Ο Ντόναλντ Τραμπ άφησε την G7 ανάστατη, καθώς απέσυρε τις ΗΠΑ από το κοινό ανακοινωθέν της Συνόδου, στο οποίο είχε νωρίτερα συμφωνήσει, κατηγορώντας τον Καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τριντό, τον οποίο αποκάλεσε ανέντιμο και αδύναμο.


 
Στη Σιγκαπούρη στραμμένα τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας καθώς την Τρίτη ( 09.00 τοπική ώρα) είναι προγραμματισμένη η πολυαναμενόμενη συνάντηση Κορυφής του Ντόναλντ Τραμπ και του Κιμ Γιόνγκ Ουν.



Του Δημήτρη Βέργαδου

Σε τρεις μήνες από σήμερα η χώρα μας βγαίνει από τα μνημόνια και σηματοδοτείται η δυνατότητα επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας. Πλέον, μας δίνεται η ευκαιρία να ξανασυστηθούμε στη διεθνή κοινότητα, και να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον με τις δικές μας δυνάμεις. Στο πλαίσιο αυτό, η μόνη συνταγή για την ανάπτυξη της οικονομίας και της κοινωνίας είναι μία: Μεταρρυθμίσεις για επενδύσεις, ευημερία και δουλειές. Ο κύκλος της αποεπένδυσης πρέπει να κλείσει. Να προσεγγίσουμε σε 4-5 χρόνια τους μέσους όρους της Ευρωζώνης. Δηλαδή να γίνονται νέες επενδύσεις περίπου στο 20% του ΑΕΠ, ή 45 δισ. ευρώ ετησίως, από τα 22,5 δισ. του 2017. Στόχος φιλόδοξος αλλά απόλυτα αναγκαίος, εάν επιθυμούμε να πετύχουμε σταθερή και βιώσιμη  ανάκαμψη της οικονομίας, με τη δημιουργία τουλάχιστον 200.000 νέων θέσεων εργασίας και ανακοπή της πληγής του brain drain.



Γράφει ο Αλέκος Παπαναστασίου

Παρά τους κομπασμούς του Αλέξη Τσίπρα —που ξεχνάει τα capital controls και το αχρείαστο τρίτο πρόγραμμα και μιλά για επιτυχημένη εφαρμογή και τέλος των μνημονίων— αντί για έξοδο στις αγορές βγαίνουμε στο πουθενά στο όνομα του αφηγήματος μιας δήθεν «καθαρής εξόδου»



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Οποτε όμιλος συμπατριωτών μας ξεπεράσει τον αριθμό των δέκα, ο ενδέκατος είναι κάποιος Καμπόσος. Τον αριθμό τον αναφέρω τυχαία. Θα μπορούσα να πω ότι όποιος όμιλος ξεπεράσει τον αριθμό των πέντε ο έκτος είναι κάποιος Καμπόσος. Ομως παραμένω κατά βάθος αισιόδοξος. Επιμένω ως προς το «όποιος όμιλος». Από την ταβέρνα που κάποιος έφερε κάποιον καινούργιο φίλο για να τον γνωρίσουμε, τον σύλλογο γονέων που συνεδριάζουν για το σχολείο, την ουρά στην τράπεζα, την πτήση για Φρανκφούρτη, το πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, την παράσταση στην Επίδαυρο ή τις υπέροχες αυτές συναντήσεις που τιτλοφορούνται ευγενώς «παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος του τάδε». Σ’ αυτές τις τελευταίες, ενίοτε ο κ. Καμπόσος είναι ο ίδιος ο μυθιστοριογράφος. Η ιδιότης του Καμπόσου δεν εξαρτάται ούτε από τα πανεπιστημιακά του διπλώματα, ούτε από το επάγγελμά του, ούτε από την πολιτική του ένταξη. Είναι μια ανθρωπολογική παράμετρος η οποία υπερβαίνει τους διαχωρισμούς που έχει επεξεργαστεί η σκέψη για να μπορεί να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Κοινώς ξεπερνάει την ίδια τη σκέψη και τις δυνατότητές της.



Η στρατιωτική κατοχή τμήματος της βόρειας Συρίας από τη Τουρκία, ήταν το πρώτο μέτρο, απ’ότι φαίνεται για να ελεγχθούν οι κουρδικοί πληθυσμοί της βόρειας Συρίας: Ενα κολοσσιαίο έργο μόλις ολοκληρώθηκε και «σφραγίζει» τα σύνορα με την Συρία.


 
Η παροιμιώδης έκφραση έγινε ταυτόσημη με τον πανικό και την αταξία που προκλήθηκε τη νύχτα του μεγάλου ναυαγίου του πλοίου “Πόπη”.

Το “Πόπη” ήταν ένα παλαιό σε ηλικία σκαρί, που όταν εντάχθηκε στην εταιρεία του Ποταμιάνου μετρούσε ήδη σαράντα χρόνια ζωής. Είχε ξεκινήσει ως ιδιωτική θαλαμηγός αναψυχής και αφού άλλαζε διαρκώς ιδιοκτήτες κατέληξε να μετασκευαστεί σε πλοίο ακτοπλοΐας. Το “Πόπη” στις 27 Νοεμβρίου του 1934 εξώκειλε στη νησίδα “Κασίδι” που απέχει τριακόσια περίπου μέτρα από τις βραχονησίδες “Φλέβες” και ένα μίλι μετά το ακρωτήριο “Μικρό Καβούρι” που δεν είναι άλλο από το ακρωτήριο που εκτείνεται μετά το Λαιμό της Βουλιαγμένης.



