Η θανάσιμη παγίδα του πελατειακού κράτους... Άρθρο του Αθαν. Παπανδρόπουλου  - Argonafplia.gr

Όσο η δημιουργία πλούτου γίνεται παρασιτική στις φιλελεύθερες δημοκρατικές κοινωνίες, τόσο θα μεγαλώνουν οι ανισότητες σε αυτές και άρα θα υποσκάπτεται το κράτος δικαίου


Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Πρώτος ο Κάρολος Μαρξ (1818-1883) ήταν αυτός που με διθυραμβικά λόγια έγραψε ότι η αστική τάξη, ως φορέας οικονομικής και κοινωνικής αλλαγής, «….δεν μπορεί να υπάρχει, αν δεν επαναστατικοποιεί συνεχώς τα μέσα παραγωγής, δηλαδή τις σχέσεις παραγωγής, όλες γενικά τις κοινωνικές σχέσεις...».

Δημήτρης Καμπουράκης - Home | Facebook

Του Δημήτρη Καμπουράκη
 
Ξέρετε τι δεν μπορώ εγώ να καταλάβω; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ικανός να εισπράξει δημοσκοπικά τις ψήφους των αντιεμβολιαστών. Αφού κάνει τόσο απροκάλυπτη προπαγάνδα εναντίον κάθε προσπάθειας να πειστεί ο κόσμος να εμβολιαστεί, αφού δια του αρχηγού του μάλιστα δεν χάνει ευκαιρία να αμφισβητήσει τα ιατρικά μακρο-αποτελέσματα του εμβολίου, πως διάβολο δεν έχουν πλαισιώσει τις τάξεις του οι αντί και οι αρνητές;

Μείωση της ανεργίας τον Ιούλιο σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι

Του Νίκου Φιλιππίδη


Το γεγονός ότι η ανεργία υποχώρησε στα επίπεδα του Οκτωβρίου 2010 σβήνει σε μεγάλο ποσοστό τα «πολεμικών» διαστάσεων ποσοστά που κατέγραφε η χώρα για τουλάχιστον μία δεκαετία. Θυμηθείτε απλώς ότι στα τέλη του 2013 το ποσοστό είχε φτάσει το 28%. Στις αρχές του 2015 παρέμενε κοντά σε αυτό το ποσοστό. Στις επιμέρους κατηγορίες όπως οι γυναίκες το ποσοστό παρέμεινε για χρόνια πάνω από 30% και στους νέους έως 24 ετών πάνω από το 50%!

Προφανώς το 13,9% που ανακοινώθηκε για τον Αύγουστο δεν έχει καμία σχέση με τα ποσοστά της προηγούμενης δεκαετίας. Το πιο σημαντικό ωστόσο στοιχείο για μια χώρα με 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους είναι το άλλο μέγεθος, αυτό της απασχόλησης. Εφτασε τα 4 εκατομμύρια το ενεργό εργατικό δυναμικό της χώρας, που ως μέγεθος επιστρέφει τη χώρα στον Ιούλιο του 2011.


Χρήστος Χωμενίδης: «Δεν ήθελα να γίνω συγγραφέας. Ήθελα να γίνω  πρωθυπουργός» | BOVARY
Του Χρήστου Χωμενίδη

Το ομολογώ. Σπανίως βλέπω τηλεόραση. Για την ενημέρωσή μου προτιμώ τις εφημερίδες και τους έγκυρους ιστότοπους. Για την -μέσα στο σπίτι- οπτικοακουστική ψυχαγωγία μου τις ψηφιακές πλατφόρμες. Το να μπορείς να διαλέξεις ποιά ταινία ή ποια σειρά θα παρακολουθήσεις και ποια ακριβώς ώρα αποτελεί για μας, που μεγαλώσαμε πριν από το διαδίκτυο, εκπλήρωση παιδικού ονείρου. Από την περασμένη Πέμπτη, για παράδειγμα, λαμβάνει χώρα στο σαλόνι μας ένα οικογενειακό φεστιβάλ Μιχάλη Κακογιάννη. Είδαμε πάλι, τυχαία σχεδόν, το "Τελευταίο Ψέμμα". Μαγευτήκαμε. Σειρά πήρε η "Στέλλα", που έχει ενδιαφέρον να την ανακαλύπτεις κάθε δέκα χρόνια. Ύστερα "Το Κορίτσι με τα Μαύρα" και "Το Κυριακάτικο Ξύπνημα". Έπεται η τριλογία του, η βασισμένη σε αρχαίες τραγωδίες: "Ηλέκτρα", "Τρωάδες", "Ιφιγένεια".

