Ελλάδα - Ισραήλ : Υπεγράφη η συμφωνία για το Διεθνές Κέντρο Πτήσεων στην  Καλαμάτα | in.gr

Ποιες είναι οι ουσιαστικές γεωπολιτικές προοπτικές του ελληνο-γαλλικού αμυντικού άξονα. Ποιοι λόγοι οδηγούν το Ισραήλ σε «ουδέτερη στάση». Η Αίγυπτος και οι νέες περιφερειακές ισορροπίες.

Γράφει ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος


Η ελληνο-γαλλική αμυντική συμφωνία, αν την εξετάσει κανείς βαθύτερα και ευρύτερα, είναι πολυδιάστατη και ενδεχομένως ιστορική. Στην ουσία, η πιο ισχυρή στρατιωτικά χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά το Brexit, δεσμεύεται να συνδράμει στρατιωτικά μια άλλη χώρα μέλος της Ε.Ε., αν αυτή δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός της.

Ας σημειωθεί ότι η συμφωνία αυτή έρχεται μετά από μια σειρά γεγονότα, που είναι:

η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο και η ρευστότητα στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική


η ασάφεια που καλλιεργείται από τις ΗΠΑ ως προς το διεθνή ρόλο τους στους κόλπους της Ατλαντικής Συμμαχίας και γενικά τη διατήρηση της φιλελεύθερης τάξης στο παγκόσμια πράγματα.

Ελληνική κρίση χρέους 2009-σήμερα. | Ξυπνητήρι

Των ΚΩΝ.ΖΟΠΟΥΝΙΔΗ και ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΕΣΚΑΝΤΑΡ

Σε ένα προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στη σχέση της χρηματοοικονομικής με τη δημοκρατία, δηλαδή την επίδραση που ασκούν οι χρηματοοικονομικές αγορές στους δημοκρατικούς θεσμούς (βλ. Κ. Ζοπουνίδης, Κ. Bouaiss, Χρηματοοικονομική και Δημοκρατία, Πολυτεχνείο Κρήτης, Οκτώβριος 2021).

Οι χρηματοοικονομικές αγορές έχουν μια ουσιαστική οικονομική χρησιμότητα που επιτρέπει τη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων. Αλλά οι δυνάμεις που παρεμβαίνουν έχουν φτάσει σε ένα μέγεθος και επιρροή που τις καθιστά περισσότερο όργανο εξουσίας και εμπλουτισμού παρά ένα εργαλείο οικονομικής μεγέθυνσης.
Το άρθρο αυτό στηρίζεται στο πρόσφατο βιβλίο του Georges Ugeux με θέμα Wall Street a l’ assaut de la Democratie, εκδόσεις Odile Jacob, Οκτώβριος 2021.

Η απάντηση στις προκλήσεις που δημιουργεί η κατάχρηση της χρηματοοικονομικής εξουσίας δεν είναι ο λαϊκισμός, αλλά ο ανθρωπισμός. Είναι θεμελιώδες ότι η χρηματοοικονομική, όπως η οικονομία και η πολιτική επανατοποθετεί τον άνθρωπο στο επίκεντρο της οικονομικής και χρηματοοικονομικής ζωής μας.

Κωσταράκος: Ευρωπαίοι και Έλληνες στρατιωτικοί στο Μάλι – Για ποιο λόγο;
του Μιχάλη Κωσταράκου(*)

Το ενδεχόμενο ανάπτυξης ελληνικής δύναμης στο Μάλι δημιουργεί μια σειρά από αυτονόητα ερωτήματα αναφορικά με την σκοπιμότητα και το γεωπολιτικό-διπλωματικό υπόβαθρο της διεθνούς επέμβασης και παρουσίας στην περιοχή Σαχέλ και στο Μάλι ειδικότερα.

