Του Κώστα Γιαννακίδη
Δεν είναι μόνο η «προοδευτική», συνδικαλιστικού τύπου προσέγγιση -και του υπουργού Παιδείας- που απορρίπτει αξιολόγηση και αριστεία. Είναι και η καχυποψία με την οποία αντιμετωπίζονται αυτές οι έννοιες από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας

Oταν κέρδισε η Αριστερά, αρκετοί είπαμε ότι, επιτέλους, θα απαλλαγούμε από το αναχρονιστικό και βίαιο θέαμα των μαθητικών παρελάσεων. Ομως εμείς που δεν θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να παρελαύνουν με στρατιωτικό βήμα είμαστε μία ξενόδουλη μειοψηφία και, τέλος πάντων, καταλάβαμε ότι πρώτα θα απαλλαγούμε από τα μνημόνια, μετά θα ανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας και στο τέλος μπορεί να συζητήσουμε για τις παρελάσεις.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Μου αρέσει να βλέπω τους ευζώνους στην αλλαγή φρουράς στον Αγνωστο Στρατιώτη. Οι συντονισμένες τους κινήσεις και η πειθαρχία αντιστέκονται στον κατεστημένο χαβαλέ του εθνικού μας βίου. Για τους ίδιους λόγους μου αρέσουν και οι στρατιωτικές παρελάσεις. Οπως επίσης μου αρέσουν και τα εμβατήρια. Αν μη τι άλλο, η έφιππη Φρουρά της Δημοκρατίας στην παρέλαση της 14ης Ιουλίου στο Παρίσι είναι ένα θέαμα που δεν το βλέπεις κάθε μέρα. Σπάνιο και ακόμη πιο πολύτιμο για κάποιον που ζει στη χώρα όπου όλα τα ισοπεδώνουν το μπάχαλο και η αμεριμνησία του χαβαλέ. Οταν βλέπεις τον πρόεδρο της Βουλής ντυμένο σαν θαμώνα σε «μπιτσόμπαρο», μαθαίνεις να εκτιμάς όχι μόνον τη γραβάτα, αλλά και την καλτσοδέτα του ευζώνου.

Του Στέφανου Κομνηνού*
«...Και εσείς στην Ελλάδα με τα τόόόσα προβλήματα, πως υποστηρίζετε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που βρίσκονται σε δυσκολία;» με ρώτησαν ευρωπαίοι συνάδελφοι πριν από λίγους μήνες, όταν σε μια παγωμένη πόλη του Βορρά, σχεδιάζαμε ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της Κομισιόν, την «Έγκαιρη Προειδοποίηση». Και δυστυχώς, δεν άργησα να εισπράξω τον ειρωνικό μορφασμό τους, όταν το μόνο που είχα να συμπληρώσω απέναντι σε έναν καταιγισμό πρωτοβουλιών, για την οικογενειακή επιχείρηση, τη διευκόλυνση της διαδοχής, τις δικτυώσεις, τη διττή εκπαίδευση, την εναλλακτική χρηματοδότηση, τη συμβουλευτική υποστήριξη και την έγκαιρη πτώχευση, ήταν η ελληνική πρωτοτυπία, της ...επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των μη εξυπηρετούμενων υποχρεώσεων απέναντι στο δημόσιο.

Του Γιώργου Καρελιά
Αλίμονο στη χώρα αν στις επόμενες εκλογές έχουμε μετωπική ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ. Ένα ενδιάμεσο μεγάλο κόμμα είναι αναγκαίο. Τα πολλά κόμματα και κομματίδια, αρχηγοί και αρχηγίσκοι ευνοούν πρωτίστως τις επιδιώξεις του Αλέξη Τσίπρα

Στον πολιτικό χώρο μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ (Κέντρο, Κεντροαριστερά, Σοσιαλδημοκρατία, Μεταρρυθμιστική Παράταξη ή όπως αλλιώς την αποκαλούν) κινούνται σήμερα δύο υπαρκτές πολιτικές δυνάμεις, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Συνωστίζονται και μερικές ακόμα, πολύ μικρές έως ανύπαρκτες εκλογικά. Είναι είτε μέσα στη Δημοκρατική Συμπαράταξη (πχ ένα μέρος της παλιάς ΔΗΜΑΡ) είτε έξω (πχ Ωρα Αποφάσεων των Αννας Διαμαντοπούλου και Γιώργου Φλωρίδη -ο τρίτος της αρχικής ομάδας Γιάννης Ραγκούσης έφυγε για την ΔΗΣΥ).

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ
Νέα δεδομένα δημιουργεί στην κούρσα για την αρχηγία της νέας Κεντροαριστερής παράταξης η επιλογή του κ. Γιώργου Καμίνη να θέσει υποψηφιότητα απέναντι στην κ. Φώφη Γεννηματά.

Η σχετική πρόθεση του δημάρχου Αθηναίων διέρρευσε το απόγευμα αιφνιδιάζοντας την Χαρ. Τρικούπη καθώς μέχρι χθες δεν είχε ακουστεί καν ως ενδεχόμενο στην συγκεκριμένη διαδικασία να εμπλακούν και πρόσωπα εκτός των κομμάτων που μετέχουν στη ΔΗΣΥ, με τους περισσότερους στο ΠΑΣΟΚ να αμφιβάλουν ακόμη και για την εμπλοκή του κ. Στ.Θεοδωράκη.