Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Η διαρκής αναζήτηση της αλήθειας μέσω της γνώσης είναι η πηγή της δημιουργίας, πίστευε ο εξ Εφέσου φιλόσοφος

Αν και δεν ήξερε πολλά γι’ αυτόν, ο Κάρολος Μαρξ τον είχε περί πολλού. Προφανώς δε, τον είχε γοητεύσει το αρχιμήδειο σημείο της σκέψης του Ηρακλείτου για την ροή των πάντων και την συνεχή αλλαγή. «Δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι για δεύτερη φορά», έλεγε ο κορυφαίος Εφέσιος φιλόσοφος, προσθέτοντας το περίφημο Τα πάντα ρει. Πόσο βάθος κρύβει αυτή η ρήση, που υποδηλώνει το αιώνιο γίγνεσθαι.



Γράφει ο Αντώνης Κεφαλάς

Τέλος προγραμμάτων/μνημονίων δεν υπάρχει. Υπάρχει η τυπική «ολοκλήρωση» του 4ου προγράμματος διάσωσης της ελληνικής οικονομίας που υπέγραψαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το 2015. Και υπάρχει το ερώτημα για το είδος του προγράμματος που,ότι και να γίνει,θα υιοθετηθεί στη συνέχεια. Γύρω από το θέμα αυτό έχει αναπτυχθεί έντονη φιλολογία και παραφιλολογία που κατά κανόνα έχει την τάση να αγνοεί ή και να υποβαθμίζει την πολιτική διάσταση του – και να δημιουργεί έτσι σύγχυση και συσκότισης των ουσιαστικών δεδομένων. Στην μερική αποσαφήνιση αυτού του σκηνικού αποβλέπει το σημερινό άρθρο.


Γράφει ο Αντώνης Ζαΐρης

Οι μέχρι τώρα ενδείξεις που αφορούν τους αναπτυξιακούς ρυθμούς της ελληνικής οικονομίας (1,4% το 2017) δεν χαροποιούν αλλά αντίθετα προκαλούν σοβαρές ανησυχίες για τα μελλούμενα καθώς η εμπειρία της μη λειτουργίας του ελατηρίου έπειτα από οκτώ συναπτά χρόνια ύφεσης έχει επιπτώσεις στο κόστος δανεισμού και στην εξυπηρέτηση του χρέους , με αποτέλεσμα τις συνεχείς  ελαφρύνσεις  και αναδιαρθρώσεις του , που υπονομεύουν  όμως το μαλακό υπογάστριο της δυναμικής ανάπτυξης της οικονομίας για τα επόμενα χρόνια. Υψηλός όμως είναι και ο δείκτης ανασφάλειας σχετικά με τις δημοσιονομικές επιδόσεις που αν μεν είναι ικανοποιητικές θα συνδεθούν με ένα μόνο μέρος ελάφρυνσης του χρέους αν όμως δεν είναι ικανοποιητικά, και με το σκεπτικό της υπερφορολόγησης και όχι του μεταρρυθμιστικού οργασμού που χρειάζεται η οικονομία, τότε σε συνδυασμό με την προηγούμενη αιτία της «χλωμής » ανάπτυξης αποτελούν λόγους για να πάμε ολοταχώς σε ένα νέο πρόγραμμα χρηματοδότησης- στήριξης.



Του Δρ Γιάννη Κριτσωτάκι*

Γιατί δεν είναι μόνο η κρίση υπεύθυνη για τη φυγή επιστημόνων. Η αδυναμία σύνδεσης της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και ποια είναι η συνταγή για να επιστρέψουν οι επιστήμονες στη χώρα. Γράφει ο Δρ Γ. Κριτσωτάκις.



Γράφει ο Ανδρέας Δρυμιώτης

​​Στις αρχές αυτής της εβδομάδας, έλαβα ένα e-mail από έναν καλό και πολύ παλιό φίλο (γνωριζόμαστε από τη δεκαετία του ’70) με θέμα: «Χαρίζεται… και μη χειρότερα!!! Ο παράδεισος των παρανόμων». Οταν το διάβασα, δεν πίστευα τα μάτια μου. Το ίδιο και ο αποστολέας. Είμαστε και οι δύο βέβαιοι ότι πρόκειται για fake news. Δεν μπορεί να είναι αληθινά. Αφού ανταλλάξαμε διάφορα μηνύματα και μπλέξαμε φίλους δικηγόρους για να βρουν αν το υποτιθέμενο κείμενο είναι αληθινό ή fake news, δυστυχώς πιστοποιήσαμε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι αυτά που διαβάσαμε και θα διαβάσετε και εσείς είναι απολύτως αληθινά και έχουν δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στο Τεύχος Γ΄ 883 / 8.9.2017.