Του Αλέκου Παπαναστασίου
Λιγότερο κράτος και περισσότερη Ευρώπη είναι η συνταγή του γάλλου προέδρου. Λαϊκισμός, κρατισμός και δαιμονοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης με χορηγό τους ΑΝΕΛ είναι η απάντηση του Τσίπρα. Η συνέχεια επί ελληνικού εδάφους...

Η άρνηση του Μακρόν να επιθεωρήσει τις μάνικες της Πυροσβεστικής και το περίπτερο του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης στη ΔΕΘ συμμετέχοντας στο σόου του Αλέξη Τσίπρα λέγεται ότι δεν είναι το πρώτο «Οχι» που έχει πει στον Πρωθυπουργό.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Κάποτε πιστεύαμε πως οι κακοχυμένοι συνταγματάρχες που μας κυβερνούσαν ήταν η εξαίρεση. Ηταν δύσκολο να ταυτιστείς με την κακογουστιά της «Πολεμικής Αρετής» ή τη σχιζοφρενική καθαρεύουσα του Παπαδόπουλου. Το πιστεύαμε ή μας άρεσε να το πιστεύουμε όλοι εμείς που μεγαλώναμε στα χρόνια της χούντας και για να πάρουμε ανάσα από τον κόσμο του καιρού μας ακούγαμε Stones και τρέχαμε στην προβολή του Woodstock για να φάμε καμιά σφαλιάρα απ’ την αστυνομία. Η σφαλιάρα ήταν η απόδειξη ότι δεν είμαστε σαν κι «αυτούς», έγινε τίτλος τιμής και όσοι την πήραν στα σοβαρά στελέχωσαν τα τμήματα των επιλέκτων της δημοκρατίας. Ωσπου η Ελλάδα βαπτίστηκε εν μια νυκτί σε ευρωπαϊκή χώρα και πιστέψαμε πως ο βάτραχος έγινε πρίγκιπας. Νομίζαμε πως είχαμε ξεμπερδέψει με τις σφαλιάρες, κυρίως όμως με τον επαρχιωτισμό της χώρας που νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου, διότι είναι αρκούντως αμόρφωτη ώστε να μη βλέπει πέρα απ’ την μύτη της.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Πολύ θα το ήθελαν στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να είναι ο ΕΝΦΙΑ «περυσινά ξινά σταφύλια» (όπως είπε ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης), αλλά για όσους μπήκαν αυτές τις μέρες στο Taxis, βρήκαν και τα φετινά σταφύλια να είναι ξινά. Ειδικά εκείνοι που είχαν την αφέλεια να ψηφίσουν ένα από τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης επειδή ο φόρος ήταν «άδικος και παράλογος, που δεν διορθώνεται αλλά καταργείται» (Αλ. Τσίπρας 14.9.2014) ή «ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας φόρος που οι Ελληνες δεν πρέπει να πληρώσουν» (Πάνος Καμμένος 21.9.2014).

Αν όμως εξαιρέσουμε τον ΕΝΦΙΑ, που τον υπενθυμίζουν τα «ραβασάκια» της εφορίας κάθε χρόνο, οι (κατά Αγγελο Στάγκο) συρανέλ βρίσκουν και κάνουν. Ποντάρουν στην ασθενή μνήμη των πολιτών και νιώθουν πως μπορούν να λένε ό,τι τους καπνίσει, βέβαιοι ότι έπειτα από λίγο καιρό, και παρά τον μεγάλο θόρυβο, θα ξεχαστεί.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Παραπλανητικές και ανιστόρητες συγκρίσεις για τον κομμουνισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό

Κάποιοι αρθρογράφοι και πολιτικοί, στην προσπάθειά τους να αποσυνδέσουν τον κομμουνισμό από τον εθνικοσοσιαλισμό (αυτή είναι η μετάφραση της λέξης ναζισμός), επικαλέσθηκαν το γεγονός ότι στην Εσθονία, στο περίφημο πλέον συνέδριο για τα εγκλήματα του κομμουνισμού, δεν ήταν δυνατόν να γίνει η δίκη δύο βιβλίων, ήτοι του «Κεφαλαίου» του Κάρολου Μαρξ και του «Ο αγών μου» του Αδόλφου Χίτλερ.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Ελλειψη κατανόησης του πολιτικώς ορθού; Eίναι το λιγότερο που μπορώ να προσάψω σε όλους αυτούς τους ιμάμηδες που έχουν βαλθεί να διαψεύσουν την πολιτικώς ορθή αρχή πως το Ισλάμ είναι θρησκεία αγάπης και ανοχής και πως όσοι δεν το πιστεύουν αυτό είναι τουλάχιστον ισλαμόφοβοι, ξενόφοβοι, ρατσιστές, απαράδεκτοι σύζυγοι και εραστές. Διαβάζω σε ρεπορτάζ της «Κ» πως στην Αττική λειτουργούν παράνομα τζαμιά. Είναι δυνατόν στην ευνομούμενη πολιτεία μας να υπάρχουν παράνομοι χώροι θρησκευτικής λατρείας; Και δη του Ισλάμ, της θρησκείας της αγάπης και της ανοχής; Νομίζω πως η αστυνομία δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο, αν και ευτυχώς ο υπουργός της δήλωσε κατηγορηματικά ότι θα επιληφθεί του ζητήματος, υποθέτω αφού επιτύχει τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ για τις διαπραγματεύσεις με τις φυλές των Εξαρχείων. Οι αναφορές επισημαίνουν ότι, σε αντίθεση με χώρους βουδιστικής λατρείας, σχολές γιόγκα και τάε κβον ντο, σε ορισμένα τζαμιά οι ιμάμηδες μιλούν ανοικτά υπέρ του Ισλαμικού Κράτους και επικροτούν τις τρομοκρατικές επιθέσεις.