Γράφει ο ΒΗΜΑτοδότης

Αναλογιστείτε για μια στιγμή τη σκηνή. Ρώσοι στρατιώτες της εντυπωσιακής προεδρικής φρουράς με τα γκριζο-καφέ παλτά και το χαρακτηριστικό βάδισμα της χήνας στην παγωμένη Μόσχα (με -7 βαθμούς Κελσίου) να μεταφέρουν το στεφάνι (το οποίο ταξίδεψε με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος) του Αλέξη Τσίπρα (φωτογραφία) στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στον Κήπο Αλεξάνδρου, και τη ρωσική στρατιωτική ορχήστρα να παιανίζει σε άψογη εκτέλεση πρώτα τους εθνικούς ύμνους των δύο χωρών, αρκετά εμβατήρια (κυρίως ρωσικά) και τραγούδια όπως τη Romanza de Katiuska, και την ώρα που ο κ. Τσίπρας αποχωρούσε από τον χώρο ακούστηκε να παίζουν ένα πασίγνωστο ελληνικό κομμάτι από τη Μαρινέλλα, το «Πάρ’ το φεγγάρι και κάν’ το βέρα μου». Να σημειώσω εδώ ότι το τραγούδι της Μαρινέλλας σε στίχους Πυθαγόρα ηχογραφήθηκε το 1975 και ήταν μεταφορά στα ελληνικά του πασίγνωστου τραγουδιού του αξέχαστου Ντέμη Ρούσσου «From souvenirs to souvenirs» (σε μουσική του Στέλιου Βλαβιανού και στίχους του Alec R. Costandinos). Ενα τραγούδι που στην εποχή του ήταν το πιο δημοφιλές του Έλληνα τραγουδιστή στην πρώην ΕΣΣΔ.



Του Σάκη Μουμτζή

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πρέπει να στείλει ένα ευχαριστήριο τηλεγράφημα στον πρωθυπουργό της FYROM. Κάνει το παν για να δικαιώσει την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Είναι αλήθεια πως το Σκοπιανό και η συμφωνία των Πρεσπών αποτελούν πλέον έναν από τους βασικούς πυλώνες του αντιπολιτευτικού λόγου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς και απέτρεψε τις κεντρόφυγες τάσεις και προκάλεσε κεντρομόλες κινήσεις. Δεν χάρισε την εθνοπατριωτική στάση στις ακραίες δυνάμεις.


H Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα που επιβίωσε γιατί έκανε τις σωστές στρατηγικές επιλογές, τη τελευταία στιγμή ίσως, αλλά πάντως πριν ο τόπος παρασυρθεί στο γκρεμό

Γράφει ο  Πάνος Καρβούνης

Ελλάδα-Γαλλία

Στα χρόνια της βαθειάς κρίσης στη χώρα μας επιβλήθηκαν και εφαρμόστηκαν πολύ σκληρά μέτρα, απείρως πιο σκληρά από αυτά που ανήγγειλε ή ήδη εφάρμοσε η Γαλλία του προέδρου Μακρόν.



Του Λουκά Αθ. Γεωργιάδη

Πολλές φορές αναρωτιούνται οι πολίτες γιατί συμβαίνουν τόσα με τη σημερινή διακυβέρνηση και ο κόσμος... αναπαύεται στον καναπέ του. Η απάντηση είναι ότι, όταν οι... επαγγελματίες "αγανακτισμένοι" είναι διορισμένοι και βολεύονται, τότε μην περιμένεις από τους νοικοκύρηδες να βγουν στους δρόμους.



Ένας σημαντικός αλλά άγνωστος Αμερικανός οικονομολόγος υποστήριζε ότι, σε περιόδους χρηματοοικονομικής ευφορίας, δημιουργείται ένα φαινόμενο τύφλωσης μπροστά στην καταστροφή...με ότι αυτό συνεπάγεται.

