Γράφει ο  Χρήστος Μιχαηλίδης

Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι ο καθαρός νικητής των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο, αφήνοντας αρκετές μονάδες πίσω στον β' γύρο τον Σταύρο Μαλά, υποψήφιο του αριστερού ΑΚΕΛ. Με ποιο γνώμονα ψήφισαν οι Κύπριοι που βρήκαν διέξοδο από το Μνημόνιο αλλά αδιέξοδο με τους Τουρκοκύπριους

Στην πρώτη προεδρική εκλογή στην Κύπρο που έγινε χωρίς να υπάρξει στον β’ γύρο παζάρι για κυβερνητικά χαρτοφυλάκια και χωρίς τα κόμματα που έμειναν έξω από αυτόν να κατευθύνουν τους οπαδούς τους να υποστηρίξουν τον άλφα ή βήτα υποψήφιο, ο Νίκος Αναστασιάδης επικράτησε του Σταύρου Μαλά με διαφορά 12 ποσοστιαίων μονάδων και θα είναι πάλι πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας για τα επόμενα 5 χρόνια.



Του Παντελή Μπουκάλα

Το 2000 με το Νομπέλ Ειρήνης τιμήθηκε ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας Κιμ Ντε-τζουνγκ. Δεν το θυμόμουν βέβαια. Το βρήκα στη Βικιπαίδεια, ψάχνοντας να δω ποιος μας είχε νικήσει. Γιατί είχε υπάρξει επίσημη ελληνική υποψηφιότητα τότε. Αυτό κάπως το θυμόμουν, τις λεπτομέρειες πάντως τις διάβασα στο δοκίμιο «Χορός και ενορχήστρωση της τοπικότητας: Πολιτική, πολιτικοί ως φορείς της εξουσίας και πολιτιστικοί σύλλογοι ως διαχειριστές του πολιτισμού» του Ιωάννη Μάνου, λέκτορα τότε στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Το δοκίμιο αυτό συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Λαϊκοί πολιτισμοί και σύνορα στα Βαλκάνια», όπου έντεκα Βαλκάνιοι μελετητές υπερβαίνουν τα σύνορα, αναζητώντας γλώσσα τίμιας αλληλογνωριμίας.


Γράφει ο  Γιώργος Καρελιάς

Ολα θα κριθούν από τη στάση των κυβερνήσεων. Στα Σκόπια φαίνεται ότι έχουν αποφασίσει να κάνουν το βήμα του συμβιβασμού, που δεν έκαναν μέχρι τώρα. Αν το κάνουν, ο κ. Τσίπρας έχει κάθε λόγο να προχωρήσει. Οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν από το Μακεδονικό

Το συλλαλητήριο έγινε όπως αναμενόταν. Πολύς κόσμος για τα δεδομένα της εποχής. Ομως, τα περί 500 χιλιάδων (πόσω μάλλον τα περί ενός εκατομμυρίου) είναι σκέτη προπαγάνδα. Όποιος έχει ζήσει -και περπατήσει- τέτοιες συγκεντρώσεις καταλαβαίνει πολύ καλά.



Γράφει ο Γιώργος Κουμουτσάκος

Δέκα χρόνια τώρα, οι Έλληνες βλέπουν τη ζωή τους να αλλάζει κάθε μέρα. Την ποιότητά της να χειροτερεύει. Βλέπουν σχεδιασμούς μιας ζωής να ανατρέπονται. Τα παιδιά να φεύγουν χωρίς, τις περισσότερες φορές, προοπτική επιστροφής. Αλλά και η προοπτική βελτίωσης ακούγεται σαν απατηλή υπόσχεση. Και όλα αυτά τα υφίστανται έχοντας απέναντί τους ένα κράτος που αισθάνονται ότι δεν τους σέβεται. Αισθάνονται την αξιοπρέπειά τους να δοκιμάζεται ξανά και ξανά. Κι όμως, όπως όλοι αναγνωρίζουν, οι Έλληνες έχουν δείξει αξιοθαύμαστη αντοχή, υπομονή και επιμονή στα χρόνια της κρίσης.



Γράφει ο Νίκος Μαραντζίδης,  σε συνεργασία με τον Γιώργο Σιάκα*

Η απόρριψη της σύνθετης ονομασίας και ιδιαίτερα τα επιχειρήματα που εκδηλώθηκαν στα συλλαλητήρια είναι αντανάκλαση ενός εκρηκτικού μείγματος συναισθηματισμού και άγνοιας, εσωστρέφειας και φοβικότητας καθώς και ενός δεξιού εθνολαϊκισμού που κυριαρχεί στο πλήθος και σε μέρος της πολιτικής ελίτ
 

Μετά από εικοσιπέντε και πλέον χρόνια από τα συλλαλητήρια του 1992 η ελληνική κοινή γνώμη παρότι παραδέχεται πως αυτά δεν βοήθησαν τη διαπραγματευτική τακτική της χώρας (έρευνα ΕΛΙΑΜΕΠ – Μονάδα Ερευνών ΠαΜακ 2018) βιώνει ένα déjà vu.  Μπορεί με διαφορετικούς πολιτικούς πρωταγωνιστές, σίγουρα σε ένα διαφορετικό και πιο σύνθετο διεθνές περιβάλλον, με ίδιο όμως το αίτημα απόρριψης οποιαδήποτε ονομασίας περιέχει τον όρο «Μακεδονία» ως μέρος της λύσης για την ονομασία της γειτονικής μας χώρας.