Χρήστος Χωμενίδης: «Δεν ήθελα να γίνω συγγραφέας. Ήθελα να γίνω  πρωθυπουργός» | BOVARY

Του Χρήστου Χωμενίδη

Εάν πριν από είκοσι χρόνια μάς έλεγαν ότι στο ξόδι μιάς τραβεστί -έτσι τις αποκαλούσαν συλλήβδην τότε- θα υποκλίνονταν ένας υφυπουργός, ένας σύμβουλος του πρωθυπουργού και η αξιωματική αντιπολίτευση, θα το θεωρούσαμε σκηνή από ταινία φαντασίας. Αυτό ακριβώς συνέβη προχθές με τη Μαρίνα Γαλανού. Η Μαρίνα Γαλανού υπήρξε εκδότρια, κυρίως όμως αγωνίστρια. Μαχόταν για τα δικαιώματα των ερωτικά και φυλετικά διαφορετικών κατά έναν τρόπο συντεταγμένο, ψύχραιμο και αποτελεσματικό. Τα αποφασιστικά βήματα προς την απελευθέρωσή τους, τα νομοθετήματα που επιτέλους σπάνε τη συνωμοσία της σιωπής φέρουν και τη δική της πινελιά. Τιμή αξίζει στη Μαρίνα Γαλανού όχι μονάχα από την κοινωνική ομάδα από εκπροσωπούσε. Από όλους μας. Γιατί; Διότι ενσάρκωνε και προοιωνιζόταν έναν άλλου τύπου πολίτη.     

Γερμανία: Ο Covid-19 αυξάνει τις ανάγκες δανεισμού στα 96 δισ. ευρώ | Η  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

του Γιάννη Βούλγαρη*

Το εκλογικό αποτέλεσμα της Γερμανίας μπορεί να ιδωθεί από δύο μεριές. Κοιτώντας το από το παρόν προς το παρελθόν των εκλογικών αναμετρήσεων στις δυτικές χώρες κατά την τελευταία πενταετία, είναι καθησυχαστικό, ίσως και ενθαρρυντικό. Αν όμως ιδωθεί από το παρόν προς το μέλλον, τότε η προοπτική γίνεται ανησυχητική.

Η Γερμανία πραγματοποιούσε μία μετάβαση σε αυτές τις εκλογές. Άρχιζε η μετα-Μέρκελ εποχή. Δεν ανήκω στους «θαυμαστές» της, αλλά όπως και να το κάνεις, διήρκεσε δεκαέξι χρόνια, άρα οι Γερμανοί πολίτες θα έβγαιναν από τη συνήθειά τους. Η χώρα κυβερνιόταν «από το κέντρο», και μάλιστα από τη συγκυβέρνηση των δύο παραδοσιακά αντίπαλων κομμάτων, τα οποία όμως συγκέντρωναν πια αθροιστικά ένα ποσοστό που παλιότερα πετύχαινε σχεδόν το καθένα από μόνο του. Η λαϊκιστική εθνικιστική ακροδεξιά είχε αργήσει να εμφανιστεί σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όμως το παρελθόν τής χώρας την καθιστούσε απεχθή και την επανεμφάνισή της πιο απειλητική.

Εύη Χριστοφιλοπούλου - Newpost.gr

της Εύης Χριστοφιλοπούλου*

Οι εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, οι αλγόριθμοι και η μηχανική μάθηση (machine learning) έχουν κάνει άλματα σε πολλούς τομείς της επιστήμης και της καθημερινής ζωής. Η πανδημία έδρασε ως επιταχυντής, για το ρόλο των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση και την έρευνα. Η αναγκαστική μεταφορά της εκπαιδευτικής διαδικασίας από την αίθουσα στην οθόνη, μετάτρεψε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, το τάμπλετ, ακόμα και το κινητό τηλέφωνο, σε κύρια εργαλεία μάθησης.

Στη μετά Covid εποχή απαιτούνται όλο και περισσότερες δεξιότητες που σχετίζονται με την ικανότητα χειρισμού εργαλείων όπως οι εκπαιδευτικές και εργασιακές πλατφόρμες, και η επεξεργασία μεγάλης κλίμακας δεδομένων (Big Data). Η ευημερία και η ανάπτυξη στην Ευρώπη είναι συνδεδεμένη με την αξιοποίηση των ψηφιακών τεχνολογιών συνδεσιμότητας και διαχείρισης δεδομένων. Η εκτίμηση μάλιστα του Ευρωκοινοβουλίου κάνει λόγο για αύξηση της παραγωγικότητας που θα επιφέρει η τεχνητή νοημοσύνη μέχρι το 2035, από 11% έως 37%,  ποσοστά τα οποία αφορούν και την εκπαίδευση.

αθανασιος παπανδροπουλος | tempo24.news

Ποιες οι δυνατότητες και ουσιαστικές γεωπολιτικές προοπτικές του ελληνο-γαλλικού αμυντικού άξονα;

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η ελληνο-γαλλική αμυντική συμφωνία, αν την εξετάσει κανείς βαθύτερα και ευρύτερα, είναι πολυδιάστατη και ενδεχομένως ιστορική. Στην ουσία, η πιο ισχυρή στρατιωτικά χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά το Brexit, δεσμεύεται να συνδράμει στρατιωτικά μια άλλη χώρα μέλος της Ε.Ε., αν αυτή δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός της.

Ας σημειωθεί ότι η συμφωνία αυτή έρχεται μετά από μια σειρά γεγονότα, που είναι:

-    η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο και η ρευστότητα στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική

-    η ασάφεια που καλλιεργείται από τις ΗΠΑ ως προς το διεθνή ρόλο τους στους κόλπους της Ατλαντικής Συμμαχίας και γενικά τη διατήρηση της φιλελεύθερης τάξης στο παγκόσμια πράγματα.

Ο πλανήτης έχει έξι μήνες για να αποτρέψει την κλιματική κρίση -  Aftodioikisi.gr

Δεν αρκούν τα μπαλώματα και οι πατέντες τώρα που ηχεί ο συναγερμός

Του Περικλή Δημητρολόπουλου

Μπορεί κανείς να επιστρατεύσει όλα τα παλιά κλισέ του είδους. Να πει πως «η φύση έδειξε την εκδικητική μανία της» και πως οι περιοχές που δοκιμάστηκαν από αυτήν τη μανία «μετρούν τώρα τις πληγές τους». Έπειτα μπορεί να ελέγξει την προνοητικότητα και την ετοιμότητα του κράτους ή να μετρήσει την αβελτηρία του σε αποζημιώσεις - τόσα τότε στους πυροπαθείς, τόσα σήμερα στους πλημμυροπαθείς. Και, τέλος, μπορεί να πασπαλίσει την εικόνα με λίγο «ζωντανό». Πώς το είπε ο δήμαρχος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας; «Από θαύμα δεν γλιτώσαμε θύματα». Και στο Καμάρι; «Θάλασσα, οικισμός και παραλία έγιναν ένα».