οδήγησε στην προσφυγοποίηση 160.000 Ελλήνων, και μετά τις άκαρπες συνομιλίες 48 και πλέον ετών, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, η Άγκυρα θέτει τώρα όχι θέμα ομοσπονδιακής λύσης, αλλά αποδοχής των τετελεσμένων αυτό της αναγνώρισης δύο κρατών.

Δεν ολοκλήρωσε όμως ως εδώ την επεκτατική πολιτική της με την Κύπρο και την Α. Μεσόγειο, τώρα έστεψε το βλέμμα της στο Αιγαίο, επιδιώκοντας μέσω της θεωρίας της γαλάζιας πατρίδας να εγκλωβίσει τα ελληνικά νησιά και στην πορεία του χρόνου, να κινηθεί ανάλογα με τον Αττίλα του 1974.

Κοινωνία των πολιτών: κανόνες και στρατηγική της ΕΕ για την υπεράσπισή της  ζητά το ΕΚ | News-Events | Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Γραφείο στην Ελλάδα

Μέρος του προβλήματος είναι ότι εδώ και καιρό στρουθοκαμηλίζουμε

Nouriel Roubini

 

Σοβαρές, τεραστίου μεγέθους απειλές θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον μας – όχι μόνο τις θέσεις εργασίας, τα εισοδήματά μας, τον πλούτο και την παγκόσμια οικονομία, αλλά και τη σχετική ειρήνη, την ευημερία και την πρόοδο που επιτεύχθηκε τα τελευταία 75 χρόνια. Πολλές από αυτές τις απειλές δεν ήταν καν στα ραντάρ μας κατά την ακμάζουσα εποχή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεγάλωσα στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και ποτέ δεν ανησυχούσα για την κλιματική αλλαγή που ενδεχομένως θα καταστρέψει τον πλανήτη. Οι περισσότεροι από εμάς μόλις και μετά βίας είχαμε ακούσει για το πρόβλημα και οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου ήταν σχετικά χαμηλές, σε σύγκριση με το σημείο που σύντομα θα έφθαναν.