ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ
Τ​​ι έχουμε να δούμε ακόμη… Ο πολιτικός που απειλούσε τις αγορές ότι θα χορεύουν πεντοζάλη μοιάζει με άνθρωπο που πήγε από παιδί σε κάποια σχολή χορού και έμαθε να χορεύει ο ίδιος αριστοτεχνικά στον δικό τους σκοπό. Ζει και αναπνέει αγορές ο κ. Τσίπρας αυτή την περίοδο, δεν αποκλείω να έχει κάποιο τερματικό του Bloomberg στο γραφείο του και να παρακολουθεί τις τιμές των ομολόγων. Εχει ξανασυμβεί, αρκετές φορές, στο ίδιο γραφείο παλαιότερα.

Του Βασίλη Γεώργα
Οι επιλογές του παρελθόντος καθορίζουν το μέλλον για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρωθυπουργός βρίσκεται πλέον εγκλωβισμένος στη μέγγενη μεταξύ του Πάνου Καμμένου και του Γιάνη Βαρουφάκη. Δύο αμφιλεγόμενων πολιτικών προσωπικοτήτων που συνέβαλαν τα μέγιστα στην αναρρίχηση και στη διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, αλλά σήμερα μετατρέπονται στον σάρακα που καθημερινά πριονίζει το κλαδί της κυβέρνησης.

Του Μάνου Επιτροπάκη*

Ο Αλέξης Τσίπρας, μετά την έξοδο στις αγορές, και με ορόσημο την συνέντευξη του στον Άλφα, προσπαθεί να πλασάρει ένα άλλο προφίλ. Όχι απλά αυτό της μνημονιακής συμμόρφωσης αλλά -και σε αυτό το στοιχείο πρέπει να δώσουμε προσοχή- πλέον μιλάει για την ανάγκη εθνικής συναίνεσης, πολιτικού πολιτισμού, ανάγκη διαλόγου μεταξύ των κομμάτων κτλ.

Δεν ήταν τυχαίο ούτε το "επεισόδιο" με τον Κώστα Μπακογιάννη, κατά το οποίο θέλησε να εμφανίσει τον εαυτό του ως κάποιον που επιδοκιμάζει τον πολιτισμένο διάλογο, κάνει ανοίγματα στον κόσμο της ΝΔ, πράγμα που υποτίθεται απορρίπτει η ηγεσία της, στην οποία αποδίδει αντιπολιτευτικό αμόκ.

Του Ηλία Καραβολιά
Σε όλη την μεταπολίτευση το Δημόσιο ήταν ο πιστός μας συνέταιρος. Με την κρίση όμως έγινε και μεγαλομέτοχος, στα σπίτια και στις δουλειές μας. Η πλάκα είναι οτι δεν μπορούμε να κάνουμε »αύξηση» μετοχικού κεφαλαίου και να απαλλαγούμε από την »μετοχική» πλειοψηφία που έχει στις ζωές μας.

Ξεκινώ με τα παραπάνω γιατί τελικά δεν μπορείς να κάνεις παύση του αυτονόητου. Και δεν γίνεται να μην επαναλαμβάνεις,στον δημόσιο λόγο, τις ορθολογικές αναγκαίες επιλογές που μοιάζουν με ελλειπτικές επιθυμίες σε τούτη την χώρα. Πορευόμαστε με βάση την δημοσιονομική προσαρμογή και γινόμαστε έρμαιο στα χέρια τεχνοκρατών που δεν μετρούν ανθρώπους αλλά αριθμούς. Και στην αρχή »παίζουν» με το αυτονόητο ώστε να μας κάνουν να τους ακούμε.

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Στην αμερικανική πρωτεύουσα έχω περάσει σχεδόν μια εικοσαετία της ζωής και το πιο σημαντικό κομμάτι των σπουδών μου και της επαγγελματικής μου ζωής. Έχω περάσει άπειρες ώρες στην αίθουσα τύπου του Λευκού Οίκου, στα έδρανα της ενημέρωσης τύπου του Στέητ Ντιπάρτμεντ, στην ενημέρωση του Πενταγώνου και στις αίθουσες Επιτροπών του Κογκρέσου. Όμορφες αναμνήσεις και εμπειρία ανεκτίμητη.