Αλήθεια πόσοι από εμάς δεν έχουμε περάσει αμέτρητα καλοκαιρινά βράδια μπροστά στην τηλεόραση συντροφιά με παλιές ελληνικές ταινίες; Ρητορικό το ερώτημα μιας και  οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε  με τις ατάκες  Βουγιουκλάκη, Καρέζη, Βλαχοπούλου, Σταυρίδη, Παπαγιαννόπουλου, Φωτόπουλου, Κωνσταντάρα, Γώγου, Μπάρκουλη, Αλεξανδράκη, Παπαμιχαήλ, Μακρή, Βασιλειάδου, Αυλωνίτη, Χατζηχρήστου κ.α. όποιος υποστηρίξει το αντίθετο μάλλον ψέματα θα πει.

Όλοι αυτοί είναι συνδυασμένοι με τα πιο όμορφά μας χρόνια, τότε που μετρούσαμε τα μπάνια και τα παγωτά, τότε που παίζαμε στις γειτονιές κουτσό και κρυφτό,  λίγο πριν το ρολόι δείξει εννέα έπρεπε να είμαστε στο σπίτι γιατί σε  λίγο θα άρχιζε η αγαπημένη μας ελληνική ταινία… Πότε να δούμε την Τζένη ως  «Δεσποινίς Διευθυντής» να ρωτάει τον Αλεξανδράκη με εκείνο το παιχνιδιάρικο ύφος «γυρίσατεεε» και άλλες φορές να αγριεύει…

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Στο έργο του «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» ο Κώστας Αξελός αναρωτιέται: «Γιατί οι Εβραίοι άκουσαν τους προφήτες τους ενώ εμείς οι Ελληνες δεν ακούσαμε τους φιλοσόφους μας;» – το παραθέτω από μνήμης. Στη δεκαετία του πενήντα, όταν το έγραφε αυτό, το κροτάλισμα από τα όπλα του Εμφυλίου ήταν τόσο εκκωφαντικό, που σκέπαζε τις φωνές των φιλοσόφων. Και οι Εβραίοι μετά το Ολοκαύτωμα; Εμείς όμως είμαστε τόσο ευχαριστημένοι και υπερήφανοι που είμαστε Ελληνες, που δεν χρειάζεται να ακούσουμε τους φιλοσόφους μας γιατί γεννηθήκαμε απόγονοι του Πλάτωνα. Εξάλλου παράγουμε τόσο θόρυβο όλοι μαζί, που είναι σχεδόν αδύνατον να συγκεντρωθούμε για να σκεφτούμε.

Του Αλέκου Παπαναστασίου

Πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις τους τύπους που πετάνε αποτσίγαρα στη θάλασσα ή τα θάβουν στην αμμουδιά; Αξίζει να τα βάλεις μαζί τους ή καλύτερα να αποδεχθείς το μάταιον του πράγματος;

Το κάνουν όπως το λέει το τραγούδι. Κλείνουν τα μάτια και ακουμπούν γλυκά στην κουπαστή του πλοίου. Εχουν τσιγάρο στο χέρι και, μαζί με τη θαλασσινή αύρα και το διοξείδιο από το φουγάρο,  στέλνουν στα πνευμόνια τους πίσσα με μερικές ντουζίνες καρκινογόνα συστατικά.

Του Δημήτρη Χατζησωκράτη   

Η υποψηφιότητα του Γιώργου Καμίνη για την ηγεσία του νέου Ενιαίου Φορέα της κεντροαριστεράς,  δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ως  μια υποψηφιότητα ενός κορυφαίου παράγοντα της κοινωνίας των πολιτών, εκτός των κομμάτων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ, δίνει  πρόσθετο κύρος στην προσπάθεια ενότητας και ανανέωσης  του χώρου   και εύρος στην εκλογική διαδικασία.

Η αρθρογραφία για την υποψηφιότητα δίνει και παίρνει. Και αυτό είναι καλό. Ταυτοχρόνως  όμως, πριν ακόμη υπάρξει η επίσημη δήλωση υποψηφιότητας από μέρους του, έχουν σπεύσει να αποδώσουν και τις …«ταμπέλες».  Ποιας  ακριβώς πλευράς στην πολιτική γεωγραφία του χώρου θα ηγηθεί, ποιών  απόψεων θα γίνει εκφραστής!

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Δεν γνωρίζουμε το «σκανδαλόμετρο» που χρησιμοποιεί ο υπουργός Παιδείας κ. Κώστας Γαβρόγλου, αλλά δεν θα χαρακτηρίζαμε καν «σκανδαλάκι» το γεγονός ότι εκμεταλλεύθηκε ένα νομοθετικό παραθυράκι της Χούντας για να μην υπηρετήσει στον στρατό. Το ίδιο θα έκαναν όλοι και είναι παράλογο να τον ψέγουν για ό,τι έπραξε πριν από 46 χρόνια.