Ούτε αιφνιδιαστικές ούτε απρόβλεπτες είναι οι εξελίξεις που αφορούν στη βιωσιμότητα της Συμφωνίας των Πρεσπών δηλώνει στο Liberal.gr o Αλέξανδρος Μαλλιάς, προσθέτοντας ότι πλέον καθίσταται εύθραυστη. Μάλιστα τονίζει ότι μια προσεκτική μελέτη του κειμένου της Συμφωνίας επιβεβαιώνει πόσο ριψοκίνδυνη αν όχι επικίνδυνη ήταν η όλη διαδικασία και προσθέτει πως η σημερινή κυβέρνηση θα κληθεί να διαχειριστεί προκλήσεις που έμειναν ανοιχτές από την προηγούμενη.


Όπως αποδείχθηκε πλέον, η Συμφωνία των Πρεσπών θα διδάσκεται στις διεθνείς Διπλωματικές Ακαδημίες ως λαμπρό «παράδειγμα προς…αποφυγήν»!
Ως ιστορικό προηγούμενο που συμπυκνώνει όλα όσα ΔΕΝ πρέπει να κάνει κανείς στην εξωτερική Πολιτική.

Του Θανάση Κ. 

* Πρώτον, η μία χώρα εκ των δύο – η μεγαλύτερη και από κάθε άποψη σπουδαιότερη γεωπολιτικά – υποχρεώθηκε σε μια πρωτοφανή παραχώρηση αλλοίωσης της Ιστορίας της, από μιαν άλλη χώρα (μικρότερη και από κάθε άποψη ελλιποβαρή διεθνώς), η οποία επιπροσθέτως εγγράφει και υποθήκες αλυτρωτισμού σε βάρος της πρώτης.


Γράφει η Σοφία Βούλτεψη*

Ήταν βέβαιο ότι θα καταλήγαμε εδώ. Ότι δηλαδή η υπογραφή συμφωνίας με τα Σκόπια δεν θα αποτελούσε τη λύση, αλλά την απαρχή μιας νέας περιόδου αστάθειας τόσο στην εσωτερική πολιτική αυτής της χώρας, όσο και στις σχέσεις της με την Ελλάδα. Η γειτονική χώρα είναι τόσο πολύ βαθιά διχασμένη, το μίσος που χωρίζει τις δύο παρατάξεις τόσο αβυσσαλέο, που οποιαδήποτε συμφωνία θα κινδύνευε ανά πάσα στιγμή. Ακόμη και αν η ΕΕ αποφάσιζε έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, η διαδικασία είναι τόσο μακρά που είναι βέβαιο ότι σε κάποιο στάδιό της θα πάγωνε έτσι κι’ αλλιώς.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Η μετάφραση κρύβει πολλές παγίδες. Ο όρος multicultural society αποδίδεται ελληνιστί ως πολυπολιτισμική κοινωνία. Μόνον που δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Για την ακρίβεια, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Πάρτε την Ευρώπη, για παράδειγμα.


Γράφει ο Πάνος Αργυρόπουλος

Η Ένδοξη πορεία της 3ης Μεραρχίας Πατρών και η Τιτανομαχία του 12ου Συντάγματος των Αχαιών στο ύψωμα 613 !!!

Η Πελοπόννησος την εποχή εκείνη συγκροτούσε δυο πλήρως ετοιμοπόλεμες Μεραρχίες στρατού την 4η Μεραρχία Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη που επανδρωνόταν από τους Νομούς Μεσσηνίας Λακωνίας Αρκαδίας Αργολίδας και Κορινθίας.



Μερικές χρήσιμες – και κρίσιμες – πληροφορίες, για τα γεγονότα που αντιμετωπίζουμε και τα – δραματικότερα ίσως – που έρχονται:

Tου Θανάση Κ.

* Όλες οι χώρες που έχουν μεταναστευτικούς πληθυσμούς, έλεγξαν απολύτως την είσοδό τους. Τους προσκάλεσαν, τους επέλεξαν όταν μπήκαν – και τους έλεγχαν συνεχώς…

Κάποιες υπήρξαν εξ αρχής οι ίδιες κοινωνίες εποίκων:


Του Μανούσου Μαραγκουδάκη*

Ακούγεται σαν αστείο, αλλά μια προσεκτική ματιά στο θέμα θα φανέρωνε ότι η απάντηση δεν είναι αυταπόδεικτη. Ας δούμε το θέμα προσεκτικά λοιπόν. Το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας στις εκατό πρώτες ημέρες της στην εξουσία χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι ο συνδυασμός ορθολογικοποίηση της δημόσιας διοίκησης και επιθετική πολιτική πρόσκλησης ξένων άμεσων επενδύσεων με σκοπό την αύξηση του ΑΕΠ και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας ∙ αυτό που ονομάζουμε στην κοινωνιολογική επιστήμη «οργανωσιακή διάσταση της ανθρώπινης διάδρασης».

 

Γράφει ο Λεωνίδας Καστανάς

Αν ο Μητσοτάκης αποτύχει η αριστεροδεξιά θα επιστρέψει για να βυθίσει και πάλι τη χώρα στην ανοησία


Ο Λεωνίδας Καστανάς εξηγεί γιατί η «Νέα Κανονικότητα» θα επιβιώσει μόνο υπό καθεστώς φιλελεύθερης ηγεμονίας.



Θα το πω όσο πιο ήρεμα γίνεται: Παρακαλώ μην αφήνετε να βρίζουν, ούτε να εξαγριώνουν την κοινωνία… Γιατί θα το βρούμε όλοι μπροστά μας!

Πρωτίστως, μην εξαγριώνετε τις τοπικές κοινωνίες!

Του Θανάση Κ.

* Όπως έγινε με τους κατοίκους του χωριού  Βρασνά από την περιοχή Βόλβης στη Μακεδονία, που εξεγέρθηκαν, γιατί τους μετέφεραν 380 «παράνομα εισελθόντες» αλλοδαπούς…



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Η αρχαία σοφία για ακόμη μία φορά μάς δίνει τη λύση. Ως γνωστόν, στην κλασική Αθήνα οι άρχοντες εκλέγονταν με κλήρο. Εξαιρούνταν ο άρχων στρατηγός για ευνόητους λόγους. Δεν βλέπω τον λόγο λοιπόν γιατί να μη δοκιμάσουμε να εκλέγουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με κλήρωση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα απαλλαγεί η πολιτική ζωή από την υποχρέωση να καταναλώσει πολύτιμες εργατοώρες για να καταλήξει σε ένα πρόσωπο του οποίου το μόνο προσόν είναι να είναι κοινώς αποδεκτό, δηλαδή να μην ενοχλεί κανέναν.