Σαν περιοχή Σαχέλ (Sahel) ορίζεται η στεπική γεωγραφική περιοχή νότια της ερήμου Σαχάρας μέχρι την έναρξη της αφρικανικής σαβάνας και εκτείνεται από τον Ατλαντικό ωκεανό μέχρι την Ερυθρά θάλασσα. Πέντε μόνο από τις χώρες τις οποίες περιλαμβάνει χαρακτηρίζονται σαν χώρες της περιοχής του Σαχέλ: Η Μαυριτανία, το Μάλι, ο Νίγηρας, το Τσαντ και η Μπουρκίνα Φάσο. Χαρακτηριστικό τους είναι η μεγάλη φτώχεια (το Μάλι έχει ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα 859 δολάρια ενώ ο Νίγηρας 565) και η εξαιρετικά χαμηλή μέση ηλικία του πληθυσμού τους. (Ο Νίγηρας είναι πρώτος παγκοσμίως με Μ.Ο. Ηλικίας τα 15 έτη, ενώ το Τσαντ είναι δεύτερο με 15,8 και το Μάλι τέταρτο με 16,3 έτη.) Το Μάλι αποτελούμενο από δυο εθνικές ομάδες, τους Τουαρέγκ Βερβερίνους στο Βορρά και τις Αφρικανικές φυλές στο Νότο, αντιμετώπισε μια ισλαμική εξέγερση στο βορρά υποκινούμενη από την Αλ Κάιντα, η οποία διέλυσε τον εθνικό, κυρίως αφρικανικό στρατό και απείλησε απευθείας τον αφρικανικό νότο. Η Γαλλία επενέβη με την επιχείρηση Cerval που αναχαίτισε τους ισλαμιστές, τα Ηνωμένα Έθνη έστειλαν μια δύναμη 12.000-15.000 στρατιωτών (MINUSMA) αποτελούμενη σε μεγάλο μέρος από ευρωπαϊκές μονάδες (Γερμανοί, Σουηδοί, Ολλανδοί, Δανοί κ.ά) και δυνατότητες (Ε/Π, drones, κλπ), και η ΕΕ έστειλε δυο μόνιμες πολιτικές αποστολές για την πολιτική/οικονομική υποβοήθηση των κρατών, την EUCAP Sahel Mali και την EUCAP Sahel Niger και μια στρατιωτική εκπαιδευτική αποστολή, την ΕU Training Mission (EUTM) Mali.

Από το βιομηχανικό «Έχειν» στο ψηφιακό «Είναι» | e-Asfalistiki

Ο κορυφαίος Ιταλός αντιφασίστας, που εκτελέστηκε από τον Μουσολίνι, είναι αυτός που έγραψε ότι προϋπόθεση για τον σοσιαλισμό, είναι η ύπαρξη και λειτουργία μιας φιλελεύθερης κοινωνίας.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Τελειοφοιτος Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών στο Πανεπιστημιακό Κέντρο της Μονς στο Βέλγιο, το Δεκέμβριο του 1965, συμμετείχα σ’ ένα Συνέδριο για τη “Γιουγκοσλαβική Αυτοδιαχείριση”, δεδομένου ότι δύο μήνες πριν είχα κάνει τρεις εβδομάδες πρακτική εξάσκηση πάνω στο θέμα αυτό, σε μια βιομηχανική μονάδα στην Πρίστινα, σημερινή πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου.

Στην εκδήλωση αυτή, λοιπόν, με είχαν εντυπωσιάσει δυο πράγματα: πρώτον η οργισμένη παρέμβαση ενός Γιουγκοσλάβου ομιλητή, με αφορμή την αναφορά ενός Ιταλού καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στον “φιλελεύθερο σοσιαλισμό” του Κάρλο Ροσσέλλι και δεύτερον η απάντηση που δέχθηκε. Θυμάμαι τον Γιουγκοσλάβο ομιλητή να τονίζει ότι ο φιλελευθερισμός και ο σοσιαλισμός δεν έχουν καμμίαν απολύτως συγγένεια και άρα η οποιαδήποτε αναφορά σε μια πιθανή σχέση τους είναι ανιστόρητη και παραπλανητική. Ο φιλελευθερισμός εξυπηρετεί τον καπιταλισμό, ενώ ο σοσιαλισμός φροντίζει τον άνθρωπο, είχε πει ο Γιουγκοσλάβος ομιλητής

Πυρηνική Ενέργεια: Το δίλημμα της Γαλλίας για την παραγωγή ηλεκτρικού  ρεύματος » Power Politics
Με την υπογραφή της τριμερούς συμφωνίας Η.Π.Α.- Η.Β.- ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ (AUKUS) για πυρηνοκίνητα υποβρύχια, το ενδιαφέρον των πολεμομανών επικεντρώνεται στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Του Βασίλειου Γρηγ. Παπαδάκη*

Παρεμπιπτόντως Αμερική, Αγγλία, Γαλλία, Κίνα, Ρωσσία, είναι μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας με πρωταρχική ευθύνη τη διατήρηση της ασφάλειας και της ειρήνης στον κόσμο. Προνόμια τα οποία απολαμβάνουν οι Μεγάλες Δυνάμεις ενώ πολλά από τα ασθενέστερα κράτη μετατρέπονται σε εστίες συρράξεων. Η πεντάδα υιοθετεί την αρχή: «Αν επιθυμείς ειρήνη παρασκεύαζε πόλεμο». Όντως «παρασκευάζουν» πόλεμο προς όφελος της πολεμικής βιομηχανίας και των πυρηνικών όπλων με στόχο τον έλεγχο του ζωτικού χώρου, «Λέμπενσραουμ», η περιβόητη θεωρία του Αδόλφου Χίτλερ (1889-1945).