Το επιβλητικό άγαλμα της Μητέρας Ρωσίας στο λόφο Mamayev Kurgan, στην πόλη Βόλγκογκραντ στη Νότια Ρωσία. Photo by Rob, CC BY-ND 4.0

Ειδικού συνεργάτη

Ο σοφός λαός μας λέει «στην αναμπουμπούλα, ο λύκος χαίρεται». Ωστόσο, τους φανερούς λύκους τους βλέπεις και φυλάγεσαι. Στη διεθνή πολιτική δεν υπάρχει τίποτα πιο ύπουλο από τον λύκο που σου εμφανίζεται ως φίλος και συνεχώς σε χρησιμοποιεί για να κάνει τη δουλειά του, αδιαφορώντας για τη δική σου τύχη. Αυτόν ούτε σύμμαχο με ιδιαίτερα συμφέροντα δεν τον λες. Ο λόγος για τη Ρωσία, που διαχρονικά, και όχι μόνο συγκυριακά, μας χρησιμοποιεί με αήθη τρόπο για να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα.

Από την κάλπικη αυτοκρατορία των Ρως στις φιλίες με τον Kemal

Όταν τον 9ο μ.Χ. αιώνα η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μεγαλουργούσε και προστάτευε την υπόλοιπη Δύση από τα βαρβαρικά φύλα της Ανατολής, εμφανίστηκε πέριξ του Κίεβου το κράτος των Ρως, πρόδρομος της μετέπειτα Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Πολλοί Ρώσοι ήρθαν σε επαφή με την Κωνσταντινούπολη, ενώ γνωστός είναι και ο ρόλος του εξελληνισμένου Βυζαντίου στη διαμόρφωση της σύγχρονης πολιτισμικής ταυτότητας της Ρωσίας. Παρά ταύτα, το 1453, όταν η Κωνσταντινούπολη καλούσε όλους τους Χριστιανούς σε βοήθεια, οι Ρώσοι… σφύριζαν αδιάφορα, μιας και η πτώση της Πόλης εξυπηρετούσε τα στρατηγικά τους σχέδια. Εξακολουθούσαμε να είμαστε χρήσιμοι και ως λαγοί στο ρωσικό κυνήγι για κυριαρχία. Άρχισαν να γράφονται προφητείες και πονεμένα κείμενα για «ξανθά γένη», προκειμένου, αφού μας πούλησαν πρώτα στους Οθωμανούς, να πλέξουν μετέπειτα το παραμύθι των προστατών, για να μας ξαναχρησιμοποιήσουν.

Ακολούθησαν τα σχέδια της Μ. Αικατερίνης, τα Ορλωφικά, οι ανταγωνισμοί με την Αγγλία με έπαθλο την Ελλάδα και η αδιαφορία του Τσάρου όταν το έθνος πολεμούσε τους Οθωμανούς για την ανεξαρτησία του. Μετά το Συνέδριο της Βιέννης (1815), η τσαρική Ρωσία είχε γίνει μια αποδεκτή και ισότιμα υπολογίσιμη δύναμη παρέα με τις υπόλοιπες δυνάμεις της Ευρώπης. Εναν αιώνα περίπου αργότερα, το 1917, οι Μπολσεβίκοι, που τερματίζουν το Τσαρικό καθεστώς, θα ακολουθήσουν επακριβώς την καιροσκοπική πολιτική των Τσάρων έναντι της Ελλάδας. Ο μπολσεβίκος Ρώσος έστειλε όπλα, πυρομαχικά και προμήθειες στον Mustafa Kemal Ataturk εναντίον των Ελλήνων, σιώπησε προκλητικά όταν οι άτακτοι του Κεμάλ έσφαζαν Ελληνες της Ιωνίας, Ελληνες του Πόντου και Αρμενίους, ενώ δεν έχασε την ευκαιρία του συστηματικού πληροφοριακού και ιδεολογικού πολέμου εντός της ελληνικής κοινωνίας και εντός του στρατεύματος με όργανο τους Έλληνες κομμουνιστές.

Ο τυχοδιωκτισμός ένωσε τα συμφέροντα Ρώσων και Τούρκων στη Μεσόγειο και το Αιγαίο!

Stalin, Δωδεκάνησα και 12 ν.μ.

Ενώ, όπως έχει αναγνωριστεί, η αντίσταση της Ελλάδος εναντίον των δυνάμεων του Άξονα κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν καθοριστική για την άμυνα των Ρώσων εναντίον των Γερμανών, μετά το τέλος του πολέμου και ενώ είχε συμφωνήσει με τον Τσώρτσιλ το μεταπολεμικό σκηνικό στην Ελλάδα, εν τούτοις ο Joseph Stalin έπαιξε τον πιο βρώμικο ρόλο στη μεταπολεμική μας ιστορία, καλλιεργώντας στην ελληνική αριστερά καταστροφικά μυθεύματα.

Στη Συνθήκη προσάρτησης των Δωδεκανήσων στην Ελληνική επικράτεια (1948), είναι εκείνος ο οποίος έθεσε επιτακτικά ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης τους, δημιουργώντας προηγούμενο το οποίο σήμερα εκμεταλλεύεται η Τουρκία. Η έξοδος του ρωσικού ναυτικού στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο ήταν στρατηγικός στόχος της Μόσχας από την εποχή του Τσάρου Peter Alexeyevich (Πέτρος Α΄ της Ρωσίας –ο Μέγας), οπότε κάθε σκέψη στρατιωτικής παρουσίας στα νησιά του Β. Αιγαίου και των Δωδεκανήσων πρωτίστως ενοχλούσε τη Ρωσία και φυσικά βόλευε και εξυπηρετούσε τους Τούρκους.