Ο διευθυντής του Κέντρου Ευρωπαϊκών Πολιτικών Μελετών (CEPS), Daniel Gros, μιλάει στο liberal.gr για την «ανυπομονησία» της ελληνικής κυβέρνησης να βγει στις αγορές, χαρακτηρίζοντας λανθασμένη την κίνηση καθώς έτσι στέλνει μήνυμα στους επενδυτές ότι δεν συμφωνεί με τα μέτρα που εφαρμόζει. «Αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, τι διαφορετικό θα έκανε η ελληνική κυβέρνηση;» διερωτάται ο Γερμανός οικονομολόγος, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι με Grexit ή χωρίς, η χώρα δεν μπορεί να βρει πόρους από το πουθενά αλλά πρέπει να παράγει και να εξάγει περισσότερο. Σε αντίθεση περίπτωση, το μόνο που μπορεί να μοιράσει η ελληνική κυβέρνηση στο λαό είναι φτώχεια, σημειώνει.

Του Χρήστου Χωμενίδη
"...Ο Κορινθιακός κόλπος έχει γεμίσει τσούχτρες. Οι παραθεριστές βρίσκονται σε απόγνωση. Ένας τοπικός δήμαρχος πρότεινε να αγοραστούν δελφίνια προκειμένου να τις καταβροχθίσουν, δίχως να του περάσει από το μυαλό ότι με τα δελφίνια δεν υπογράφεις συμβόλαιο - τη μία μέρα κολυμπάνε έξω από το Ξυλόκαστρο, την άλλη διασχίζουν την Αδριατική.

Του Ηλία Καραβόλια
Και ξαφνικά γίναμε χώρα-πρότυπο γα τους κομισάριους των Βρυξελλών. Και παράλληλα τους ευχαριστούμε που μας κρατούσαν το χέρι όταν διαβήκαμε τον Ρουβίκωνα της λιτότητας και τώρα ίσως να βγούμε στις αγορές( σε ''πισίνα παιδική'' και με σωσίβιο φυσικά) Γίναμε χώρα εκτος του ''υπερβολικού ελλείμματος'', δηλαδή - σε απλή μετάφραση - σχετικά ''ασφαλής'' για τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια. Γιατί αν δεν βάλουμε τις παρωπίδες που μας προμήθευσε το Πανεπιστήμιο για τις περίφημες ''ελεύθερες αγορές'', αυτή είναι η ουσία που ενδιαφέρει τους υπερεθνικούς θεματοφύλακες της ''κανονικότητας'' : πώς μια Οικονομία θα μετατραπεί απο ελλειμματική σε πλεονασματική για να την δανείζουν οι περίφημες αγορές, για να κινείται ο χάρτινος πλούτος, το βραχυπρόθεσμο υπερμοχλευμένο κεφάλαιο, αυτό που υποτίθεται ότι δεν ''ρυθμίζεται'' ώστε να κυκλοφορεί ελεύθερα και να τροφοδοτεί με ρευστό την παραγωγική οικονομία, την παραγωγή και την απασχόληση.

Εκ βαθέων εκμυστηρεύσεις του πρώην πρωθυπουργού στον Δημήτρη Στεργίου για ένα πολύ σημαντικό πολιτικό και οικονομικό γεγονός που συγκλόνισε τη χώρα μας πριν από 52 χρόνια

Στις 15 Ιουλίου, συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από την πολιτική κρίση, η οποία άρχισε το Μάϊο και κορυφώθηκε τον Ιούλιο του 1965 και η οποία έχει μείνει στην ιστορία ως «αποστασία». Ανατρέξαμε στο αρχείο μας, όπου διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν σχετικές δηλώσεις ή εκμυστηρεύσεις ενός εκ των πρωταγωνιστών κατά την κρίση αυτή, του πρόσφατα εκλιπόντος Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια «αποδελτίωση» της γνώμης του πρώην πρωθυπουργού, η οποία στηρίζεται, κυρίως, σε όσα είπε κατά τις κατ’ ιδίαν πάμπολλες συζητήσεις την οικονομία και την πολιτική μετά το 1952 και, κυρίως, κατά την παρουσίαση του βιβλίου μου «Η Μεγάλη Φούσκα της Οικονομίας, 1981 – 2001» στη Στοά του Βιβλίου του 2002 και στον πρόλογό του στο βιβλίο μου «Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος, 1981 – 2005», οι οποίες έχουν συγκεντρωθεί σε ένα πολυσέλιδο «Σημείωμα» υπό τον τίτλο «Έτσι τα είδα εγώ», που είχε τεθεί πριν από την αρχειοθέτησή του στον ίδιο και στον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη.

ΤΟΥ  ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
Δεν ξέρω ποια στιγμή θεώρησε καταλληλότερη ο κ. Τραμπ για να πει στην κ. Μακρόν ότι κρατιέται μια χαρά. Ηταν μπροστά στον τάφο του Ναπολέοντα; Ή μήπως αργότερα όσο έτρωγαν στο εστιατόριο του Πύργου του Αϊφελ; Με εντυπωσίασε πάντως το ύφος του, όταν στο κλείσιμο της παρέλασης, οι μεικτές μπάντες του έπαιξαν μουσική των Νταφτ Πανκ. Εκεί κοιτούσε σαν να αναρωτιόταν πού βρίσκεται και τι είναι αυτό που βλέπει. Δίπλα του ο Μακρόν χαμογελούσε ευχαριστημένος. Επιτέλους έκανε τον Αμερικανό φίλο του να αισθανθεί αμηχανία. Και απάντησε με τον καλύτερο τρόπο στην αγένειά του. Οχι τίποτε άλλο, μη νομίζει ότι το γελοίο είναι δικό του αποκλειστικό προνόμιο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να δικαιολογήσω το σαχλό κλείσιμο της παρέλασης, με τη «μοντερνιά» που έκανε τους μουσικούς της στρατιωτικής μπάντας να μοιάζουν με αρκουδάκια που χορεύουν. Εξομολογούμαι ότι μου αρέσουν οι παρελάσεις, το ιππικό των Φρουρών της Δημοκρατίας το βρήκα εντυπωσιακό και προτιμώ τις μπάντες να παίζουν εμβατήρια παρά πανκ. Κι ας έλεγε ο Κλεμανσώ ότι η στρατιωτική μουσική έχει με τη μουσική την ίδια σχέση που έχει η στρατιωτική δικαιοσύνη με τη δικαιοσύνη.