Το νέο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου για τα στερεότυπα, τον  αντιαμερικανισμό, τις προκαταλήψεις | BOOKS | iefimerida.gr

Οι Αμερικανοί δεν έχουν επίγνωση του πόσο το «κράτος» παρεμβαίνει στην ιδιωτική και κοινωνική τους ζωή

Tης Σώτης Τριανταφύλλου

Πώς και γιατί το Τέξας ψηφίζει νόμους που αντιβαίνουν στους ομοσπονδιακούς και γιατί οι Τεξανοί πιστεύουν ότι η πολιτεία τους είναι «χώρα»

Όταν το 1821 το Μεξικό ανεξαρτητοποιήθηκε από την Ισπανία, το Τέξας ήταν μέρος του Μεξικού. Στη συνέχεια, πλήθος Βορειομερικανών «κατέβηκαν» προς τα νότια: το Μεξικό επέτρεψε σε μη Ισπανούς να εγκατασταθούν στις μεγάλες πεδιάδες. Αλλά μόλις μαζεύτηκαν αρκετοί άποικοι, εξεγέρθηκαν και αποσχίστηκαν από το Μεξικό ζητώντας να γίνουν πολιτεία των ΗΠΑ ― πράγμα που συνέβη το 1845. Έπειτα, καθώς τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες αγόραζαν ακόμα εδάφη ―το 1803 είχαν αγοράσει τη Λουιζιάνα― η προεδρία πρότεινε να αγοράσει από το Μεξικό την περιοχή που εκτείνεται από το Τέξας μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό· το Μεξικό όμως δεν την πουλούσε και είχε τσαντιστεί: το 1819, όταν η Ισπανία έδωσε τη Φλόριντα στις ΗΠΑ με τη Συνθήκη Άνταμς-Ονίς, είχε συμφωνηθεί ότι οι ΗΠΑ θα παραιτούνταν κάθε δικαιώματος σχετικά με το Τέξας. Έτσι, το 1846 αψιμαχίες στα σύνορα του Τέξας με το Μεξικό οδήγησαν σε ένοπλη σύγκρουση, που εξελίχθηκε στον αμερικανο-μεξικανικό πόλεμο. Το πιθανότερο είναι ότι η προεδρία του James K. Polk μπήκε εύθυμα στον πόλεμο για να προσαρτήσει την περιοχή που το Μεξικό δεν δεχόταν να πουλήσει: εκείνη την εποχή οι Αμερικανοί πίστευαν στην «προφανή μοίρα» της παναμερικανικής κατάκτησης. Για να μην τα πολυλογώ, οι Ηνωμένες Πολιτείες νίκησαν στον πόλεμο και η Συνθήκη Γουαδελούπης Χιντάλγκο που υπογράφτηκε το 1848 παραχωρούσε στις ΗΠΑ τα εδάφη που θα αποτελούσαν τις δυτικές πολιτείες Αριζόνα, Καλιφόρνια, Νέο Μεξικό, Νεβάντα, Γιούτα, Κολοράντο και Γουαϊόμινγκ. Οι ΗΠΑ πλήρωσαν στο Μεξικό 15 εκατομμύρια δολάρια για να παραιτηθεί από το Τέξας, αλλά το 1861, ως η 28η πολιτεία της Ένωσης ακολούθησε την τακτική του Νότου και αποσχίστηκε για να επανέλθει όπως όλες στο τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1865.