Γράφει ο Νίκος Κωνσταντάρας


Ο Ντόναλντ Τραμπ κατέχει την τέχνη του θεάματος. Από τηλεοπτικές παραγωγές ριάλιτι, όπως τα «Apprentice» και «Miss America Pageant», έως τον ωμό τρόπο που απευθύνεται σε φίλους και εχθρούς ως πρόεδρος των ΗΠΑ, συνδυάζει την αυτοπεποίθηση του μεγιστάνα με τη λαϊκή αμεσότητα του σόουμαν, γεγονός που προκαλεί, αντιστοίχως, άμεση αντίδραση – είτε θετική, είτε αρνητική, είτε συγχυσμένη. Γι’ αυτό, η απρόσμενη παρουσία του κ. Τραμπ στο Νταβός προκαλεί παγκόσμιο ενδιαφέρον και πολλά ερωτήματα. Ο πρόεδρος, που το σύνθημά του είναι «Πρώτα η Αμερική», μετέβη στο άντρο της παγκοσμιοποίησης για να χλευάσει, για να υπογραμμίσει αυτοπροσώπως την αντίθεσή του σε όσα εκπροσωπούν, σε όσα πρεσβεύουν οι υπόλοιποι παρόντες; Ή θα εμφανιστεί σαν ένας απ’ αυτούς, ένας πλούσιος επιχειρηματίας ο οποίος, όπως και αυτοί, επωφελείται τα μέγιστα από τη φορολογική μεταρρύθμιση που προσφάτως θέσπισε; Σε κάθε περίπτωση, τα μέλη της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ πρέπει να αναρωτηθούν ποιον ακριβώς εξυπηρετεί η παγκοσμιοποίηση. Τους ίδιους ή τους πολλούς; Προασπίζονται τις συνθήκες που καταργεί ο κ. Τραμπ ή τα προσωπικά τους συμφέροντα;



Το ζήτημα του ονόματος της ΠΓΔΜ συνδέεται- και ορθά- με την ανάγκη να εξαλειφθούν οι κάθε είδους αλυτρωτικές εξαγγελίες και συμπεριφορές προκειμένου να διασφαλισθεί, σε μόνιμη και διαρκή βάση, ο σεβασμός των υφιστάμενων συνόρων, η περιφερειακή σταθερότητα και η σχέση καλής γειτονίας.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Μαύρα κοστούμια, σκούρα εν πάση περιπτώσει, άσπρα πουκάμισα χωρίς γραβάτα εννοείται, χαλαρά σώματα που τα άδειασε το βάρος της ψυχής τους στις πολυθρόνες τους. Κοιλίτσες που ταλαιπωρούν ελαφρώς τα υποκάμισα. Κάτω άκρα ανοικτά, ακόμη πιο χαλαρά. Ο μεν έχει τα χέρια του ακουμπισμένα στους βραχίονες του καθίσματος, ο δε αναπαύει το αριστερό του στον μηρό του. Το χαμόγελο και του μεν και του δε δηλοί διάθεση φιλική του μεν προς τον δε. Θα μπορούσαν να είναι ιδιοκτήτες επιτυχημένων ψητοπωλείων που έβαλαν τα κυριακάτικά τους για να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αντί να τσακώνονται. Το στιγμιότυπο θα μπορούσε να απαθανατίζει την επιτυχημένη κατάληξη του προξενιού ανάμεσα σε δύο οικογένειες αποφασισμένων να τελειώνουν με τη βεντέτα τους. Ο γαμπρός συναντιέται με τον αδελφό της νύφης και συζητούν τις λεπτομέρειες. Ολα θα πάνε καλά, αρκεί να κλείσει και η υπόθεση με το αυθαίρετο. «Θα το νομιμοποιήσω», διαβεβαιώνει ο αδελφός τον γαμπρό.


Γράφει η Νίκη Λυμπεράκη

Ιερό δικαίωμα το σιγάν, αλλά ούτε με δημόσια παρουσία συνάδει, ούτε βεβαίως με την κοινοβουλευτική ιδιότητα την οποία έχει ανανεώσει σε πέντε εκλογές έως τώρα. Η σιωπή είναι ένα από τα λίγα προνόμια εκείνων που ιδιωτεύουν. Για τους βουλευτές μας προβλέπονται πολλά άλλα. Αλλά όχι αυτό


Πάω στοίχημα πως θα ‘χετε δει κάποια από εκείνες τις απίθανες αγγελίες για την «καλύτερη δουλεια στον κόσμο». Συνήθως είναι μια θέση εργασίας σε κάποιον εξωτικό παράδεισο, με ελάχιστες αρμοδιότητες, καμία ευθύνη, ελεύθερο ωράριο και πολύ καλά χρήματα. Κάθε φορά που διαβάζω κάτι αντίστοιχο τα τελευταία χρόνια λοιπόν, ο νους μου αναπόφευκτα τρέχει σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Δεν χρειάζεται να τους αναφέρω όλους. Θα σταθώ –δεδομένης και της συγκυρίας– μονάχα σε έναν.




Ο ΠτΔ βρέθηκε στην πόλη του Αιγίου στις 26 Ιανουαρίου 2018 , με αφορμή εορτασμό της 197ης επετείου από την «Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας».     Κατά την τελετή κήρυξης του  σε επίτιμο δημότη Αιγιαλείας,  από την Δήμαρχο  Θανάση Παναγόπουλο , στην αντιφώνηση του ο  ΠτΔ Προκόπης Παυλόπουλος ανέφερε τα παρακάτω:

Κύριε Δήμαρχε,

Σας ευχαριστώ θερμώς για την μεγάλη τιμή την οποία σήμερα μου περιποιείτε, υπό την ιδιότητά μου ως Προέδρου της Δημοκρατίας, απονέμοντάς μου τον τίτλο του Επίτιμου Δημότη του Δήμου Αιγιαλείας. Ενός ιστορικού, με όλη την σημασία της λέξης, Τόπου, με συνεχή παρουσία και μοναδικής σπουδαιότητας προσφορά στους μεγάλους υπέρ του Έθνους Αγώνες. Τούτο, άλλωστε, προκύπτει και από την «Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας του 1821», την εκατοστή εννενηκοστή έβδομη επέτειο της οποίας εορτάζουμε σήμερα με την δέουσα λαμπρότητα. Γι’ αυτό και το μεγαλύτερο μέρος της αντιφώνησής μου επικεντρώνεται τόσο στην ιστορική αλήθεια γύρω από αυτή την Συνέλευση όσο και στα διδάγματα που μας έχει κληροδοτήσει.