To 1938 εξαφανίζεται μυστηριωδώς ο γενικός διευθυντής της Τράπεζας Πελοποννήσου Χαράλαμπος Πολυζωγόπουλος. Λίγες ημέρες μετά, αποκαλύπτεται μεγάλη κατάχρηση σε βάρος της τράπεζας, πρωταγωνιστής της οποίας είναι ο ίδιος.

Το γεγονός θεωρείται ότι πλήττει την εικόνα του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, το οποίο υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται πια εγκλήματα. Γι’ αυτό και με ιδιαίτερη προσοχή και μυστικότητα ενεργοποιεί το επιτελείο των διωκτικών Αρχών, με εντολή την άμεση επίλυση της υπόθεσης.



ΤΟΥ ΑΘΑΝ. Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τον τελευταίο καιρό πολύς λόγος γίνεται, ως γνωστόν, για την απόφαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ. Γεγονός που συνεπάγεται και την μεταφορά της Αμερικανικής Πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην νέα πρωτεύουσα.



Γράφει ο  Ανδρέας Δρυμιώτης

Γ​​ια ορισμένα θέματα είναι προτιμότερο να αφήνει κανείς ένα χρονικό διάστημα να περάσει πριν τα σχολιάσει, ώστε να καταλαγιάσει η συναισθηματική φόρτιση που συνήθως τα συνοδεύει. Με ένα τέτοιο περιστατικό θέλω να σας απασχολήσω σήμερα, το οποίο παρά τη σοβαρότητά του, προτίμησα να το καθυστερήσω.

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Μέχρι να αποφασίσουμε αν η λέξη «Μακεδονία» θα περιλαμβάνεται ή όχι στην ονομασία του κρατιδίου στα πολύ βόρεια της χώρας, μήπως θα ήταν ευκολότερο να κάνουμε κάτι ευκολότερο λίγο νοτιότερα; Για τα ραδιοβοηθήματα του αεροδρομίου «Μακεδονία» λέω, αναφέρομαι δηλαδή σε μια καίρια τοποθεσία που δεν βρίσκεται στην βαλκανική ενδοχώρα μας, αλλά μόλις 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης μας. Το γράφω, διότι τον περασμένο μήνα, τρεις φορές ακυρώθηκε ή καθυστέρησε για ώρες η πτήση μου για την συμπρωτεύουσα (sic) λόγω ομίχλης κι αυτό ειλικρινά με εξόργισε πιο πολύ κι από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ντίσνεϊλαντ των Σκοπίων.

 

Του τάκη Θεοδωρόπουλου 

Η​​ ελληνική κοινωνία χρειάζεται επειγόντως μετάγγιση αυτοπεποίθησης. Η πανωλεθρία που τη βαφτίσαμε κρίση για να ξεμπερδεύουμε –απλώς αυτή δεν μας αφήνει– μας οδήγησε στην πλήρη απαξίωση εαυτών. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον διπλανό μας. Οι λέξεις μας έχασαν τη σημασία τους και οι πράξεις έχουμε προεξοφλήσει πως θα πέσουν στο κενό. Οθεν και η καταθλιπτική ακινησία μας.