Του Γιάννη Κ. Τρουπή

Μάλλον είχε «καλομάθει» η κυβερνητική πλειοψηφία. Η μέθοδος του «πατάω σε δύο βάρκες» φαίνεται πως είχε βολέψει το Μέγαρο Μαξίμου, όμως κάποια στιγμή η συνεχής ισορροπία μπορεί να σε οδηγήσει και στο... νερό, ένα σενάριο που φαίνεται πως είχαν ξεχάσει στην κυβέρνηση. Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ έχει διανύσει πέραν του μισού του κοινοβουλευτικού της βίου, στηριζόμενη στα δύσκολα εντός της Βουλής στις ψήφους της αντιπολίτευσης.

Η πρακτική της κυβέρνησης από την μία να περνάει τις διατάξεις με τις οποίες διαφωνεί ο κυβερνητικός της εταίρος στηριζόμενη στα κόμματα της αντιπολίτευσης και από την άλλη οι ΑΝΕΛ να εμφανίζονται ως «εγγυητές» των εθνικών θεμάτων ολοκληρώθηκε και μάλιστα με εμφατικό τρόπο.

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης
Ακόμα και για την πετρελαιοκηλίδα, φωνές από την κυβέρνηση αποδίδουν ευθύνες «στα σαράντα χρόνια που κατέστρεψαν τη χώρα». Ομως, συγγνώμη, πότε τελειώνει αυτό; Και πόσο, στα αλήθεια, αμέτοχοι ήταν οι σημερινοί κυβερνώντες;

Κάποια στιγμή, στη Επιτροπή της Βουλής, γύρισε ο Κουρουμπλής και είπε στον Μανιάτη της Συμπαράταξης αυτό με τα σαράντα χρόνια που κυβερνούσαν οι άλλοι και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με τη σκούπα και το σφουγγαρόπανο στο χέρι.

Βέβαια, κοινοβουλευτικά, ο Μανιάτης είναι αρκετά νεότερος του Κουρουμπλή που έκλεισε εικοσαετία στη Βουλή και έχει υπηρετήσει και ως στρατιώτης της Αλλαγής. Ομως την ώρα που οι άλλοι «κατέστρεφαν τη χώρα», τα χέρια του Κουρουμπλή έμεναν καθαρά. Για αυτό έλαμπαν όταν ψήφιζε -και με τα δύο- τα Μνημόνια.

Γράφει ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΨΗΣ

Εντάξει ο τίτλος είναι χιουμοριστικός. Ο πραγματικός θα ήταν γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει ποτέ ΠΑΣΟΚ. Και ο υπότιτλος γιατί η Κεντροαριστερά του σήμερα δεν μπορεί να ξαναγίνει το ΠΑΣΟΚ του χθες.

Πρώτα ο ΣΥΡΙΖΑ. Με δυο λόγια δεν μπορεί να γίνει ΠΑΣΟΚ γιατί ο Τσίπρας δεν είναι Ανδρέας, γιατί δεν έχει Σημίτη, Βενιζέλο, Αλέκο Παπαδόπουλο ή Άννα Διαμαντοπούλου και γιατί δεν αρκεί να τον στηρίζουν ο Κουρουμπλής, ο Κοτσακάς και ο Τσοχατζόπουλος.

Γράφει ο Γιώργος Στρατόπουλος
Λαθρεπιβάτες δεν υπάρχουν μόνο στα πλοία. Εχει και η Δημοκρατία τους δικούς της. Το δημοψήφισμα ήταν μια κίνηση του εκκρεμούς μεταξύ «ηλιθιότητας» και «απάτης», ίσως και γραμμικός συνδυασμός των δύο, ανάλογης τοξικότητας. Και έτσι φτάσαμε στην 20η Σεπτεμβρίου 2015 και το πληρώνουμε όλοι


Την 20ή Σεπτεμβρίου 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την τρίτη εκλογική αναμέτρηση σε διάστημα οκτώ μηνών. Η νίκη του Σεπτεμβρίου δεν θα ήταν εφικτή αν δεν είχε προηγηθεί η αχρείαστη, όπως αποδείχθηκε, και εθνικά επιζήμια αναμέτρηση του δημοψηφίσματος. Αν ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρούσε να συνθηκολογήσει με τους δανειστές χωρίς δημοψήφισμα, θα έχανε τη δεδηλωμένη από τους δραχμιστές του ΣΥΡΙΖΑ και η ιστορία θα γραφόταν αλλιώς. Ομως η διενέργεια του δημοψηφίσματος προκάλεσε μια κρίσιμη, εκβιαστική και χαοτική κατάσταση στη χώρα. Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση; Θαυμάσια για ποιους;

Του David L. Veksler

Ο πρόεδρος Nicolas Maduro θέλει οι Βενεζολάνοι να αρχίσουν να εκτρέφουν κουνέλια για να επιλύσουν την οικονομική καταστροφή που δημιούργησε ο ίδιος και ο προκάτοχός του Ούγο Τσάβες και οδήγησε σε εκατομμύρια πρώην μέλη της μεσαίας τάξης να λιμοκτονούν, να ζητιανεύουν στους δρόμους και να εγκαταλείπουν τα παιδιά τους.

“Το κουνέλι δεν είναι κατοικίδιο, είναι απλώς δυόμισι κιλά κρέας” είπε ο Maduro. “Το πρώτο μέρος του Σχεδίου Κουνέλι μπαίνει σε εφαρμογή”.

Δυστυχώς, το σχέδιό του σκόνταψε γρήγορα σ’ ένα εμπόδιο: οι άνθρωποι άρχισαν να κρατούν τα κουνέλια ως κατοικίδια αντί να τα τρώνε. Μπορεί να φαίνεται περίεργο άνθρωποι που λιμοκτονούν να προτιμούν να ταΐζουν τα κουνέλια αντί για τους εαυτούς τους, αλλά ξέρω πώς είναι: και η δική μου οικογένεια προσπάθησε να εκτρέψει κουνέλια για να αντιμετωπίσει την οικονομική καταστροφή του σοσιαλισμού, και το σχέδιο δεν απέδωσε ούτε για μας.