του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Από τον Κάρολο Μαρξ, που προέβλεπε την κατάρρευση του καπιταλισμού, έως τον Γιόζεφ Σουμπέτερ, που θεωρούσε ότι οι καπιταλιστικές κρίσεις ήσαν στην ουσία αφετηρίες καινοτομίας γι αυτό και τις αποκαλούσε «δημιουργική καταστροφή», αμέτρητοι είναι οι οικονομολόγοι που αναλύουν και ψυχαναλύουν το φαινόμενο της οικονομικής κρίσεως. Συνήθως δε το κάνουν βασιζόμενοι σε θεωρητικά οικονομικά εργαλεία, τα οποία συμβαίνει να μην λαμβάνουν πάντα υπ’ όψιν τους ανθρώπινες ψυχολογίες και συμπεριφορές ή και μικροτάσεις που συσσωρευόμενες μπορούν να επηρεάσουν οικονομικές λειτουργίες και τις πραγματικότητες που αυτές δημιουργούν.



Γράφει ο Τάσος Παπαδόπουλος

Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου ανήμερα του Αγίου Νικολάου. Βρέθηκα νωρίς το πρωί στην Ευελπίδων μάρτυρας σε μια δίκη δημοσίου συμφέροντος. Το κρύο ήταν τσουχτερό με την θερμοκρασία γύρω στους έξι βαθμούς.




Η συνειδητή καταστροφή της μεσαίας τάξεως και η παράλληλη συνολική φτωχοποίηση της χώρας, είναι πολύ πιθανόν να αποτελέσει ένα ευρύτερο σχέδιο πολιτικής εκτροπής.

Του Αθανάσιου  Χ. Παπανδρόπουλου

Πολύ αμφιβάλλω αν ο Αλέξης Τσίπραςέχει διαβάσει το άγνωστο στην Ελλάδα «Ο Λένιν στη Ζυρίχη» του…αείμνηστου. Αλέξανδρου Σολζενίτσιν. Θα άξιζε τον κόπο όμως να το κάνει. Για έναν πολύ απλό λόγο. Αυτόν της αποφυγής λαθών που ο Λένιν έκανε στο δρόμο του προς την εξουσία και την παραμονήσ΄αυτήν. Το κύριο δε λάθος του ήταν ότι κατέδειξε πως ένα σύστημα εξουσίας, βίαιο και διεστραμμένο μπορεί μονίμως…….. να στηρίζεται στην πολιτική απάτη. Αυτή η τελευταία, όπως εν γένει οι απάτες, έχει ημερομηνία λήξεως.  Από την άποψη αυτή, το βιβλίο του Αλέξανδρου Σολζενίτσιν έχει τεράστιο ενδιαφέρον γιατί φέρνει στην επιφάνεια μια σειρά από πρακτικές του Λένιν και πτυχές της προσωπικότητάς του, που ίσως φωτίζουν ορισμένες ελληνικές εξελίξεις 100 χρόνια από το πραξικόπημα των μπολσεβίκων στη Ρωσία.



Οι αντιδράσεις των ανθρώπων δεν εκπορεύονται πλέον από κοινωνικά, ταξικά, οικονομικά κριτήρια αλλά από το θυμικό τους

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης


Δηλώνω Ομπαμίτσα, κατά το Ρουβίτσα. Παρακολουθώ τις ομιλίες και τις δηλώσεις του, σημειώνω τα tweets του, ενίοτε ανατρέχω και σε highlights της θητείας του. Τα τελευταία τρία χρόνια παρατηρώ ό,τι επαναλαμβάνει, σχεδόν εμμονικά, περίπου το εξής: «Η ανθρωπότητα ποτέ δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι είναι σήμερα. Και αν ένας άνθρωπος μπορούσε να επιλέξει πού θα γεννηθεί, τότε θα έλεγε στον πελαργό να τον αφήσει κάπου στον δυτικό κόσμο». Στατιστικά έχει απόλυτο δίκαιο. Στον αιώνα μας οι άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα, είναι πλέον λιγότεροι από αυτούς που σκοτώνει το φαγητό. Περισσότερους σκοτώνει η χοληστερίνη, παρά ο λιμός. Επίσης οι καιροί μας είναι γενναιόδωροι στις μεγάλες ευκαιρίες για όσους είναι καλά καταρτισμένοι και μπορούν να σηκώσουν ανάστημα σε ένα παγκοσμιοποιημένο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ζούμε στην εποχή που κάποιος, μέσα σε μία τρύπα στον χάρτη της Κίνας, μπορεί να γράψει την εφαρμογή που την άλλη μέρα θα τον κάνει εκατομμυριούχο. Ενδεχομένως να μην είναι σύνηθες, αλλά δεν μπορούσε να συμβεί παλιά.