Του Ηλία Καραβόλια

Οσοι αρέσκονται στην ιστορία της μακροοικονομικής θεωρίας- και ο σύρων αυτές τις γραμμές ανήκει σε αυτούς - θα έχουν διαβάσει το παράδοξο του καθηγητή Solow που το 1987 διατύπωσε το ''πώς γίνεται και τόσοι πολλοί υπολογιστές δεν αποτυπώνουν απόδοση στους στατιστικούς δείκτες της παραγωγικότητας ''. Ουσιαστικά διατύπωσε την θεωρία που λέει ότι η εισαγωγή νέων τεχνολογιών δεν αποτυπώνεται στην παραγωγικότητα της εργασίας.


Θα πρέπει κάποτε να δούμε κάποιες αλήθειες χωρίς παρωπίδες και προκαταλήψεις
                           
Του Βασίλειου Γρ. Παπαδάκη{*}

Υπάρχουν ιδιώτες έξω από το πλαίσιο του πολιτικού πολιτισμού οι οποίοι διεκδικούν καθέκλα στις εθνικές εκλογές και ευρωψηφοδέλτιο.



Καθώς εντείνεται συνεχώς η αέναη, αδιάκοπη, στην Ελλάδα προεκλογική δραστηριότητα προς γνώσιν άμα και τέρψιν παρουσιάζω την οικονομική πολιτική του Περικλέους, του ηγέτη της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, με την οποία η Αθήνα απέκτησε μεν "αίδια" (αθάνατα) έργα, ωστόσο λειτούργησε ως "καρκίνος", όπως εύστοχα επεσήμανε ο οικονομολόγος Γλάδστων προς τον Ιούλιο Φερρύ, τονίζοντας ότι "αι Αθήναι απέθανον λόγω της κακής αυτών οικονομίας". Πρόκειται για τον πρώτο παγκοσμίως "Πολιτειακό σοσιαλισμό", τον οποίο εισήγαγε ο Περικλής και με τον οποίο όλοι σχεδόν οι Αθηναίοι έγιναν ... δημόσιοι υπάλληλοι! Κι ενώ, λοιπόν, από αυτόν τον "Πολιτειακό σοσιαλισμό" πέθανε η Αθηναϊκή Δημοκρατία, αυτό δεν έγινε μάθημα και σε άλλες Δημοκρατίες και ιδιαίτερα στη σύγχρονη Ελλάδα, όπου όλα τα κόμματα και ιδιαίτερα από τον πρώτο δικομματισμό που άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του 1870, επισώρευσαν και επισωρεύουν πάμπολλα δεινά, τα οποία καταμαρτυρούνται από τους επονείδιστους διεθνείς οικονομικούς ελέγχους, τις χρεοκοπίες και τα εφιαλτικά σημερινά Μνημόνια.



Σοβαρές εκτιμήσεις διεθνών συμβούλων επενδύσεων,τονίζουν ότι το 2039 η Ελλάδα θα έχει το ΑΕΠ που είχε το 2007!!

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Είναι απίστευτος ο τρόπος με τον όποιον τα σοβαρά προβλήματα της χώρας συσκοτίζονται,διαστρεβλώνονται και τελικά παραμερίζονται από τον δημόσιο διάλογο.Και αυτό συμβαίνει γιατί η συζήτηση πάνω σε καυτά θέματα οδηγεί σε λύσεις που η αδρανής συντεχνιακή και διαπλεκόμενη κοινωνία μας δεν θέλει



Όσοι απορούν με τις δημοσκοπικές επιδόσεις του Αλέξη Τσίπρα, ξεχνούν ότι στη χωρα ενα σκληρο αντιφιλελευθερο κομματι της ειναι «γαλαζιο»

