Από την υπογραφή της συνθήκης του Βουκουρεστίου
Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Το Αντίβαρο σας παρουσιάζει ολόκληρη την Συνθήκη Ειρήνης Βουκουρεστίου το 1913. Αυτή για την οποία μας έχουν πρήξει τα συκώτια ότι δήθεν «μοίρασε την Μακεδονία σε τρία (ή τέσσερα) κράτη, με την Ελλάδα να έχει το 51%, την Γιουσκοσλαβία το 38%, την Βουλγαρία το 10% και την Αλβανία λιγότερο από το 1%».
Αυτό δεν λένε;


Γράφει ο Δημήτρης (Τζίμης) Οικονομίδης

Έγραφε πριν λίγο καιρό εύστοχα (όπως πάντα) ο Γιάννης Βούλγαρης «Ήμασταν μια οικονομία παγιδευμένη στη στασιμότητα, εκτός αγορών, χωρίς τράπεζες, χωρίς επενδύσεις, με τα μάτια στραμμένα στο παρελθόν των συντάξεων παρά στην απασχόληση των νέων. Γινόμαστε επιπλέον μια κοινωνία παγιδευμένη στον ηθικό εκτραχηλισμό και στον πολιτικό κυνισμό που σπρώχνει συνειδητά στην παρακμή».



Οι απίστευτες πληροφορίες που έχουν στη διάθεσή τους οι γαλλικές υπηρεσίες πάνε πολύ πιο μακριά από τη Γαλλία...

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

«Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε με τη Γαλλία και την Ευρώπη γενικότερα θέατρό του για μιαν ακόμη  φορά. Ο νέος αυτός πόλεμος είναι μακράς διάρκειας και ασύμμετρος, θα έχει υψηλό κόστος και όχι πάντοτε αναγνωρίσιμους αντιπάλους….  Αυτά μεταξύ άλλων αναφέρονται σε μια ειδική έκθεση των Γαλλικών Υπηρεσιών Εσωτερικής Ασφαλείας, την οποίαν τονίζεται ιδιαίτερα και …ο ρόλος του σαλαφισμού-τζιχαντισμού στο σύνολο της γαλλικής κοινωνίας.


Βαρύ τίμημα πληρώνουν για χρόνια οι μέτοχοι μετά την απόφαση να μπει στην επενδυτική τραπεζική με την εξαγορά της Bankers Trust. Η αλλαγή του γερμανικού DNA, τα ριψοκίνδυνα στοιχήματα και η μοναδική διέξοδος.

Του Tom Braithwaite

Σαν σήμερα πριν από είκοσι χρόνια η Deutsche Bank ανακοίνωσε η συμφωνία που την μετέτρεψε στην μεγαλύτερα τράπεζα στον κόσμο, και σημάδεψε τη μοίρα της.



Γράφει ο Αντώνης Τριφύλλης

Οικονομική ανάπτυξη, ανθρωπισμός και μετανάστευση: Μια δύσκολη ισορροπία

 ‘’Και να η καδένα του, και να η κοιλιά του

Κι απέ το πούρο του κι η αφεντιά του..’’

Π.Φύλλης.



Γράφει ο Θανάσης Κ.

Το πρόβλημα που πρέπει να απαντήσουμε ως κοινωνία ΔΕΝ είναι αν οι καταλήψεις είναι «καλό» ή «κακό» πράγμα…

Ούτε αν οι καταχρηστικές διαδηλώσεις κάθε μέρα, που παραλύουν την οικονομική και κοινωνική ζωή των πόλεων, είναι «καλό» ή «κακό» πράγμα…

Ούτε αν η παρανομία και η διάχυτη βία είναι «καλά» ή «κακά» πράγματα.



Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Αν τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν, πράγματι, ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας, τότε όλο και κάποιος πρόθυμος θα έβγαινε μπροστά για να εισπράξει την προβολή και τη συγκρότηση μηχανισμού. Προέχουν όμως οι προσωπικές στρατηγικές πολιτικής επιβίωσης

Ο Πρωθυπουργός ελπίζει ότι τις προσεχείς ημέρες θα έχει ένα μεγάλο όνομα για να μας δώσει ως υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο Αθηναίων. Οι διαρροές από το κόμμα αναφέρουν ότι ο κ. Τσίπρας καταβάλλει προσπάθεια ώστε να πείσει το εν λόγω πρόσωπο. Ταυτόχρονα, όμως, επιβεβαιώνουν και τη δύσκολη θέση στην οποία έχουν περιέλθει κόμμα και ηγεσία.



Του Χρήστου Χωμενίδη

Μία καλοκαιρινή νύχτα με πολύ δυνατούς αέρηδες, το μακρινό 1987, πρωτογνώρισα εντελώς τυχαία τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Εικοσάχρονος εγώ φοιτητής της Νομικής, είχα ξεμείνει από λεφτά στην Τζιά και -μαζί με την τότε αγαπημένη μου- λαγοκοιμόμασταν σε ένα παγκάκι, περιμένοντας να ξημερώσει για να πάρουμε το πλοίο για Ραφήνα. Αίφνης μάς φώτισαν οι προβολείς ενός αυτοκινήτου. Βγήκε από μέσα μία κεφάτη παρέα με επικεφαλής έναν πληθωρικό τύπο που τραγουδούσε μιά άρια από την "Άιντα" του Βέρντι. Μάς λυπήθηκαν μάλλον -έτσι όπως ήμασταν πεινασμένοι και ατσίγαροι- και μάς κάλεσαν στο σπίτι τους. Μάς κέρασαν μεζέδες και κρασί, ο Πάγκαλος είχε μεγάλα κέφια - ίσως να τον ενέπνευσε και η φρεσκαδούρα μας- μάς διηγήθηκε μέχρι σχεδόν να βγει ο ήλιος ένα σωρό ιστορίες, ευτράπελες και σοβαρές.