Του Φάνη Ζουρόπουλου*
Ψάχνοντας προς τα πίσω για να βρούμε πηγές πότε, πως και από ποιους ιδρύθηκε και πρωτοκατοικήθηκε η Πτέρη, το όμορφο, υγιεινό και δροσερό χωριό της Αιγιάλειας σταματάμε στο 1700. Εκεί έχουμε τις πρώτες γραπτές ενδείξεις ότι η Πτέρη υπήρχε σαν οικισμός που είχε σχηματιστεί από Ρουμελιώτες που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στα πλαίσια του επικοισμού που πραγματοποίησαν οι Βενετοί όταν έγιναν κύριοι της Πελοποννήσου, για να λύσουν το δημογραφικό. Από εκεί και πίσω υπάρχουν προφορικές μόνο μαρτυρίες, παλαιών οικογενειών, από πάππου σε εγγονό και πάλι το ίδιο, ότι πολλοί κάτοικοι της Στερεάς Ελλάδας για να γλυτώσουν από τους Τούρκους πέρναγαν τον Κορινθιακό και εγκαθίσταντο στην Πτέρη (ή Φτέρη είναι το ίδιο) ασχολούμενοι με την κτηνοτροφία περισσότερο. Στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας ελάχιστες φόρες έφθασαν  Τούρκοι στην Πτέρη και αυτές για πολύ λίγο. Υπ’ όψιν ότι το υψόμετρο του χωριού είναι 1100 μ.

 

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Η συμπλήρωση 74 χρόνων από την εκτέλεση 17 Αιγιωτών στις φυλακές της Πάτρας στις 23 Φεβρουαρίου του 1944 φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τα εγκλήματα των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στη χώρα μας, που στην πλειοψηφία τους έμειναν αδιευκρίνιστα και κυρίως ατιμώρητα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι οι ναζί εγκληματίες έζησαν μετά τον πόλεμο κρυμμένοι σε διάφορες χώρες, μεταμφιεσμένοι και με άλλα ονόματα. Αυτό ισχύει για μικρό αριθμό εγκληματιών, κυρίως υψηλόβαθμων στελεχών των SS των SD και της Γκεστάμπο που είχαν τα μέσα και την δυνατότητα να το κάνουν. Οι περισσότεροι έζησαν κανονικά ήρεμα, με τα πραγματικά τους ονόματα σε πολλές πόλεις της μεταπολεμικής Γερμανίας, χωρίς κανείς να ασχοληθεί μαζί τους... Αν λάβουμε μάλιστα υπ’ όψιν μας ότι στην Ελλάδα όλα τα εγκλήματα έγιναν από τον τακτικό Γερμανικό στρατό, δηλαδή την Βέρμαχτ, οι επιστρέψαντες μετά τον πόλεμο στην Γερμανία, χάθηκαν μέσα στο χάος που επικρατούσε σε μια ισοπεδωμένη χώρα, που μετρούσε πάνω από 50 εκ.  νεκρούς και ο κοινωνικός και οικιστικός της ιστός είχαν στην κυριολεξία διαλυθεί...

 

 

Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος

Πολλή κουβέντα έγινε τελευταία (λόγω της ψήφισης του αντιρατσιστικού από την Βουλή) για την Γενοκτονία, την σύνθετη ελληνική λέξη εκ του “γένους” και “κτείνω” (σκοτώνω): Εβραϊκό ολοκαύτωμα, Γενοκτονία του Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού, Αρμένικη Γενοκτονία και οι αντιδράσεις της Τουρκίας απέναντι σε ξένα κοινοβούλια που την αναγνωρίζουν. Αρνητές γενοκτονιών, νομοσχέδια που προβλέπουν την ποινικοποίηση της άρνησης μιας γενοκτονίας -έννοια απόλυτα συνυφασμένη με τον ταραγμένο 20ο αιώνα- η οποία μας ακολουθεί ακόμα. Πώς όμως και πότε ακριβώς προέκυψε ο όρος;

 

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Το απόγευμα της εορτής του Αγίου  Φιλίππου, στις 14 Νοεμβρίου, αναχωρούσαν από τα χωριά τους, Αγία Βαρβάρα, Σόλο, Περιστέρα, Μεσορρούγι, Χαλκιάνικα της Ανατολικής Αιγιάλειας οι Κλουκινοχωρίτες μαστόροι, λαϊκοί κτίστες της Αχαΐας, για να περιοδεύσουν σε πόλεις και χωριά του Μωριά κτίζοντας σπίτια, εκκλησίες, δημόσια κτίρια, σχολεία κ.α. με την σπάνια δική τους τέχνη και αρχιτεκτονική που προσαρμοζόταν στον περιβάλλοντα χώρο και χρησιμοποιούσε σαν βασικό υλικό την πέτρα. 

Tου Φάνη Ζουρόπουλου

74 χρόνια  συμπληρώθηκαν (16-17 Οκτωβρίου) από ένα σπουδαίο αντιστασιακό γεγονός που διαδραματίστηκε στην περιοχή της Αιγιάλειας, στην διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, που έμελλε να παίξει μεγάλο ρόλο στα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν και είχαν σαν κορύφωση τις γνωστές τραγικές συνέπειες για τους αμάχους Καλαβρυτινούς.