Της Χριστίνας Ταχιάου
Με τον θεαματικό καβγά στη Βουλή για τα ψώνια του προέδρου των ΑΝΕΛ στο «Selfridges» του Λονδίνου προσπεράσαμε το σοβαρότερο ζήτημα: τη λειτουργία της περίφημης Υπηρεσίας Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, που είναι κάτι σαν το ΤΑΙΠΕΔ του υπουργείου Αμυνας

 Δεν λέω, ως σόου ήταν άπαιχτο. Πρωταγωνίστησαν: μια Jaguar, το κατάστημα «Selfridges», μια Barbie, ένα σκάφος (του Πάνου Καμμένου), ένα φουσκωτό (του Γιάννη Πρετεντέρη), μια BMW (του Βαγγέλη Βενιζέλου), ένα σκάφος μινιατούρα (προοριζόταν για το γιο του κ. Καμμένου αλλά τελικώς δεν βρέθηκε), μια ξαπλώστρα των 3.000 ευρώ (του Nammos) και τα παιδιά του κ. Καμμένου. Σε ρόλο guest star ήταν οι κύριοι Βορίδης, Μαρινάκης και Κουρτάκης. Η υπόθεση εκτυλίχθηκε στο Λονδίνο, τη Μύκονο και αλλού στο Αιγαίο, σε σκηνοθεσία Αδωνι Γεωργιάδη και Πάνου Καμμένου.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Αλίμονο! Τι το συζητάμε τώρα; Αν δεν φταίει ο καπιταλισμός που μαύρισαν οι ακτές του Σαρωνικού, ποιος μπορεί να φταίει; Ο αρμόδιος υπουργός κ. Παναγιώτης Κουρουμπλής; Το μόνο περίεργο στο δημοσίευμα του κυβερνητικού left.gr (13.9.2017) είναι πως δεν αναφέρεται διόλου ο νεοφιλελευθερισμός. Αυτόν ξέχασε να καταδικάσει και ο κ. Γιάννης Τσιρώνης, λέγοντας ότι την ευθύνη έχουν η κοινωνία και η παγκόσμια οικονομία.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Οι χώρες που πραγματικά θέλουν επενδύσεις, συνήθως αποφεύγουν τα πολλά λόγια και κάνουν επίδειξη πράξεων

Μιλώντας για τον έρωτα, ο μεγάλος Γάλλος ποιητής, δραματουργός και ακαδημαϊκός Ζαν Κοκτώ (1889-1963) είχε πει ότι «δεν είναι λόγια, αλλά πράξεις και έργα». Παραφράζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο για τις επενδύσεις. Οι χώρες που θέλουν ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης, πρέπει πριν απ’ όλα να προσελκύουν επενδύσεις και, για να το πετύχουν, είναι αναγκασμένες να εμπνέουν εμπιστοσύνη στους επενδυτές με έργα και με πράξεις. Αυτό έκανε η Ιρλανδία, αυτό κάνουν οι Κύπριοι, οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι, οι Ολλανδοί και οι Σλοβάκοι –και έτσι θα κινηθούν πολύ σύντομα και άλλες χώρες στην Ευρώπη, οι οποίες καταλαβαίνουν πώς κινούνται οι οικονομίες.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Τον Απρίλιο του 1986, ημέρες Πάσχα, έφεραν εις πέρας ένα δύσκολο έργο. Εφαγαν μαρούλια. Η βρώση του δημοφιλούς λαχανικού ήταν ζήτημα πολιτικής τιμής, όχι μόνον για τη μητρική ΕΣΣΔ αλλά και για όλες τις θυγατρικές της ανά τον κόσμο. Θα ήταν μεγάλο χτύπημα στο brand name αν επικρατούσε η προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού, που επέμενε πως το δυστύχημα του Τσερνομπίλ είχε προκαλέσει τεράστια οικολογική καταστροφή σε όλη την Ευρώπη. Είναι δυνατόν ένα θαύμα της σοβιετικής τεχνολογίας να αποδειχθεί τόσο καταστροφικό; Οι υπάλληλοι της ελληνικής θυγατρικής είχαν με το μέρος τους το γεγονός ότι τα μπεκερέλ μπορεί να ταξίδευαν ελεύθερα πριν ακόμη υπογραφεί η συνθήκη Σένγκεν, παρέμεναν όμως αόρατα. Αντιθέτως, τα μαρουλόφυλλα είναι ορατά. Κι αν μάλιστα τα πλύνεις καλά είναι και λιμπιστικά, ιδιαίτερα αν βλέπεις τον σύντροφο Δραγασάκη να τα απολαμβάνει, καθώς τα μασουλάει με το χαρακτηριστικό κριτς κριτς.

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η υλοποίηση των βασικών εξαγγελιών του προέδρου της ΝΔ εξαρτάται περισσότερο από τους δανειστές. Επομένως η απόσταση της θεωρίας του από την πράξη δεν είναι μικρή

 Υπάρχουν δύο τρόποι για να δει κανείς πώς τα πήγε ένας πολιτικός αρχηγός σε μια σημαντική δημόσια παρέμβασή του, όπως θεωρούνται οι παρεμβάσεις με την ευκαιρία της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης. Ο πρώτος τρόπος είναι να κοιτάξει τις αντιδράσεις των πολιτικών του αντιπάλων.