Του  Νίκου  Γκιώνη

Η έξοδος στις αγορές τις τελευταίες ημέρες , που επεχείρησε  η  Κυβέρνηση είχε μια ανεκτή  εξέλιξη, που όμως δεν είναι παρά μία δυνητική παράμετρος  στην οικονομία. Βέβαια, ουσιαστικά  ήταν ένα  γύρισμα  στο 2014. Τότε  που μετά την πώληση  του ομολόγου Σαμαρά ,   οι εξελίξεις  είχαν μια συγκρατημένη αισιόδοξη προοπτική. Η συνέχεια  έκτοτε  και ως τα τώρα, γνωστή και πλέον αμιγώς  χωροθετημένη.

Του Γιάννη Σιδέρη
Ο Αλέξης Τσίπρας έλαμπε στο γυαλί όταν κατήγγειλε. Ήταν ο αδιαμφισβήτητος τιμωρός, ο πολιτικός με τη ρομφαία της εκδίκησης, ο εξάγγελος της λαϊκής δικαιοσύνης,  της δικαίωσης του «προδομένου λαού». Χθες, στην συνέντευξη στον Alpha, χωρίς να είναι τραγικός, ήταν απλώς μια ξεθωριασμένη εικόνα του παλιού Τσίπρα. Τώρα, την επαύριο μιας εξόδου στις αγορές, σαφώς λιγότερο επιτυχούς από την προηγούμενη, προσπάθησε να την κεφαλαιοποιήσει, φιλοτεχνώντας την εικόνα του μετριοπαθούς πρωθυπουργού. Μια εικόνα που είναι έξω από την πολιτική του κουλτούρα, από τα asset της επιθετικής συμπεριφοράς του που τον έχρισαν πρωθυπουργό.

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΗΛΙΟΥ
Σ​​το επιχειρηματικό περιβάλλον, η εταιρική εικόνα των επιχειρήσεων είναι το σημαντικότερο άυλο κεφάλαιο που, σε πολλές περιπτώσεις, έχει μεγαλύτερη αξία και ισχυρότερη επίδραση ακόμα και από τα οικονομικά κεφάλαια, διότι μέσω αυτής εκφράζεται και επιτυγχάνεται η μέγιστη συνεργειακή αλληλεπίδραση των εμπλεκόμενων φορέων και δυναμικών της επιχείρησης. Τα κύρια συνθετικά στοιχεία που προσδίδουν αξία στην επιχειρηματική εικόνα και στα εμπορικά σήματά της είναι η ποιότητα, η αξιοπιστία και η υπεροχή προϊόντων και υπηρεσιών και, συνακόλουθα, αξία στην ίδια την επιχείρηση. Απόδειξη του καθοριστικού ρόλου που διαδραματίζει η εταιρική εικόνα στη σύγχρονη επιχειρηματικότητα είναι η διάθεση από τις επιχειρήσεις σημαντικών πόρων για τη δημιουργία και την καθιέρωσή της, καθώς και για δράσεις κοινωνικής υπευθυνότητας (υγεία, περιβάλλον, πολιτισμός, αθλητισμός κ.ά.), που στοχεύουν σε πλεόνασμα αποτυπώματος κοινωνικής ευαισθησίας.

Του Μπάρδη Νικόλαου BHmagazino το Σάββατο 3 Ιουνίου 2017

Εκατό χρόνια από την έναρξη της ποιητικής διαδρομής του Κώστα Καρυωτάκη, το BHMAgazino εισέρχεται στη διατηρητέα τελευταία οικία του μεγάλου ποιητή και εξετάζει το ενδεχόμενο της δημιουργίας μουσείου στη μνήμη του

 Εκείνη την ημέρα ξύπνησε αργά, αλλά αποφασισμένος. Τα βήματά του ήταν βαριά, ένιωθε έναν κόμπο στον λαιμό... Κατά τις 2 μ.μ. ο Καρυωτάκης ξεκίνησε από το σπίτι του και ένα μισάωρο αργότερα βρέθηκε στο παραλιακό καφενείο «Ο ουράνιος κήπος», ιδιοκτησίας τότε Διονυσίου Καλλίνικου, όπου παρήγγειλε και ήπιε μια βυσσινάδα. Ο καφεπώλης παραξενεύτηκε, γιατί ο ποιητής, προτού φύγει, του άφησε στο τραπέζι 75 δραχμές πουρμπουάρ, ενώ η τιμή του αναψυκτικού ήταν μόλις 5 δραχμές. Ζήτησε ένα τσιγάρο να καπνίσει και μια κόλλα χαρτί, όπου έγραψε τις τελευταίες του σημειώσεις.

Πριν μερικά χρόνια όταν άκουγε κανείς  τη λέξη «Ρουβίκωνα» ψαχνόταν να δει τι είναι ;  Όσοι είχαμε κάνει Λατινικά στο σχολείο γνωρίζαμε πως ο Ρουβίκωνας ήταν ποταμός της Βόρειας Ιταλίας που  εξέβαλε στην Αδριατική Θάλασσα. Κατά την εκδίωξη του Ρωμαίου Βασιλιά υπήρξε νόμος που απαγόρευε στους Ρωμαίους στρατηγούς να διαβούν τον Ρουβίκωνα ποταμό με τις λεγεώνες τους προς αποφυγή πραξικοπήματος. Πολύ αργότερα αυτό έσπασε με την διάβαση του Ιούλιου Καίσαρα.