Ο ελληνισμός ως οπλοστάσιο της Δημοκρατίας

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

 Κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στην Κίνα στις 13-15 Μαρτίου και το ίδιο ισχύει για την επικείμενη άφιξη στο Πεκίνο του Ρώσου προέδρου Βλαδίμηρου Πούτιν. Οι εξελίξεις αυτές κάνουν πλέον ορατή την προσπάθεια του Αμερικανού προέδρου να αποκαταστήσει νέες γεωπολιτικές σχέσεις υπό συνθήκες πολιτικού αυταρχισμού.

Με άλλα λόγια, ο Ντόναλντ Τραμπ, θέλει να πείσει τον Κινέζο ομόλογό του ότι αν η εμπέδωση διεθνώς αυταρχικών πολιτικών συστημάτων γίνει ευρύτερα αποδεκτή αυτό θα συμβάλλει όχι σε μια νέα «ισορροπία  τρόμου», αλλά στην διεθνή μη αμφισβήτηση του πολιτικού αυταρχισμού.

Και από την άποψη αυτή, ο Αμερικανός πρόεδρος προσφέρει στους  συνομιλητές του πειστικότατα δείγματα γραφής, τα οποία από κάθε άποψη θα πρέπει να τους ικανοποιούν.

Όπως ικανοποίηση θα πρέπει να τους προσφέρει και η αμερικανική αποστασιοποίηση από την Ευρώπη, η οποία εκ των πραγμάτων οδηγεί στη διάλυση της Ατλαντικής Συμμαχίας και βέβαια στην αντικατάσταση του ΝΑΤΟ από κάποιον άλλο ευρωπαϊκού τύπου πλέον αμυντικό φορέα.

Του απεσταλμένου μας στο Στρασβούργο Θανάση Κάλφα

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο πραγματοποιήθηκε επίσημη τελετή για την απονομή του Ευρωπαϊκού Τάγματος Αξίας, ενός σημαντικού θεσμού που τιμά ανθρώπους οι οποίοι έχουν προσφέρει πολλά στην ευρωπαϊκή συνεργασία και στις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η τελετή έγινε την Τρίτη και αποτέλεσε μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή για την Ευρώπη, καθώς συγκέντρωσε πολιτικούς ηγέτες, αξιωματούχους και προσωπικότητες που έχουν συμβάλει στην προώθηση της δημοκρατίας, της ειρήνης και της ενότητας στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Τεχνητή Νοημοσύνη : Τα επιτεύγματα, οι φόβοι, τα ερωτήματα - ΤΑ ΝΕΑ

Μέχρι χθες διαβάζαμε, σκεφτόμασταν, συνοψίζαμε. Σήμερα δίνουμε το κείμενο στην ΤΝ, που το συνοψίζει αυτόματα, και διαβάζουμε το συνοπτικό αποτέλεσμα. Η διαφορά είναι λεπτή αλλά κρίσιμη. Η σύνοψη είναι σημαντική πράξη κατανόησης. Όταν την αναθέτουμε πλήρως σε μια μηχανή, μπορεί να κερδίζουμε χρόνο ανάγνωσης, αλλά χάνουμε τη διαδρομή της σκέψης

Γράφει ο Δημήτρης Χατζηγιαννάκης

Κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου η UNESCO γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. Φέτος, ανάμεσα στις συνηθισμένες εκδηλώσεις, τα δώρα βιβλίων και τις φωτογραφίες στα social media, ξεχώρισε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα: ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι δεν διαβάζουν βιβλία. Μια από τις αιτίες; Η Τεχνητή Νοημοσύνη, που τα διαβάζει για λογαριασμό τους.

Δεν είναι υπερβολή. Ο χρήστης μπορεί να ζητήσει από ένα chatbot: «Δώσε μου περίληψη και τα κύρια σημεία του βιβλίου», και σε λίγα δευτερόλεπτα οι 400 σελίδες του βιβλίου γίνονται μια καθαρή, περιποιημένη περίληψη δύο σελίδων.

