Του Γιάννη Ιωαννίδη*

Για να μετατραπούν σε προϊόντα τα ερευνητικά αποτελέσματα, πρέπει να έχουν υψηλή προστιθέμενη αξία και να αντιμετωπίζουν ένα πραγματικό πρόβλημα

Πώς μπορεί κανείς στο τέλος του επιτυχημένου ταξιδιού της έρευνας να αρχίσει ένα εξ ίσου συναρπαστικό ταξίδι καινοτομίας και επιχειρηματικότητας;



Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Από τριμήνου και πλέον είχαμε προβλέψει ότι η κυβέρνηση Συριζανέλ, μπροστά στα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει, θα επιδιώξει να δημιουργήσει στην χώρα διχαστικό κλίμα –με κύριο όπλο της την λασπολογία

Κατ’ επανάληψη το είχαμε υπογραμμίσει: αν η παρούσα κυβέρνηση αποχωρήσει από την εξουσία, αυτό θα γίνει με τρόπο ανώμαλο. Υπό αυτή την έννοια, η σύντροφος του πρωθυπουργού κυρία Περιστέρα Μπαζιάνα, στην πρόσφατη συνέντευξή της, είπε μία μεγάλη αλήθεια: Ο κ. Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ δεν αρκούνται στο να ασκούν μόνον κυβερνητικό έργο. Θέλουν και την εξουσία. Επιδιώκουν, με άλλα λόγια, την αλλοιωση της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας, την οποίαν θεωρούν «αστικό κατάλοιπο».Ετσι,την ωρα που ερχεται στο προσκηνιο το σκανδαλο Καμμενου με τα βληματα της Σαουδικης Αραβιας και ειναι προσφατες οι μνημες των τελευταιων συλλαλητηριων.εμπλουτισμενες και με τα λογια του Μικη Θεοδωρακη κατα της αριστερας,η κυβερνηση σε αγαστη συνεργασια με μερος της Δικαιοσυνης,φερνει στο προσκηνιο ενα θεμα,που καθε αλλο απλο ειναι.



Του Κωνσταντίνου Αγραπιδά

Στην νέα εποχή οι εργαζόμενοι δεν έχουν μακροχρόνια ασφάλεια εργασίας με έναν συγκεκριμένο εργοδότη, άρα πρέπει να διαθέτουν υψηλά επίπεδα προσαρμοστικότητας

Οι νόμοι για την εργασία και την απασχόληση που προσαρμόστηκαν στις δομές της βιομηχανικής εποχής του 20ου αιώνα έχουν καταστεί σε πολλές περιπτώσεις αναποτελεσματικοί, λόγω της ραγδαίας εισαγωγής της τεχνολογίας.

 

 

 

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Πέρα από τις όποιες γεωπολιτικές και διπλωματικές σκοπιμότητες που επιβάλλουν την διευθέτηση του προβλήματος της ονομασίας μίας γειτονικής μας χώρας, υπάρχει και η ιστορική πραγματικότητα που σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να παρακάμπτεται. Αυτήν δε την πραγματικότητα περιέγραφαν ο Γιάννης Μαρίνος και ο Βασίλης Θασίτης στον Οικονομικό Ταχυδρόμο της 13ης Φεβρουαρίου 1992 και στο μηνιαία περιοδικό Νέα Πολιτική των εκδόσεων Παπαζήση (τεύχος 19, Φθινόπωρο 2015)


Το ότι στο «Σκοπιανό» πρόβλημα πρέπει να βρεθεί λύση, είναι ένα γεγονός που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Πλην όμως, όπως θα έλεγε και ο Γουσταύος Λεμπόν στο περίφημο πόνημά του περί της Ψυχολογίας των Όχλων, η όποια λύση δεν μπορεί να προκύψει από συλλαλητήρια και καρναβαλικού τύπου εκδηλώσεις. Αυτού του είδους οι «κινητοποιήσεις» φέρνουν στον νου άλλες εποχές και πολλοί από εμάς γνωρίζουμε πώς κατέληξαν και τί κόστος είχαν για την παγκόσμια κοινότητα των πολιτών. Επισημαίνουμε επίσης ότι το πεδίο των διπλωματικών και γεωπολιτικών σχέσεων δεν είναι γήπεδο ποδοσφαίρου και όσοι το αντιλαμβάνονται ως τέτοιο γρήγορα θα μπορούσαν να βρεθούν σε πεδίο ασύμμετρων μαχών.



ΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Λένε και φαίνεται ότι ισχύει ότι πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Έτσι κι εγώ κατευθύνθηκα προς το Σύνταγμα με το Metro προκειμένου ιδίοις όμασι να διαπιστώσω, τόσο τον όγκο της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, όσο και τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά.