Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη
Hταν απλώς ένας φιλέλληνας ο σερ Πίτερ, όπως, ας πούμε, ο Γκοντάρ; Οχι. Ηταν «αιώνια Ελληνας», όπως το είχε θέσει ο ίδιος σε μια συνέντευξή του. Ο θρυλικός θεατρικός σκηνοθέτης, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών, μετρούσε για δεκαετίες μέσα του ένα μεγάλο κομμάτι ελληνικής ψυχής

Δεν είναι λίγο να σερβίρεις στον αδελφό σου τα τεμαχισμένα –και καλοψημένα– παιδιά του για δείπνο. Διόλου αμελητέο. Και φέρει και μία κατάρα. Σαν το προπατορικό αμάρτημα. Και, μαζί, και μία βάσανο. Της ύπαρξης, της ύβρεως απέναντι στο Θείον και το Ανθρώπινο. Αυτό, το παναθρώπινο και διαχρονικό, ήταν που γοήτευσε τον σερ Πίτερ Χολ. Όπως και η δυναμική των χώρων στους οποίους κάποιοι πρωτοφαντάστηκαν –και εγένετο θέατρο– το ανθρωποφαγικό δείπνο που ετοίμασε ο Ατρέας στον αδελφό του Θυέστη, αφού μαζί είχαν δολοφονήσει τον επίβουλο βασιλέα της Ολυμπίας Χρύσιππο και είχαν εξοριστεί από τον Πέλοπα.

Του Πάσχου Μανδραβέλη
Η​​ταν μια εποχή που η Ελλάδα είχε «τα καλύτερα ΜΜΕ του κόσμου». Κι αυτό μόνο και μόνο επειδή ήταν αντιιμπεριαλιστικά, δηλαδή αντιαμερικανικά. Ετσι, κατά τη διάρκεια του γιουγκοσλαβικού πολέμου το BBC, οι New York Times, η Le Monde «έλεγαν ψέματα» για τον Μιλόσεβιτς και το Alter την αλήθεια. Κανείς τότε δεν ανησυχούσε που τα μέσα ήταν «συστημικά». Αρκεί που –συνήθως με μισές αλήθειες και πολλάκις με ψέματα– χάιδευαν τις αριστερές ιδεοληψίες. Δεν υπήρχε τότε ο όρος fake news, αλλά ήταν οι πελάτες των ΜΜΕ που ζούσαν επί 23 μέρες σε μια απατηλή πραγματικότητα. «Μάθαιναν» ότι το καθεστώς Σαντάμ Χουσεΐν κερδίζει τον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ και αν οπισθοχωρεί το κάνει γιατί η «Βαγδάτη θα γίνει Στάλινγκραντ». Μέχρι που ένα πρωί είδαμε έκπληκτοι τους Αμερικανούς πεζοναύτες να γκρεμίζουν το άγαλμα του δικτάτορα στην κεντρική πλατεία της Βαγδάτης. Η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς ήταν τόσο μεγάλη, που στις παραμονές εκείνου του πολέμου κι ενώ όλοι οι διεθνείς ειδησεογραφικοί οργανισμοί καλούσαν τους συντάκτες τους να είναι αμερόληπτοι, η αριστερή διοίκηση της ΕΣΗΕΑ καλούσε τους δημοσιογράφους «να οργανωθούν κατά του πολέμου... να επιδώσουν ψηφίσματα στην αμερικανική πρεσβεία» κι άλλα τέτοια ιλαρά.

Γράφει ο Η.Κ.ΤΖΑΦΕΡΗΣ
Η θλιβερή εικόνα της πιο άθλιας συνέντευξης πρωθυπουργού στην ΔΕΘ που παρακολούθησα στα 30 χρόνια της δημοσιογραφικής μου καριέρας, θα πρέπει να σημάνει “κόκκινο” συναγερμό στα κόμματα της αντιπολίτευσης, και κυρίως στην Νέα Δημοκρατία.

Και ο χαρακτηρισμός “άθλια συνέντευξη” δεν αφορά τον Τσίπρα.

Αλλά την ποιότητα και το περιεχόμενο των ερωτημάτων των παριστάμενων εκπροσώπων του Τύπου. Aφού όλοι γίναμε μάρτυρες σε ένα πρωτοφανές κρεσέντο γλειψίματος που προσέφεραν επαγγελματίες δημοσιογράφοι, σε ένα Καθεστώς και σε έναν Πρωθυπουργό που αντικειμενικά καταρρέει.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ευκαιριακός και εργαλειακός, ο όψιμος φιλοευρωπαϊσμός του Έλληνα πρωθυπουργού είναι μία ακόμη προσπάθεια παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης, ιδιαίτερα δε αυτής που πρόσκειται φιλικά στην κεντροαριστερά

Θα κάνει ό,τι μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας προκειμένου να «τσιμπήσει» κοινό από την φιλοευρωπαϊκή αριστερά, με μοναδικό του στόχο να την λεηλατήσει πολιτικά. Και όσο βλέπει ότι η ΝΔ έχει κυριολεκτικά κολλήσει δημοσκοπικά στο 31%-34%, τόσο οι προσπάθειές του θα γίνονται πιο έντονες.

Του Αντώνη Κεφαλά

Στη ΔΕΘ, η εκπληκτική επικοινωνιακή άνεση του Πρωθυπουργού  ήταν σε πρώτο πλάνο: αγνόησε το παρελθόν (και τις υποσχέσεις) και μίλησε μόνο για το μέλλον και μάλιστα λες και μόλις είχε έρθει στην εξουσία. Στην συνέντευξη Τύπου, αντιμετώπισε όλες τις ερωτήσεις, χωρίς ουσιαστικά να δώσει απάντηση στις περισσότερες, είτε πετώντας την μπάλα στην εξέδρα είτε χρησιμοποιώντας την ξύλινη ιδεολογική γλώσσα της αριστεράς είτε, τέλος, παραθέτοντας επιλεκτικά στατιστικά στοιχεία. Ήταν η παράσταση ενός εξπέρ της επικοινωνίας. Και ως τέτοια είχε όλα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά: από μισές αλήθειες μέχρι θράσος και από χαμογελαστή συγκατάβαση μέχρι υπολανθάνουσα επιθετικότητα.