Τα  Εξάρχεια  το 1865, όταν ήταν ακόμα ....προάστιο της Αθήνας με μπαξέδες και στάνες!...

400 κάτοικοι των Εξαρχείων ζητούν με επιστολή τους στον αρμόδιο Εισαγγελέα την άμεση παρέμβαση της πολιτείας , στο καθεστώς ανομίας και παρανομίας που επικρατεί στην περιοχή που έφθασε πλέον στο απροχώρητο με άμεσο κίνδυνο για τις ζωές τους και τις περιούσιες τους... ΔΙΑΒΑΣΤΕ ένα άρθρο που γράφτηκε με αφορμή τον θάνατο του ''Γκουρού'' των Εξαρχείων   Λεωνίδα Χριστάκη και συνάμα μια περιγραφή της θρυλικής συνοικίας, της τέχνης , των ιδεών και της διανόησης  πριν  μετατραπεί σε άνδρο παρανομίας διακίνησης ναρκωτικών και εγκλήματος:

* Του Φάνη Ζουρόπουλου

Ψάχνοντας στο ίντερνετ για τα περίφημα Εξάρχεια, την κεντρική συνοικία της Αθήνας που είναι συνυφασμένη εδώ και χρόνια με τους αντιεξουσιαστές, τα ναρκωτικά, τις μολότωφ, τους εμπρησμούς και το γενικό μπάχαλο, έπεσα πάνω σε μερικά αφιερώματα για τον Λεωνίδα Χρηστάκη, τον «Αγιο των Εξαρχείων» όπως τον έλεγαν τότε... Στους περισσότερους αυτό το όνομα δεν λέει τίποτα. Σε μένα όμως έλεγε πολλά και μου ξανάφερε στο μυαλό την ανεπανάληπτη εποχή των Εξαρχείων, τότε που η πλατεία ήταν το κέντρο των νέων ριζοσπαστικών ιδεών, της εναλλακτικής κουλτούρας, του αντεργκράουντ και της αντίστασης.


 
Γράφει ο  Φάνης Ζουρόπουλος*

Πάσχα προ των πυλών και  εβδομάδα των παθών, η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης μετά τα Χριστούγεννα και μαζί με τις Ανοιξιάτικες ευωδιές της φύσης, στο μυαλό μας έρχονται και οι ευωδιές των… αρνιών στη σούβλα, των αυγών, των κοκορετσιών και όλης της πασχαλινής ευωχίας και κατανάλωσης… Σε ελάχιστες τέτοιες μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης σημαίνει κάτι άλλο εκτός από αφορμή για γλέντι, δώρα, καλοπέραση.


 
Γράφει ο  Φάνης Ζουρόπουλος*
Τα προηγούμενα Σαββατοκύριακα έκανα δύο οδοιπορικά: Στο πρώτο πήρα την Αιγίου – Καλαβρύτων και μέσω Αχούρια-Αχλαδιά-Πυργάκι-Φτέρη- Άγιο Παντελεήμονα – Βάλτα – Πλατανιώτισσα – Πετσάκοι – Δροσάτο – Κορφές – έφθασα στην Πατρών – Καλαβρύτων, από εκεί διασχίζοντας τα Καλάβρυτα, πήρα την κατιούσα και μέσω Κερπινής- Ρωγών – Κερνίτσας – Καλυβίτη – Άνω Διακοφτό, έφθασα στην Πούντα και από εκεί μέσω ΠΕΟ διέσχισα τον Πλάτανο, την Τράπεζα, το Διακοπτό, την Ροδιά, τα Τρυπιά, έκανα μια παράκαμψη για Μαμουσιά – Δερβενάκια, ξαναγύρισα στην γέφυρα Τσαγρή και μέσω Νικολεΐκων  - Ελίκης ξαναγύρισα στο Αίγιο.

Τoυ Φάνη Ζουρόπουλου
Στις 29 Αυγούστου 1949 τα όπλα των δύο αντιμαχόμενων πλευρών σίγησαν στο Γράμμο, σηματοδοτώντας το τέλος του Ελληνικού εμφύλιου σπαραγμού . Το ίδιο βράδυ εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος , αλλά και άμαχοι κάτοικοι ορεινών χωριών που είχαν καταλάβει οι αντάρτες , γυναικόπαιδα και κομματικά στελέχη του ΚΚΕ περνούσαν τα σύνορα προς την Γιουγκοσλαβία , διασκορπιζόμενοι στην συνέχεια σε όλα τα Ανατολικά κράτη , με τον μεγαλύτερο όγκο να εγκαθίσταται στην τότε Σοβιετική Ένωση.

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Με διάταγμα του Βασιλιά Όθωνα το 1838 ορίστηκε σαν ημερομηνία έναρξης της επανάστασης η 25 Μαρτίου 1821, ανήμερα του Ευαγγελισμού, ώστε η επέτειος να συμβολίζει την ενότητα κράτους και εκκλησίας. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι οι πρωταγωνιστές των γεγονότων στην πλειοψηφία τους ζούσαν και συμφώνησαν γι’ αυτό το διάταγμα του Όθωνα, η ημερομηνία έγινε αποδεκτή από όλους και όλοι κατανόησαν ότι όλα τα προεπαναστατικά γεγονότα έπρεπε να συγκεντρωθούν σε μια κοινά αποδεκτή ημερομηνία. Επειδή η επανάσταση δεν ξεκίνησε μια συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, αλλά προηγήθηκαν πολλά και σημαντικά προεπαναστατικά γεγονότα, η συγκέντρωση όλων αυτών σε μια ημερομηνία πολύ κοντά στον επίσημο ξεσηκωμό κρίθηκε ομόφωνα απαραίτητη.