Από το ecozen
Μεγάλο είναι το ενδιαφέρον της Τουρκίας να διεισδύσει – εκτός από επιχειρηματικά – και στα δίκτυα Ενέργειας των Δυτικών Βαλκανίων, ώστε να  αναβαθμίσει γεωστρατηγικά το ρόλο της ως κόμβος Ενέργειας.

«Τις δύο τελευταίες δεκαετίες η Τουρκία ανακαλύπτει ξανά τα Βαλκάνια». Με αυτήν τη φράση περιγράφει τις επιδιώξεις της Άγκυρας για πολυεπίπεδη διείσδυση στα Βαλκάνια το «Ιδρυμα Επιστήμη και Πολιτική» (SWP), ένα από τα σημαντικότερα της Γερμανίας.



Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Είναι ηλίου φαεινότερη η προσπάθεια του Γάλλου Επιτρόπου να φέρει τον Έλληνα πρωθυπουργό στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, ως δείγμα ανανέωσής της

Μία από τις πολλές εμφανίσεις που έκανε ο Γάλλος Επίτροπος κ. Πιερ Μοσκοβισί τις τρεις ημέρες της παραμονής του στην Αθήνα την εβδομάδα που πέρασε, ήταν και αυτή της παρουσίασης του βιβλίου του στο γαλλικό βιβλιοπωλείο Livre Ouvert (Ανοικτό Βιβλίο) στην οδό Σόλωνος 77. Με συντονιστή τον συνάδελφο Παύλο Τσίμα, το βιβλίο παρουσιάστηκε σε γαλλόφωνο κοινό, δημοσιογράφους και μη, και η συζήτηση που ακολούθησε ήταν εξόχως ενδιαφέρουσα. Για τον απλό λόγο ότι ήταν ανοικτή και απαλλαγμένη από συμβατικότητες.



ΓΡΑΦΕΙ Ο  ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Οι ορμώμενοι εξ Ανατολής πειρατές της Μεσογείου απειλούν Ελλάδα και Κύπρο και ημείς άδομεν.

Δεν μας έφταναν τα βάσανά μας με την οικονομική θύελλα, που δεν λέει για τους πολίτες να κοπάσει, έχουμε τώρα και μια μονομαχία μέχρι θανάτου, το λεγόμενο nook out στον πολιτικό στίβο. 

 

 

Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

 Τί μπορεί να βάλει τέλος στο δεύτερο σε διάρκεια χρηματιστηριακό ράλι όλων των εποχών

Στην οικονομία τουλάχιστον, η εμπειρία αποδεικνύει ότι μόνιμη άνοδος στις λειτουργίες της δεν υπάρχει. Ό,τι ανεβαίνει σε κάποια φάση κατεβαίνει, έλεγε ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς και ασφαλώς κάτι παραπάνω θα γνώριζε από πολλούς οικονομολογούντες. Κάτι παρόμοιο παρατηρείται και στις αγορές. Δεν ανεβαίνουν μονίμως. Ακόμα χειρότερα, αν παρατεντωθούν, τότε μπορεί και να σπάσουν –με ό,τι αυτό συνεπάγεται για δικαίους και αδίκους. Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα όπως όντως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. 



Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος

Βλέπεις το Γερμανικό πολιτικό σύστημα που παλεύει με «νύχια και με δόντια» να κάνει κυβέρνηση συνεργασίας και σε πιάνει θλίψη. Ζώντας σε μια χώρα σε κατάσταση πολέμου, που κάθε ημέρα δεν ακούς παρά μόνο διχαστικές κουβέντες για «δωσίλογους» και «πατριώτες», για «τίμιους» και «διεφθαρμένους», για «φως» και «σκοτάδι», από αυτούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μείνουν στην εξουσία , όσο το απαιτεί η «μαρξιστική τους παιδεία» με κάθε κόστος για την χώρα, ενώ από την άλλη πλευρά οι άλλοι περιμένουν με το ρολόι στο χέρι πότε θα πάρουν αυτοί την εξουσία, μην χάσουν καμιά ώρα από το να κάνουν τα ίδια που έφεραν την χώρα στο χείλος του γκρεμού και την παρέδωσαν στους εθνολαϊκιστές λυπάσαι, αλλά και ...ζηλεύεις. Από πουθενά δεν ακούς μια κουβέντα για τερματισμό των «εχθροπραξιών» και για όρους συναίνεσης, ώστε να περάσουμε από την φάση του πρωτόγονου διπολισμού στην φάση του μη πολωμένου και συνεργατικού πολυκομματισμού.