Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Το τελευταίο καιρό – δυστυχώς –παρακολουθώ όλο και συχνότερα την νεκρώσιμη ακολουθία… Δεν το κρύβω ότι την πρόσεξα ιδιαίτερα και κάπου με συγκινεί. Ακόμη και αν ο νεκρός δεν είναι «δικός μου άνθρωπος» , άρα το πένθος μου δεν συγκρίνεται με το πένθος των οικείων. Απλά,  ίσως  και από αμηχανία αφού την άκουσα προσεκτικά και λέξη-λέξη, με κέρδισε ο τρόπος που η ορθοδοξία συνοδεύει στον άλλο κόσμο τον πιστό της, με λόγια παρηγοριάς και υπόσχεση για «τόπο χλοερό» που του στέρησε η εδώ ζωή του…



ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης είναι ο άνθρωπος που πριν κάποια χρόνια είχε ανακηρυχθεί καλύτερος δημόσιος υπάλληλος στον κόσμο. Από τότε συνεχίζει να ασχολείται με το δημόσιο και να μιλάει όπου τον καλούν. Μία τέτοια ομιλία του άκουσα τυχαία πριν λίγες ημέρες και έπαθα σοκ...! Τι είπε με λίγα λόγια ο άνθρωπος; Οτι μέσα στα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουν ψηφιστεί 3.450 νόμοι και έχουν εκδοθεί 115.000 υπουργικές αποφάσεις!

* Του Φάνη Ζουρόπουλου

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50 η Ευρώπη έβγαινε βαριά τραυματισμένη από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, προσπαθώντας να βρει τον βηματισμό της, μερικά λαμπερά μυαλά της, όπως ο Ζαν Μονέ και ο Ρομπέρ Σουμάν, αναζήτησαν ένα νέο μοντέλο που θα ένωνε τους λαούς της και δεν θα στρεφόταν και πάλι ο ένας εναντίον του άλλου. Εκεί και τότε, μελετώντας ιστορικές πηγές βρήκαν ότι η Αχαϊκή Συμπολιτεία που ήκμασε στην περιοχή μας τον 6ο π.χ αιώνα, ήταν ότι καλύτερο υπήρχε για να πατήσει η Ευρωπαϊκή ενοποίηση, προσαρμοσμένη βέβαια στις συνθήκες του ’50. Έτσι ξεκίνησε η προσπάθεια που δημιούργησε την Ευρωπαϊκή συνείδηση, την Ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική Δημοκρατία, πρότυπο ανοχής και σεβασμού του δικαιώματος της διαφοράς και το κοινωνικό της πρόσωπο. (Αυτό που οι Ισλαμικές δυνάμεις της βίας, του φανατισμού, του θανάτου και της οικονομικής λεηλασίας θέλουν τώρα να καταστρέψουν…).


 

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Η ιστορία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Ελλάδα δεν είναι υπόθεση μόνο μιας πλευράς των εμπλεκομένων. Μόνο αφελείς, φανατισμένοι και  δογματικοί πιστεύουν κάτι τέτοιο και αναπαράγουν μονομερείς αφηγήσεις, κυρίως από την πλευρά της Αριστεράς που προσπάθησε μέσω εκατοντάδων βιβλίων, κυρίως στελεχών της, να περάσει την δική της άποψη για το τι έγινε τότε και κυρίως να ρίξει το βάρος της ευθύνης, στον «ταξικό της αντίπαλο», δηλαδή τον αστικό και φιλελεύθερο χώρο… (κρύβοντας ή καταστρέφοντας από την άλλη πλευρά τα δικά της αρχεία που ποτέ δεν άνοιξε στους ιστορικούς…).

 

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά  το 2014, λόγω της  επετείου του Πολυτεχνείου αλλά και γενικότερα των όσων βιώνουμε σήμερα σε πολιτικό επίπεδο, θεωρήσαμε σκόπιμο να δημοσιευθεί εκ νέου... Αποτελεί  κοινωνικοπολιτική παρακαταθήκη...Αν το διαβάσετε θα καταλάβετε.

Για τα γεγονότα του 1973 μίλησα για πρώτη φορά μ’ ένα άρθρο στο «Βήμα της Αιγιάλειας». Σήμερα ξαναγράφω για δεύτερη και τελευταία φορά μόνο και μόνο για να υπάρχει κάπου καταγεγραμμένη και αυτή η μαρτυρία, για τον ιστορικό του μέλλοντος.