Του  Φάνη  Ζουρόπουλου

Είναι ίσως πολύ νωρίς ακόμα να γράψουμε επικήδειο για την εξαφάνιση της ΔΗΜΑΡ από το πολιτικό προσκήνιο, ενός κόμματος που μόλις πρόσφατα πήρε 400.000 ψήφους και είχε αρχίσει να δίνει μία ελπίδα ότι μπορεί να επιβάλει μία νέα -αριστερή αυτή τη φορά- νοοτροπία στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ στο πως δηλαδή θα πρέπει να απεγκλωβιστούν από τις πελατειακές σχέσεις τους και να κυβερνούν με νέες μεθόδους. Εκτός αυτού οι 400.000 αυτοί πολίτες που έβαλαν την ΔΗΜΑΡ στη Βουλή ήταν ότι εκλεκτό και δημοκρατικό υπήρχε στον λεγόμενο αριστερό χώρο. Ομως δεν είναι καθόλου νωρίς να επισημανθούν τα παρομοιώδη λάθη του αρχηγού της Φ. Κουβέλη που οδήγησαν την ΔΗΜΑΡ σ’ αυτό το ατιμωτικό τέλος, αλλά και η Σταλινική νοοτροπία που υπάρχει στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι τελικά και τόσο αδύναμη και μειοψηφική όσο θέλουν να την εμφανίζουν τα μετριοπαθή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

* Του Φάνη Ζουρόπουλου

Πόσο εύκολα μπορεί ένας άνθρωπος, υπό τις σημερινές συνθήκες, να μετατραπεί σε ανθρωπόμορφο κτήνος; Κάτω από ποιες συνθήκες συνηθισμένοι άνθρωποι, νομοταγείς πολίτες, ενάρετοι οικογενειάρχες, συμπονετικοί γονείς, καλοί επαγγελματίες, μπορούν  να γίνουν απάνθρωποι και σαδιστές; Πως απλοί και συνηθισμένοι άνθρωποι μπορούν όχι μόνο να αποδεχθούν αλλά και να διαπράξουν εγκλήματα χωρίς να θεωρούν ότι πρόκειται για κάτι κακό;
Η Γερμανοεβραία φιλόσοφος Χάνα Άρεντ είχε ερμηνεύσει το φαινόμενο μιλώντας για την «κοινοτοπία του κακού», έχοντας πλησιάσει κατά πολύ την πραγματικότητα.

* Του Φάνη Ζουρόπουλου

Η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ και ο φιλικός του τύπος, ερμηνεύουν το αποτέλεσμα της 20ης Σεπτεμβρίου , σαν προσωπική νίκη του Τσίπρα ο οποίος παρουσιάζεται σαν "νέος και χαρισματικός ηγέτης", που πλέον η "λαϊκή ψήφος, τον ανέδειξε σε μονοκράτορα, στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην κυβέρνηση"!...

Ας μου επιτραπεί μια τελείως διαφορετική άποψη: Δεν βλέπω τίποτα το νέο και σίγουρα τίποτα το χαρισματικό στον Τσίπρα. Αντίθετα βλέπω στον Τσίπρα μόνο το "παλιό", που εκφράζει και το μέσο Έλληνα, αυτόν που αναζητά πάντα και παντού την αποφυγή κάθε ατομικής ευθύνης... Από που κι ως που είναι χαρισματικός ο Τσίπρας όταν από τον Γενάρη και μετά δεν έχει πει ούτε μια αλήθεια (τα πίσω ως αντιπολίτευση μην τα ψάχνετε...) και θεμελίωσε όλη του τη ρητορική πάνω στην οικεία "λαϊκή φιλοσοφία" που αρέσει στον Έλληνα, την θυματοποίηση;

Δηλαδή, ότι ο Τσίπρας είναι ο νέος και ωραίος που προσπάθησε αλλά που οι "κακοί δανειστές", οι "κακοί Ευρωπαίοι", το "κακό εσωτερικό κατεστημένο" εκβίασαν ώστε να αποδεχτεί ακόμα ένα "κακό μνημόνιο", το οποίο όμως θα προσπαθήσει τώρα να καταστήσει "πιο δίκαιο"- άγνωστο πως, αλλά λίγη σημασία έχει αυτό, μετράει μόνον ο «αγώνας». Εκφράζει με άλλα λόγια την παλαιά συλλογική φαντασίωση του αιώνιου θύματος που δεν φέρει ευθύνη διότι άλλος είναι ο θύτης, ο ένοχος: δεν έκλεισε αυτός τις τράπεζες, δεν έφερε αυτός τους κεφαλαιακούς ελέγχους και τις ουρές στα ΑΤΜ, οι «κακοί ξένοι» τα έκαναν όλα…

