Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Τον είδα μέρα μεσημέρι στο ζεστό κέντρο της Αθήνας να βαδίζει στητός, με άσπρο παντελόνι με τιράντες άσπρο ψαθάκι και αθλητικά παπούτσια, ασπρισμένο το κεφάλι,  με τα χαρακτηριστικά γυαλάκια του… σαν εικόνα από το παρελθόν.


 
Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Η Αράχωβα ένα από τα πιο όμορφα κι «αρχοντικά» χωριά της Δυτικής ημιορεινής Αιγιάλειας, εκτός από τις φυσικές του ομορφιές και το μαγευτικό του θέρετρο, το φημισμένο Μικρόνι, έχει αναδείξει κι αρκετές μεγάλες μορφές, που ξεπήδησαν από τη γη του κι έγραψαν λαμπρή ιστορία στα Γράμματα και τις Τέχνες. Το Μικρόνι, κοντά στο χωριό που πνίγεται στα τρεχούμενα νερά, απλώνεται μέσα σε πανύψηλα, περήφανα ελάτια, σε καταπράσινα βοσκοτόπια και σε γραφικές βρυσούλες. Προπολεμικά το Μικρόνι είχε χαρακτηρισθεί «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», γιατί  όποιος πήγαινε εκεί για παραθέρισμα, ξανάνιωνε και αποκτούσε την υγεία του, όποια αρρώστια και αν τον είχε χτυπήσει.


 
*Του Φάνη Ζουρόπουλου

Εντελώς τυχαία έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του – άγνωστου σε μένα – συγγραφέα Γιάννη Χαλάτση «Ο κόσμος της ακτοπλοΐας στον Κορινθιακό κόλπο».

Προφανώς κάποιος φίλος από τη Ναύπακτο (γιατί από εκεί κατάγεται ο συγγραφέας) μου το έστειλε στα πλαίσια της ανταλλαγής βιβλίων και εφημερίδων που γίνεται συχνά τελευταία στον περιφερειακό τύπο.



*Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος

Μου αρέσουν τα ανθισμένα λαγκάδια και τα βουνά της Ελλάδας. Μου αρέσει η Φτέρη  από όπου κρατάει η σκούφια μου και τα μονοπάτια της, η απόλυτη ησυχία της τα βράδια και το αηδόνι που κελαηδάει δίπλα στη Ζουρέικη βρύση.

Μου αρέσουν τα αδέσποτα σκυλιά. Η βροχή στα φύλλα της συκιάς και της μουριάς. Μου αρέσει η ασυδοσία του ίντερνετ, τα blogs, αλλά ακόμα περισσότερο τα βιβλιοπωλεία. Μου αρέσει να ξαναδιαβάζω Αρχαίους Λυρικούς, Σολωμό, Καβάφη, Κάλβο, Σαίξπηρ, Έλιοτ και Αρίστο Σταυρόπουλο. Μου αρέσουν τα ιστορικά ντοκιμαντέρ όταν δίνουν σημασία στη λεπτομέρεια. Μου αρέσουν οι Μπήτλς, ο Μπόμπ Ντίλαν, η Μαντόνα, ο Μητροπάνος. Μου αρέσει η Βαρκελώνη, το Άμστερνταμ, η Βομβάη, η Αμβέρσα και η Θεσσαλονίκη. Μου αρέσουν τα νησιά του Αιγαίου και τα Ζαγοροχώρια, δεν έχω δει μεγαλύτερη ομορφιά. Μου αρέσει η Ανατολή, με όσα αναρίθμητα περιλαμβάνει, ο λικνισμός της ζωής, το βαθύ βλέμμα, οι ζεστές μέρες, η διαύγεια της νύχτας, ο αγέρας με τις μυρωδιές, ο ίλιγγος της φοινικιάς.

 

 Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος*

Η οικογένεια Παναγιωτοπούλου είναι γνωστό ότι δέσποσε για πάνω από 100 χρόνια στην τοπική κοινωνία με τις δραστηριότητες της στον οικονομικό, στον κοινωνικό, στον αυτοδιοικητικό αλλά και στον ευρύτερο πολιτικό χώρο. Ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της οικογένειας ήταν ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος που έφτασε στα ανώτατα πολιτικά  αξιώματα συμμετέχοντας  στην κεντρική πολιτική σκηνή για 30 περίπου χρόνια. Από αυτή τη δραστηριότητα του Αιγιώτη πολιτικού  δεν έλειψαν και κάποιες  μαύρες σελίδες στην πολιτική του καριέρα. Σε ένα τέτοιο περιστατικό, άγνωστο για πολλούς από την πολύχρονη πολιτική δραστηριότητα του Αιγιώτη υπουργού, βουλευτή και διανοούμενου που συστηματικά αποκρύπτεται από το πλούσιο βιογραφικό του, θα αναφερθούμε σήμερα: