Του Φάνη Ζουρόπουλου*
Το Αίγιο και η περιοχή της Αιγιάλειας, από τη πρώτη περίοδο που συγκροτήθηκε το ελεύθερο ελληνικό έθνος, είχαν την πρωτοπορία σε επιδρομές ληστών και απαγωγές τοπικών προσωπικοτήτων για να αποσπάσουν λύτρα… Έτσι από το 1836 έχουμε την επιδρομή των Χοντρογιανναίων εναντίον του άρχοντα-μεγαλέμπορα Λέοντα Μεσσηνέζη.

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *
 
Το διαδίκτυο έγινε πλέον η μεγαλύτερη τεχνολογική επανάσταση των καιρών μας, κουβαλάει όμως μαζί του, όπως όλες αυτές και τις ανάποδες πλευρές του... Η πιο επικίνδυνη από αυτές είναι ότι το ίντερνετ επιτάχυνε τη διαδικασία εκφυλισμού της Δημοκρατίας δίνοντας ελεύθερο βήμα σε όλους, εξισώνοντας την αξία της γνώμης των επαϊόντων με την γνώμη των πολλών. Αν προσπαθήσεις να παρακολουθήσεις συζητήσεις που ανεβαίνουν επί παντός του επιστητού, είναι σίγουρο ότι θα χάσεις κάποια στιγμή τον έλεγχο του ...μυαλού σου, με τις απίθανες βλακείες που ανεβαίνουν, οι περισσότερες με σοβαροφάνεια, αλλά και φανατισμό στην στήριξη της γνώμης του καθενός...

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Οπωσδήποτε η χώρα δεν βρίσκεται στην δίνη του αυταρχισμού όπως η Τουρκία ή κάποιες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης . Όμως τελευταία κάποιες κινήσεις και συμπεριφορές πολλών στελεχών και υπουργών έχουν αρχίσει να μας προβληματίζουν αλλά και να μας ανησυχούν, ότι λειτουργούν βάση μακρόπνοου σχεδίου που έχει στόχο μια ελεγχόμενη κοινωνία στα μέτρα τους.

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ *

Καλοκαίρι ’89 (2 Αυγούστου). Φυλακές Κορυδαλλού. Πρωί, πολύ πρωί. Λίγο πριν την πρωινή έγερση και το άνοιγμα των κελιών, ένας κρατούμενος κρεμάστηκε στο κελί του από το σωλήνα του καλοριφέρ, με μια ζώνη και μια λουρίδα από την πετσέτα του, Ο Λάκης Σοφιανός προτίμησε να φύγει από τη ζωή με το “σπαθί του” όπως έβγαζε τα γκολ, όπως έζησε όλη του τη ζωή. Έτσι έφυγε. Κρεμάστηκε, αλλά δεν έσκυψε.

”Αν ο Λάκης Σοφιανός είχε τις ανέσεις που διαθέτουν οι σημερινοί ποδοσφαιριστές, σας βεβαιώνω, με την πείρα μου, ότι θα ήταν πέντε φορές καλύτερος από τον Μαραντόνα!” Δήλωση του Στ. Μπέλλα μετά την τραγική αυτοκτονία του Σοφιανού.

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*


Ένα φάντασμα πλανιέται χρόνια τώρα πάνω από την χώρα μας, τα τελευταία στην Ευρώπη και την Αμερική και τώρα λόγω παγκοσμιοποίησης  σχεδόν παντού. Είναι το φάντασμα του «λαϊκισμού», που όλοι ξορκίζουν, αλλά οι περισσότεροι τον κρυφο-λατρεύουν  και τον κρυφο-διακονούν. Παρ’ όλο που τα χαρακτηριστικά του μένουν σκόπιμα ακαθόριστα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο λαϊκισμός είναι ένα «κίνημα» ή «σύστημα» που κλιμακωτά και σωρευτικά, λιβανίζει το λαό, τον αποπροσανατολίζει, τον ψευτοψωμιζεί, τον ευτελίζει, τον εξανδραποδίζει, τον ροκανίζει και τελικά τον αφανίζει.