Tου Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Συνήθως έχουν ένα πολύ λυπημένο βλέμμα δείχνουν μεγάλη στενοχώρια και με απελπισία λένε ότι: Ο Κούλης δεν τραβάει. Τα παιδί έχει πρόβλημα. Δεν βλέπει ότι απέναντί του υπάρχει ένας ογκόλιθος της πολιτικής στρατηγικής, ο Αλέξης Τσίπρας, που κάνει ότι θέλει, χωρίς ουσιαστικό αντίλογο, γιατί ο Κούλης έχει λερωμένη τη φωληά του. Σχέσεις με τον Χριστοφοράκο, με τη Ζήμενς και τη Novartis,  δεν είναι ότι πρέπει όταν έχεις αντίπαλο τον Τσίπρα. Αντίθετα με έναν Τζιτζικώστα για παράδειγμα, η Ν.Δ. θα πετούσε…»



Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να θολώσει τα νερά υποστηρίζοντας ότι δεν έχει καμιά σχέση με τον Πετσίτη, παραβλέποντας ότι ακριβώς κάποιος που είναι «ταμίας» δεν έχει τυπική σχέση
 
Όσοι έχουν ασχοληθεί με την παρακολούθηση του φαινομένου που αποκαλείται «μαύρο πολιτικό χρήμα» γνωρίζουν ότι είναι πάρα πολύ κομβικό να μην υπάρχουν στοιχεία που να συνδέουν τυπικά το κόμμα με τον χρηματοδότη.



Αρχίζει με την υψηλής τεχνικής «μαστοριά» στο χτύπημα του «καρφιού και του πέταλου» και στους … συνταξιούχους και  στον θεσμό του  Συμβουλίου  της Επικρατείας  και καταλήγει με τις γνωστές δεοντολογικές προτάσεις και  σκληρές προειδοποιήσεις με το ρόλο του ανεξάρτητου  θεσμικού συμβούλου

Του Δημήτρη Στεργίου

Ειλικρινά το λέω: Δεν έχω διαβάσει, στα πενήντα χρόνια της δημοσιογραφικής μου πορείας  κατά την οποία ανέλυα και σχολίαζα τις ετήσιες εκθέσεις των διοικητών της Τράπεζας της Ελλάδος, τέτοιο «διπλωματικό» κείμενο σαν αυτό της ομιλίας του σημερινού διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας κ. Γιάννη Στουρνάρα στην 86η ετήσια τακτική γενική συνέλευση των μετόχων της . Ίσως να διεκδικεί «βραβείο»  μοναδικής ικανότητας  και «μαστοριάς»  εναλλάξ χτυπημάτων  στο καρφί και στο πέταλο.


Ακόμα και αν αποδείχτηκε συνέδριο-εξπρές, το Σαββατοκύριακο στο ΣΕΦ έδωσε παλμό και πάθος σε έναν χώρο που τα τελευταία χρόνια είχε περιπέσει σε πολιτική κατάθλιψη. Ομως η απόφαση για την στρατηγική της επομένης των εκλογών οδηγεί τη Γεννηματά και το κόμμα στο να δίνει καθημερινά εξετάσεις μέχρι την κάλπη



Ο Τούρκος πρόεδρος πρέπει να παρουσιάσει μέτρα που θα καθησυχάσουν τους επενδυτές και ταυτόχρονα να ξανακερδίσει τη μεσαία τάξη. Πώς η άνοδος των υπερεθνικιστών περιπλέκει την κόντρα με τις ΗΠΑ.


 
Της Ελενας Ακρίτα

Κατ’ αρχάς, μην τη ψάξετε τη λέξη, απ’ το κεφάλι μου την έβγαλα. Αναζητούσα έναν χαρακτηρισμό για όλους όσοι αδρανοποιούνται στον καναπέ μέχρι να γίνει ο κώλος τους ζυμάρι. Ένα ζυμάρι ωραιότατο η συνείδησή τους, οι αρχές τους, το αξιακό τους σύστημα. Γιατί ο ζυμαροκώλης παράσιτο είναι και παρασιτικά ζει. Σε βάρος σου. Το δικό σου αίμα ρουφάει, τον δικό σου αέρα αναπνέει. Και καλά κάνει, αφού τον αφήνεις.