ΓΡΑΦΕΙ Η ΔΩΡΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Το Μαξίμου επιμένει ότι o Ζόραν Ζάεφ πρέπει να ολοκληρώσει τις διεργασίες στο εσωτερικό της ΠΓΔΜ, ώστε να είναι σε θέση να δεσμευθεί για τα επόμενα βήματα.
Η αναζήτηση μιας φόρμουλας η οποία θα καταστήσει την όποια συμφωνία με την ΠΓΔΜ νομικά δεσμευτική και για την Αθήνα –και όχι μόνο για τα Σκόπια, που θα τη φέρουν άμεσα προς ψήφιση στη Βουλή– φαίνεται να είναι ένα από τα νέα εμπόδια που ανακύπτουν στην προσπάθεια οριστικοποίησής της. Χθες, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Ζ. Ζάεφ, μετέθεσε για σήμερα την πιθανότητα να έχει τηλεφωνική συνομιλία με τον κ. Αλ. Τσίπρα, έσπευσε, ωστόσο, να αναφέρει ότι υπάρχει αρκετός χρόνος μέχρι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 28- 29 Ιουνίου. Ο κ. Ζάεφ εμφανίστηκε αισιόδοξος για τις προοπτικές που έχουν διαμορφωθεί έως τώρα, προσέθεσε, όμως, ότι είναι σημαντικό να επιτευχθεί μια βιώσιμη και μόνιμη λύση, η οποία θα είναι 100% ασφαλής για τις μελλοντικές γενιές. Των δηλώσεών του προηγήθηκε ανακοίνωση του ΥΠΕΞ της ΠΓΔΜ, που επί της ουσίας έδειχνε στην κατεύθυνση περαιτέρω καθυστέρησης για την ολοκλήρωση της συμφωνίας.


Γράφει ο Περικλής Δημητρολόπουλος

Ο Κουφοντίνας έχει κοινό και έχει και βήμα – ένα κοινό και ένα βήμα που δεν θα είχε εάν δεν παρέμενε αμετανόητος. Oχι ως αγωνιστής, πολιτικός κρατούμενος, επαναστάτης ή ως ό,τι άλλο νομίζει πως είναι. Αμετανόητος ως δολοφόνος
 
Oταν παραδόθηκε, είχε πει ότι ο κύκλος της οργάνωσης έκλεισε. Αλλά ο Δημήτρης Κουφοντίνας κρατάει τον δικό του κύκλο ανοικτό. Δεν είναι ο κύκλος του εκτελεστή της 17Ν. Είναι όμως ο ανοικτός κύκλος ενός φανατικού. Του οποίου ο Κουφοντίνας εξακολουθεί να γράφει το ημερολόγιο. Με την ίδια μισαλλοδοξία, την ίδια αυτοαναφορικότητα, την ίδια ιδέα για το προσωπικό του μεγαλείο, τις ίδιες βεβαιότητες. Oπως ο κόσμος όλων των φανατικών, έτσι και ο κόσμος του Κουφοντίνα δεν έχει γκρεμιστεί. Αντιθέτως, τροφοδοτείται από ένα κοινό που ελκύεται από τον φανατισμό του. Από τους υποτιθέμενους «αλληλέγγυους», από τον δημοσιογράφο που τον ρωτάει «τι νομίζεις ότι μεσολάβησε και δεν σου δίνουν αυτό που δικαιούσαι με βάση τον νόμο».



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Θα μπορούσε να είναι υπέροχη σκηνή κλασικής ιταλικής κωμωδίας. Κατεγράφη όμως ως είδηση στα χρονικά της εθνικής μας φαρσοκωμωδίας. Πρωταγωνιστής, «στέλεχος του “Ρουβίκωνα”», υψηλόβαθμο παρακαλώ, το οποίο επιστρέφοντας στο διαμέρισμά του ύστερα από «επιτυχημένη ενέργεια» διαπιστώνει ότι έχει πέσει θύμα διάρρηξης. Κάποια συμμορία είχε εισβάλει στον ιδιωτικό του χώρο και, αφού είχε γυρίσει τα πάνω κάτω, άρπαξε ό,τι βρήκε και απεχώρησε ησύχως. Το εν λόγω στέλεχος, αφού μονολόγησε «Μα πού είναι το κράτος επιτέλους», τηλεφώνησε, ως ευυπόληπτος πολίτης, στο αστυνομικό τμήμα για να δηλώσει τη διάρρηξη. Ο διοικητής που αναγνώρισε το όνομα και την ιδιότητά του αντέδρασε όπως θα αντιδρούσε εάν τον είχε πάρει κάποιος ανώτατος κρατικός λειτουργός ή ο προϊστάμενός του. Δεν απάντησε με τα γνωστά, «το καταγράφουμε και από αύριο θα στείλουμε κάποιον, τέτοια ώρα δεν έχω κανέναν». Δεν χρειάστηκε καν να του πει ότι το περιπολικό δεν έχει καύσιμα, διότι το διαμέρισμά του ήταν κοντά στο αστυνομικό τμήμα των Εξαρχείων. Και έστειλε τη σήμανση πεζή για να αναλάβει τα περαιτέρω. Το εύκολο είναι να συμπεράνεις ότι ο «Ρουβίκωνας» είναι θεσμός και ότι η αστυνομία συμπεριφέρεται στους αξιωματούχους του όπως συμπεριφέρεται στους εκπροσώπους των θεσμών, κοινώς ως προνομιούχους πολίτες.