Αυτό σε συνδυασμό με τα κουρασμένα παλαιότερα κόμματα που κυβέρνησαν επί σειρά δεκαετιών, την έλλειψη κάποιας προσωπικότητας που να κλέψει τις εντυπώσεις, οδήγησε ακόμα και στην περιφρόνηση εκ μέρους των ψηφοφόρων προς τους Λαφαζανιστές υπέρ του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος, κατά τα άλλα, αθέτησε κάθε υπόσχεση που έδωσε στο εκλογικό σώμα πριν από τον περασμένο Ιανουάριο…
Και που είναι το «νέο» που έφερε στην πολιτική σκηνή ο Τσίπρας, όταν ακόμα και η κυβέρνηση που σχημάτισε με τους ΑΝΕΛ και πάλι, ήταν μια από τα ίδια;

Απλά, με τον σχηματισμό της κυβέρνησης ο Τσίπρας στόχευσε στην διατήρηση των εσωκομματικών ισορροπιών και στην ανταμοιβή των πιστών του, αυτών που «έβαλαν πλάτη» όταν έγινε η διάσπαση… και μόνο. Γιατί αυτό που θέλει ο Τσίπρας είναι να μείνει στην εξουσία πάση θυσία… Γι’ αυτό αγωνιά. Τίποτα άλλο δεν τον ενδιαφέρει. Το επιβεβαίωσε η επανάληψη της συνεργασίας με τους ανερμάτιστους ΑΝΕΛ και η «νέα» κυβερνητική «σύνθεση». Δεν υπάρχει πλέον λόγος να παραμυθιαζόμαστε. Ο Αλ. Τσίπρας, όπως ακριβώς δεν είχε κανένα σχέδιο στην οικονομία και πίστευε μέχρι πρότινος τις μπαρούφες του Βαρουφάκη, έτσι ακριβώς δεν έχει την παραμικρή ιδέα τι σκοπεύει να πράξει για όλο το φάσμα των σοβαρών προβλημάτων της χώρας

Από την άλλη πλευρά, η Ν.Δ. αντί να συνειδητοποιήσει έστω τώρα ότι υπέστη μια νέα συντριβή, διότι κανείς δεν είχε αντιληφθεί τι ακριβώς θα έκανε ως κυβέρνηση, νομίζει ότι το πρόβλημα της είναι ο επικεφαλής της. Και όχι ότι εξακολουθεί να ετεροπροσδιορίζεται από τα μνημόνια και ότι το βαθύτερο πρόβλημά της είναι ότι δεν έχει κανένα δικό της σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Με δύο λόγια: Αυτή η χώρα έμπλεξε άσχημα. Και έμπλεξε με τη θέληση της πλειοψηφίας της, που θέλει να «παίξει» και πάλι Τσίπρα. Και έπαιξε ένα πρόσωπο που το μόνο που δεν διαθέτει είναι το νέο (στις ιδέες) και το χαρισματικό, αλλά είναι ένα παιδί του κομματικού σωλήνα που δεν ηγείται αλλά υπηρετεί: το κόμμα και τους παρατρεχάμενούς του. Ο Τσίπρας δεν είναι ηγέτης, είναι υπηρέτης μονάδων και μηχανισμών που απομυζούν για δικό τους όφελος. Μέγας τακτικιστής, που σέρνεται όμως από τα βαρίδια που τον κρατούν δέσμιο.
Μέχρι πού θα πάει αυτό; Τα non paper των Αμερικάνων, που άρχισαν να βγαίνουν στο φως, (ουδέν κρυπτόν για πολύ καιρό υπό τον ήλιο της Ελλάδας…) άρχισαν να δείχνουν προς τα πού…



-Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι τ. πρόεδρος της Ε.Ι.Ε.Τ. και εκτελεστικός πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (Ε.Ε.Δ.)

ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης είπε κάποτε ότι το ζητούμενο πρέπει «πάντοτε να είναι η ικανότητα να καταλαβαίνει κάποιος μέσα στο χάος των γεγονότων και των πληροφοριών, περί τίνος πρόκειται»!... Αυτό νομίζω πρέπει να κάνουμε σήμερα αν θέλουμε να πιθανολογήσουμε που το πάει ο Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα. Το σίγουρο είναι ότι έχουν γαντζωθεί στην εξουσία και δεν φεύγουν με τίποτα. Για να συντηρηθεί αυτό πρέπει να κερδίζουν συνεχώς χρόνο, για να βρίσκουν τις επόμενες κινήσεις τους, γιατί είναι φανερό ότι εμφανής πολιτική στρατηγική δεν υπάρχει σε αυτό το συνονθύλευμα διαφορετικών ανθρώπων… Αυτό που έχει διαφανεί από τον πολιτικό λόγο που εκπέμπουν καθημερινά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας βαθύς, δομικός, κυτταρικός εντιευρωπαϊσμός, το μόνο δηλαδή που ξέρουν να κάνουν. Γαλουχημένοι επί δεκαετίες σε έναν στείρο καταγγελτικό λόγο δεν έχουν  τις διανοητικές και πολιτικές προϋποθέσεις να σκιαγραφήσουν μια πειστική επιχειρηματολογία. Αδυνατούν να τεκμηριώσουν ιδεολογικά την πολιτική τους μετάλλαξη. Βρίζουν την Ευρώπη ενώ εκλιπαρούν να τους δώσει την δόση τους!... Σαν τα πρεζάκια…

Διαπιστώνεις ένα ιδεολογικό αδιέξοδο ενός πολιτικού σχηματισμού που σκέπτεται αλλά και δρα με όρους της αριστεράς του περασμένου αιώνα, που έχουν οριστικά και αμετάκλητα ξεπεραστεί, αφού προκάλεσαν λουτρά αίματος στο όνομα μιας ακαθόριστης «Σοσιαλιστικής αναδιοργάνωσης της κοινωνίας» που θα υλοποιηθεί «σαρώνοντας την παλαιά κρατική μηχανή και αντικαθιστώντας την με μία νέα» όπως γράφουν οι αρθρογράφοι της «Αυγής» αντιγράφοντας πάντα τα αναχρονιστικά τσιτάτα του Λένιν!..

Μέσα σε αυτόν τον αχταρμά προβάλλει πάντως η επιθυμία τους να επινοήσουν ένα νέο πολιτικό σύστημα. Αυτό δεν τους πειράζει να μην είναι κατ’ ανάγκη αριστερό, δεν βιάζονται για την αριστερή διακυβέρνηση, αυτοί που βιαζόσανται ήσαν οι Λαφαζανιστές που ήθελαν την… εξ εφόδου κατάληψη της εξουσίας και κατέληξαν εκτός… Ο Τσίπρας είναι υπέρ της σταδιακής κατάληψης της εξουσίας, το δείχνει άλλωστε στο πως στελεχώνει ηγετικές δομές, αλώνοντας αργά και μεθοδικά το κράτος… Το σύστημα λοιπόν που ψάχνουν δεν είναι κομμουνιστικό, άλλωστε θα συντηρείται από τα τερατώδη κεφάλαια των καπιταλιστικών χωρών και οργανισμών, χωρίς τα οποία θα είχαν χρεοκοπήσει.Οπωσδήποτε το νέο σύστημα δεν θα είναι και καπιταλιστικό, αφού πολεμούν λυσσαλέα τις ιδιωτικές επενδύσεις στις οποίες στηρίζεται ο καπιταλισμός, ενώ  έχουν κατακτήσει επίσημο εχθρό τους την μεσαία τάξη, την ραχοκοκαλιά του καπιταλιστικού συστήματος, την οποία υπερφορολογούν, στοχοποιούν και ενοχοποιούν. Ο καπιταλισμός οφείλει να δημιουργεί πλούτο που αυτοί εχθρεύονται. Γι αυτό έχουν στο στόχαστρό τους όσους ζουν μια αξιοπρεπή ζωή,γιατί στο θολωμένο κομμουνιστικό μυαλό τους, όσο υπάρχουν στην κοινωνία αδύναμοι δεν πρέπει να υπάρχουν και δυνατοί!...Μήπως το πάνε σε ένα σύστημα Μπολιβαριανής παραλλαγής που θα στηρίζεται από τα φτωχά στρώματα; Οι αγαπημένες τους όμως νοτοαμερικανικές κυβερνήσεις είχαν χρήματα να μοιράσουν, γιατί έχουν πλούτο, παραγωγικές πηγές, εδώ δεν μπορούν ούτε τα μικρά εισοδήματα να προστατεύσουν, αντίθετα τα εξαφανίζουν με τους έμμεσους φόρους και τον ΕΝΦΙΑ…

