* Του Φάνη Ζουρόπουλου

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50 η Ευρώπη έβγαινε βαριά τραυματισμένη από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, προσπαθώντας να βρει τον βηματισμό της, μερικά λαμπερά μυαλά της, όπως ο Ζαν Μονέ και ο Ρομπέρ Σουμάν, αναζήτησαν ένα νέο μοντέλο που θα ένωνε τους λαούς της και δεν θα στρεφόταν και πάλι ο ένας εναντίον του άλλου. Εκεί και τότε, μελετώντας ιστορικές πηγές βρήκαν ότι η Αχαϊκή Συμπολιτεία που ήκμασε στην περιοχή μας τον 6ο π.χ αιώνα, ήταν ότι καλύτερο υπήρχε για να πατήσει η Ευρωπαϊκή ενοποίηση, προσαρμοσμένη βέβαια στις συνθήκες του ’50. Έτσι ξεκίνησε η προσπάθεια που δημιούργησε την Ευρωπαϊκή συνείδηση, την Ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική Δημοκρατία, πρότυπο ανοχής και σεβασμού του δικαιώματος της διαφοράς και το κοινωνικό της πρόσωπο. (Αυτό που οι Ισλαμικές δυνάμεις της βίας, του φανατισμού, του θανάτου και της οικονομικής λεηλασίας θέλουν τώρα να καταστρέψουν…).


 

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Η ιστορία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Ελλάδα δεν είναι υπόθεση μόνο μιας πλευράς των εμπλεκομένων. Μόνο αφελείς, φανατισμένοι και  δογματικοί πιστεύουν κάτι τέτοιο και αναπαράγουν μονομερείς αφηγήσεις, κυρίως από την πλευρά της Αριστεράς που προσπάθησε μέσω εκατοντάδων βιβλίων, κυρίως στελεχών της, να περάσει την δική της άποψη για το τι έγινε τότε και κυρίως να ρίξει το βάρος της ευθύνης, στον «ταξικό της αντίπαλο», δηλαδή τον αστικό και φιλελεύθερο χώρο… (κρύβοντας ή καταστρέφοντας από την άλλη πλευρά τα δικά της αρχεία που ποτέ δεν άνοιξε στους ιστορικούς…).

 

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά  το 2014, λόγω της  επετείου του Πολυτεχνείου αλλά και γενικότερα των όσων βιώνουμε σήμερα σε πολιτικό επίπεδο, θεωρήσαμε σκόπιμο να δημοσιευθεί εκ νέου... Αποτελεί  κοινωνικοπολιτική παρακαταθήκη...Αν το διαβάσετε θα καταλάβετε.

Για τα γεγονότα του 1973 μίλησα για πρώτη φορά μ’ ένα άρθρο στο «Βήμα της Αιγιάλειας». Σήμερα ξαναγράφω για δεύτερη και τελευταία φορά μόνο και μόνο για να υπάρχει κάπου καταγεγραμμένη και αυτή η μαρτυρία, για τον ιστορικό του μέλλοντος.


 
Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Ζούμε σήμερα στην Ελλάδα μέσα σε ένα εκκολαπτόμενο νέο-κομμουνιστικό καθεστώς ; Πόσοι το αισθάνονται αυτό και πόσοι το επιζητούν ή το αποδέχονται;

Δύσκολες ερωτήσεις που απαιτούν δύσκολες απαντήσεις :




Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος*

Διακόσια σαράντα δύο  χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τη μέρα που γεννήθηκε στην Κέρκυρα ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας και μεγάλος ευρωπαίος πολιτικός, ο Ιωάννης Καποδίστριας. Οι άνεμοι της ιστορίας και ο Θεός της Ελλάδας, φρόντιζαν πάντα σε καιρούς δύσκολους και στιγμές οριακές για την επιβίωση του έθνους, να βρίσκονται ηγέτες που θα μπορούσαν να το σώσουν και στη συνέχεια να αναγεννήσουν τον τόπο. Και μια τέτοια προσωπικότητα υπήρξε αναμφισβήτητα ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα ο Ιωάννης Καποδίστριας μεγαλούργησε στις ευρωπαϊκές πολιτικές εξελίξεις βάζοντας τη σφραγίδα του, σε μια περίοδο που γεωπολιτικά έχει αρκετά κοινά σημεία με την σημερινή. Συγκρούσεις μεγάλων δυνάμεων, αλλαγή συνόρων, και επαναστάσεις στην Ευρώπη ήταν στην ημερήσια διάταξη. Πολύ περισσότερο όμως για τον Καποδίστρια ο μέγας πόθος του ήταν η απελευθέρωση της πατρίδα και ανεξαρτησία της από τον τουρκικό ζυγό, όραμα και στόχο που τον πλήρωσε με την ίδια του τη ζωή. Ο δρόμος της θυσίας για τους ηγέτες είναι συχνά μοναχικός. Ετσι ήταν και στον βίο και την πορεία του Ιωάννη Καποδίστρια.