Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη: Βιώσιμη ανάπτυξη στο σύγχρονο επιχειρηματικό  περιβάλλον

Του Γιάννη Ρούντου*

Η Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ επιβεβαίωσε, κι εφέτος, τον καθοριστικό ρόλο που (μπορεί να) διαδραματίζει ο Σύνδεσμος για την οικονομία και την κοινωνική ευημερία, με κοινή παράμετρο ένα ευοίωνο μέλλον για τους εργαζόμενους, χωρίς αποκλεισμούς δικαιωμάτων στο αγαθό της εργασίας.

Γιατί ΣΕΒασμός;

Η εργασία δεν είναι αγαθό μονοδιάστατα οικονομικό-παραγωγικό και βιοποριστικό αλλά πρωτίστως, “κλειδί” για την κοινωνική συνοχή, την αλληλεγγύη και συνέχεια των γενεών, την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ένα ανθρωπάκι και οι απειλές του | tempo24.news

Γιατί ο Τούρκος πρόεδρος θυμίζει τον καπετάνιο Έιχαμπ από τον «Μόμπυ Ντικ» του Χέρμαν Μέλβιλ

της Σώτης Τριανταφύλλου

Όσο περνά ο καιρός, ο κ. Ερντογάν μου θυμίζει όλο και περισσότερα τον καπετάνιο Έιχαμπ από τον «Μόμπυ Ντικ» του Χέρμαν Μέλβιλ: αν και συμβολικά το μέγεθος και η δύναμη του Μόμπυ Ντικ δεν αντιστοιχούν στην Ελλάδα, η λύσσα του Έιχαμπ που αφιέρωσε τη ζωή του στο κυνηγητό της μεγάλης λευκής φάλαινας μπορεί να παρομοιαστεί με τη στάση του κ. Ερντογάν: ο Έιχαμπ  μισούσε εγκάρδια τον Μόμπυ Ντικ το θαλάσσιο κήτος είχε γίνει το κέντρο της ζωής του στο τέλος, έγινε η αιτία του χαμού του. Ώσπου να καμακώσει τον Μόμπυ Ντικ, ο Έιχαμπ βάδιζε πέρα-δώθε στο κατάστρωμα του πλοίου με το κουτσό του πόδι και έκανε «δηλώσεις» εναντίον της φάλαινας. «Θα σε λιανίσω!» «Δεν θα μου ξεφύγεις απαίσιο ψάρι!» Αλλά, αν στα μάτια του Ερντογάν η Ελλάδα είναι ο Μόμπυ Ντικ -απαιτώντας τον αφοπλισμό και την υποταγή της- εμείς δεν δείχνουμε την αυτοπεποίθηση και την αξιοπρέπεια της φάλαινας: αφιερώνουμε υπερβολικά πολύ χρόνο και υπερβολικά πολλή ενέργεια στα λόγια ενός συμπλεγματικού ηγέτη, με καπρίτσια πριμαντόνας που επιβεβαιώνουν την έλλειψη κουλτούρας και ψυχικού αναστήματος: ένα ανθρωπάκι παθαίνει διαδοχικές κρίσεις φθόνου, ορκίζεται εκδίκηση και απειλεί ότι θα κλείσει τη μύτη του μέχρι να γίνει μπλε. Ας γίνει μπλε. Θέλω να πω ότι, καθώς ο κ. Ερντογάν μοιάζει να μην έχει άλλες δουλειές εκτός από τις φοβέρες εναντίον της Ελλάδας και της Ατλαντικής Συμμαχίας, παρασύρει τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης σε μια κούρσα ψευτοειδησεογραφίας: οι δημοσιογράφοι τον συνοδεύουν παντού λες και φοβούνται μήπως χάσουν την επόμενη πολύτιμη λέξη που θα φτύσει.

Αθανάσιος Παπανδρόπουλος: Είναι εφικτή μια Silicon Bay στον Σκαραμαγκά;

Εν όψει της Συνόδου της Συμμαχίας στη Μαδρίτη στις 29-30 Ιουνίου, ο Τούρκος πρόεδρος είναι όλο και πιο νευρικός και σαμποτάρει με κυνικούς εκβιασμούς την πραγματοποίηση της

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Είναι πολλά τα ανοικτά μέτωπα που έχει απέναντί του ο Ρέτζεπ Ταγίπ Ερντογάν. Και το γεγονός αυτό δεν είναι απαλλαγμένο κινδύνων για την Ελλάδα, την Κύπρο και την ηρεμία στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια.

Τα πιο σοβαρά εξωτερικά μέτωπα του Τ.Ερντογάν είναι οι σχέσεις του με Δύση και ΝΑΤΟ και οι προθέσεις του για επεμβάσεις στη Συρία και στο Ιράκ σε συνδυασμό με απειλές για το Αιγαίο και την Κύπρο.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο πρόεδρός της αντιμετωπίζει οξεία οικονομική και κοινωνική κρίση, η οποία στο βαθμό που εντείνεται  και εκτός Τουρκίας, θα γίνεται όλο και πιο πιεστική για την αυταρχική εξουσία του σημερινού προέδρου.  



Το βιβλίο «Η προσφυγιά του ’22 – Οι Μικρασιάτες στο Αίγιο», είναι υπόδειγμα μεστής, λιτής, εύγλωττης και τεκμηριωμένης, με απλά λόγια, ιστορικής αναδρομής.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Δύο γεμάτες ώρες χρειάζεται ο αναγνώστης που θέλει να καταλάβει εν μέρει βέβαια, τη νεώτερη ελληνική ιστορία, για να διαβάσει ένα συναρπαστικό βιβλίο για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Γραμμένο από έναν έμπειρο και σοβαρό δημοσιογράφο – εκδότη, με πλούσια και μακρόχρονη θητεία στον ελληνικό περιφερειακό τύπο, τον Φάνη Ζουρόπουλο, το «Η προσφυγιά του ’22 – Οι Μικρασιάτες στο Αίγιο», με λίγα αλλά μεστά λόγια τα λέει όλα. Χωρίς ιστορικές περιττολογίες και περισπούδαστες ερμηνείες, ο Φάνης Ζουρόπουλος πάει στην ουσία μιας καταστροφής, από την οποίαν είναι ακόμα αμφίβολο αν η Ελλάδα, ο λαός της και το πολιτικό της σύστημα έχουν αντλήσει ουσιαστικά ιστορικά και φιλοσοφικά μαθήματα.    

Αποχώρηση Ερντογάν: Θα αλλάξει κάτι για την Ελλάδα;... Του Π.Κ. Ιωακείμιδη

Του Π.Κ. Ιωακείμιδη

Η Ελλάδα σε γενικές γραμμές αντιδρά με ήπια αποφασιστικότητα, αυτοσυγκράτηση και νηφαλιότητα, επισημαίνοντας την ανάγκη σεβασμού του διεθνούς δικαίου και των κανόνων καλής γειτονίας

Τελικά, εκτός από τη Ρωσία, και η Τουρκία του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι «ένας γρίφος σε ένα αίνιγμα τυλιγμένος σε ένα μυστήριο» κατά τη γνωστή έκφραση του Ουίνστον Τσόρτσιλ. Δύσκολο, με άλλα λόγια, να ερμηνεύσεις με απολύτως ορθολογικά κριτήρια τη συμπεριφορά της, τους σχεδιασμούς της, τις επιδιώξεις της. Την 13η Μαρτίου ο πρόεδρος Ερντογάν συναντήθηκε με τον έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στην Κωνσταντινούπολη. Ηταν μια θερμή συνάντηση που θεωρήθηκε ότι θα μπορούσε να ανοίξει τη διαδικασία για σταδιακή εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Το σπάσιμο δηλαδή του κύκλου της έντασης, της κλιμάκωσης, της τοξικής κατάστασης «μη ειρήνης και μη πολέμου». Δύο και κάτι μήνες μετά (και) αυτή η προσπάθεια έχει καταρρεύσει. Η Τουρκία επανήλθε σε αναβαθμισμένη επιθετική ρητορική και συμπεριφορά. Ενώ ο πρόεδρος Ερντογάν αντέδρασε με εξόχως ανοίκειο ύφος στην πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον, φθάνοντας μέχρι του σημείου να λέει ότι «δεν τον αναγνωρίζει και ότι δεν πρόκειται πλέον να μιλήσει μαζί του». Και παράλληλα ματαίωσε όλες τις συναντήσεις, επαφές, επικοινωνία μεταξύ των δύο κρατών. Η ένταση στο αποκορύφωμά της δηλαδή, με σενάρια για ενδεχόμενη κλιμάκωση σε «κάτι θερμότερο» να προβάλλουν απειλητικά. Και που ίσως να είναι τώρα στη λογική Ερντογάν λόγω και επικείμενων εκλογών. Η Ελλάδα όμως θα υπνοβατήσει στη λογική του; Θα παγιδευτεί στους σχεδιασμούς του;