ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Τ​​ο 2018 θα κριθούν πολλά για την Ευρώπη και –κυρίως– για την Ελλάδα. Θα είναι μια χρονιά-σταθμός. Το Βερολίνο έχει αποφασίσει ότι μετά τις γερμανικές εκλογές θα ενδώσει στις γαλλικές απαιτήσεις για μια νέα ΟΝΕ, ένα πιο ευρωπαϊκό ευρώ. Ο ESM θα μετατραπεί σε έναν EMF, μια ευρωπαϊκή εκδοχή του ΔΝΤ.

Αυτά είναι τα καλά νέα, που θα δικαιώσουν, όντως, όσους ήθελαν να φύγει το ΔΝΤ από τη ζωή μας και τη Γηραιά Ηπειρο. Ας μη βιαστούν να πανηγυρίσουν. Θα κάνουν μεγάλο λάθος.

Όταν ο Καμίνης ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του για την ηγεσία του Νέου Κέντρου, η ακροδεξιά συνιστώσα της εξαμβλωματικής κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μέσω των ΜΜΕ που ελέγχει (εφημερίδες, διαδίκτυο κ.λ.π.) εξαπέλυσe σφοδρή επίθεση στον Δήμαρχο Αθηναίων.

Αντιθέτως ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ, τα φιλικά του ΜΜΕ και κάποια παπαγαλάκια του διαδικτύου, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι σεσημασμένοι πιστοί υπηρέτες του σημερινού καθεστώς, σχεδόν εκθείασαν την υποψηφιότητα Καμίνη.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Η​​ κοινωνική αφασία είναι προϊόν ή αιτία της γλωσσοπενίας; Φταίει το λεξιλόγιο των εκατόν πενήντα λέξεων που παράγει σπινθήρες (στην κυριολεξία) στους εγκεφαλικούς νευρώνες του φύλαρχου των Εξαρχείων; Ή μήπως για την αγλωσσία του ευθύνονται η οικογένεια και το σχολείο που τον διαπαιδαγώγησαν στην αυθαιρεσία; Τι έγινε πρώτο, η κότα ή το αυγό; Χάσαμε τη γλώσσα μας με αποτέλεσμα να χάσουμε τη δυνατότητα της σκέψης μας; Ή μήπως επειδή ξεμάθαμε να σκεφτόμαστε ατρόφησε το εργαλείο; Στη γλώσσα κατοικεί η ύπαρξη. Και την έχουμε εγκαταλείψει σαν εκείνα τα παλιά κτίρια που επειδή δεν χρησιμοποιούνται καταρρέουν. Η Αθήνα είναι γεμάτη με τέτοια.

Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Οι συνέπειες του μοιραίου εξάμηνου του 2015 κινδυνεύει να γίνουν μη αναστρέψιμες
Στο Eurogroup της 20/2/2015, υπογράφηκε πλήρης τελική συμφωνία για όλα.
Η Δαμόκλειος σπάθη επικρέμαται για χώρα, κοινωνία και κυβέρνηση

Είναι βέβαιο ότι σχεδόν όλοι οι Έλληνες, πιστεύουν ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΑΝΕΛ διαπραγματεύτηκε σκληρά με τους ευρωπαίους εταίρους μας, το πρώτο εξάμηνο του 2017, μόλις ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας. Διαπραγματεύεται όμως κάποιος όταν υπάρχουν θέματα προς διαπραγμάτευση για μια τελική συμφωνία. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εθνικά θέματα που έχουν να κάνουν ακόμη και με αυτή καθεαυτή την υπόσταση και το μέλλον της χώρας μας. Λογικό απορίας άξιο βέβαια είναι ποιος ο λόγος ύστερα των πέραν των δύο ετών επανέρχομαι στα γεγονότα εκείνης της εποχής. Δύο είναι οι λόγοι. Ο ένας διότι οι δήθεν εκείνες σκληρές διαπραγματεύσεις έχουν επιβαρύνει βαριά την οικονομία μας και οι συνέπειες εκείνες εξακολουθούν να μας εξαθλιώνουν, και κύριος οίδε μέχρι πότε και δεύτερον για να αποκαλυφθεί ότι δεν υπήρχε λόγος για καμιά διαπραγμάτευση, ούτε σκληρή ούτε μαλακή.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ  ΠΡΕΒΕΛΑΚΗ*
Από τις γερμανικές καταβολές και τα εδαφικά της διακυβεύματα, η Γεωπολιτική κυριαρχείται από την ηπειρωτική οπτική. Ασχολείται με τα σύνορα, τα εδάφη, τις εθνότητες και τις μειονότητες. Κύριο μέλημά της ο πολιτικός χάρτης• ο θαλάσσιος χώρος αντιμετωπίζεται ως απλή προέκταση της ξηράς, με περιορισμένη αυτονομία. Αυτή η θεώρηση καθόρισε τις ελληνικές γεωπολιτικές αναπαραστάσεις. Η κατά προτεραιότητα ενσωμάτωσή μας στον ευρωπαϊκό κορμό κατά τις τελευταίες δεκαετίες την ενίσχυσε. Συνεπαγόμενη είναι και η αμηχανία ορισμένων Ελλήνων πολιτικών έναντι των θαλασσίων διακυβευμάτων- αν, επί παραδείγματι, “υπάρχουν θαλάσσια σύνορα”.