Το ίδιο συμβαίνει με άρθρα, δοκίμια, ακόμα και με επιστημονικά κείμενα που, από μόνα τους πια, συνοδεύονται από ένα ειδικό «πλαίσιο περίληψη» που έχει παραχθεί από ΤΝ, ώστε να διευκολύνουν τους αναγνώστες να πάρουν μια «αίσθηση του κειμένου» πριν ξεκινήσουν την ανάγνωση. Το πλαίσιο αυτό το ονομάζουν «Με μια ματιά» ή, αγγλόφωνα, «Takeaways» ή, με συντομογραφία, «TL;DR (Too Long Don’t Read)».

Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί διαβάζουν μόνο το «πλαίσιο περίληψη» και όχι το κείμενο, χωρίς αυτό να είναι ομολογία τεμπελιάς ή έλλειψης χρόνου. Δεν είναι ότι «δεν προλαβαίνουμε», αλλά ότι «δεν χρειάζεται πια να διαβάσουμε».

Τελικά, μήπως δεν χρειάζεται να διαβάζουμε στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης;

TLDR – Με μια ματιά και για αυτό το κείμενο:

Με αίσθημα ευθύνης και σαφή στόχο την αποκατάσταση της λειτουργικότητας και της ισορροπίας στο κέντρο της πόλης, κατατέθηκαν τα συμπεράσματα και οι προτάσεις του ανοικτού φόρουμ των τεσσάρων πρώην δημάρχων προς τη δημοτική αρχή και τους αρμόδιους φορείς. Η πρωτοβουλία αυτή αποτυπώνει την κοινή αγωνία πολιτών και θεσμικών παραγόντων για τις παρεμβάσεις που έχουν υλοποιηθεί τα τελευταία χρόνια και τις επιπτώσεις τους στην καθημερινότητα, την εμπορική δραστηριότητα και τη συνοχή της τοπικής κοινωνίας. Μέσα από τεκμηριωμένες θέσεις και σαφείς άξονες δράσης, αναδεικνύεται η ανάγκη επιστροφής σε έναν ενιαίο επιστημονικό σχεδιασμό, με σεβασμό στις πραγματικές ανάγκες της πόλης και των ανθρώπων της, ώστε να διασφαλιστεί ένα βιώσιμο και λειτουργικό αστικό περιβάλλον για όλους.

 

 

Του Θάνου Τζήμερου*

Φανταστείτε η Ιταλία να διοργάνωνε γιορτή, φέτος τον Δεκαπενταύγουστο, για να τιμήσει τα 86 χρόνια από τον τορπιλισμό της “Έλλης”. Φανταστείτε να ερχόταν στην Τήνο η Μελόνι και να μιλούσε στους Ιταλούς που ζουν στην Ελλάδα, ονομάζοντας το υποβρύχιο Delfino, που χτύπησε μπαμπέσικα τα καταδρομικό μας, “τιμημένο υποβρύχιο του ιταλικού Δημοκρατικού Ναυτικού”, να αποκαλούσε τους 9 νεκρούς και τους 24 τραυματίες της έκρηξης,  ναύτες και αξιωματικούς, “εγκληματίες”, να διακήρυσσε πως τα Δωδεκάνησα θα ξαναγίνουν ιταλικά, να απέτιε τιμή και δόξα στους “ήρωες Ιταλούς” που μας επιτέθηκαν στην Πίνδο μερικούς μήνες αργότερα και να διαβεβαίωνε ότι η ίδια μαζί με όλους τους Ιταλούς θα κάνουν το παν για να ξαναγίνει η Μεσόγειος ιταλική θάλασσα, με την Ελλάδα ιταλική επαρχία, με φασιστική διακυβέρνηση. Και από κάτω, οι Ιταλοί που ζουν στην Ελλάδα, κρατώντας σημαίες του Μουσολίνι, να ζητωκραυγάζουν και στο τέλος να τραγουδούν όλοι μαζί τα εμβατήρια των ιταλικών μεραρχιών που επιτέθηκαν στην  Πίνδο. Τι θα σκεφτόσαστε;

Ότι έχουν τρελαθεί εντελώς, έτσι δεν είναι;