Να οραματίζονται ένα μη κομμουνιστικό σύστημα που θα λειτουργεί με τους όρους του καπιταλισμού και της αστικής Δημοκρατίας και θα προσπαθεί για μιαδικαιότερη αναδιανομή του πλούτου; Αυτό και αν αποκλείεται. Πρώτον δεν αφήνουν να παραχθεί πλούτος για να διανεμηθεί και δεύτερον αυτοί νοιάζονται μόνο για τους «στρατούς» των υπαλλήλων και των συνταξιούχων, το έδειξαν και με τη ρύθμιση των δανείων ΜΟΝΟ των δημοσίων υπαλλήλων. Απεχθάνονται άλλωστε κάθε εθνικιστικό, θρησκόληπτο, μιλιταριστικό και αντιελεύθερο…

Προς ποιο σύστημα καταλήγουμε λοιπόν ότι προσανατολίζεται να εγκαταστήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να διατηρηθεί στην εξουσία, και μετά να προχωρήσει, όταν διαμορφωθούν οι συνθήκες στην «νέα κομμουνιστική διακυβέρνηση»:

Θα είναι ένα ελληνικό σύστημα που θα στηρίζεται σε ένα υπερτροφικό κράτος, το οποίο θα συντηρεί ένας διαρκώς εξαρθρώμενος ιδιωτικός τομέας και βεβαίως τα δανεικά από τους «εχθρούς» Ευρωπαίους. Ένα κράτος που θα συντηρεί τα πασοκογεννή λαμόγια της περιόδου 1981-2004 και τη Λαϊκή Δεξιά του Κωστάκη Καραμανλή της περιόδου 2004-2009 που έφθασαν το χρέος στο απροχώρητο και βεβαίως τους εθνικολαϊκιστές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που κάνουν τα ίδια με αυτά που έκανε το ΠΑΣΟΚ και ο Καραμανλής, αλλά χωρίς λεφτά…Αυτά τα «κουκιά» έχουν μετρήσει ότι τους φθάνουν. Στην ουσία δηλαδή, η Πασοκαρία, οι ψεκασμένοι ΑΝΕΛ και η λαϊκή δεξιά θα κρατήσουν το 4% του ΣΥΡΙΖΑ στο όριο του να σχηματίσει κυβέρνηση, με ή χωρίς απλή αναλογική δεν έχει σημασία με αντάλλαγμα την εναλλαγή του αναλώσιμου Παυλόπουλου με τον Κωστάκη και βέβαια την μόνιμη υπουργοποίηση Καμμένου και κάποιων ακόμα ψεκασμένων… Με λίγα λόγια: Η κυβέρνηση Τσίπρα, εφαρμόζει επί μέρους πολιτικές εμπεδώνοντας την εκλογική της πελατεία, μέσω ενός δεξιού προγράμματος, το οποίο κατήγγειλε σαν αντιπολίτευση, ενώ την ίδια στιγμή προωθεί και ένα σχέδιο σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας… Η πλήρης αντίφαση δηλαδή, ώστε να «ψαρεύει ψήφους» από παντού: από άκρα δεξιά έως άκρα αριστερά!

Όσο για τον «εξυπνότερο λαό του κόσμου», δεν υπάρχει κίνδυνος. Το έδειξαν τα αντανακλαστικά του, στα capital controls, αλλά κυρίως στο φρικιαστικό Plan
B του Βαρουφάκη: Θα προσαρμοστεί σίγουρα στα νέα δεδομένα. Το γιατί βέβαια χρειάζεται ειδική ανάλυση, από μεγάλου φάσματος επιστήμονες και όχι μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού…

* Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι τ. πρόεδρος της Ε.Ι.Ε.Τ. και εκτελεστικός πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (Ε.Ε.Δ.)