Του Σάκη Μουμτζή

«Ο καθένας στο κόμμα μας μπορεί να λέει την γνώμη του, αρκεί αυτή να είναι η σωστή». (Χ. Φλωράκης, ομιλία στην ΕΣΗΕΑ, 1977).

 

Γράφει ο Αίολος

Στις μέρες που ζούμε η παράνοια είναι εκείνη που κάνει την εμφάνισή της όλο και πιο έντονη. Από που να αρχίσει κανείς και που να σταματήσει; Τη μικρή τελματούπολη  που λέγεται Ελλάδα οι ΣΙΡΙΖΑΝΕΛ  τη παίζουν στα ζάρια και τη χάνουν, από τις παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, τη καταστρατήγηση των ανεξάρτητων αρχών, τους απεριόριστους διορισμούς ημετέρων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας για ένα πιάτο φακή, στάχτη στα μάτια του κόσμου τα ψίχουλα που δώσανε στους χαμηλοσυνταξιούχους και την συνεχόμενη καραμέλα που πιπιλάνε κάνοντας  πλύση εγκεφάλου περί εξόδου του ΔΝΤ. Ενώ παράλληλα προσπαθούν με κάθε τρόπο και μέσο να σπείρουν ζιζάνια, θα βγούμε από τη Ζώνη του Ευρώ θα  βγούμε από την ΕΕ και πολλά αλλά με στόχο τον εκφοβισμό και την παραμονή τους στην εξουσία με κάθε τρόπο.


Με μία απόφαση, που δημιουργεί «δεδικασμένο» για παραβιάσεις του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης στην Ελλάδα, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, δικαίωσε την προσφυγή των δημοσιογράφων Καψή και Δανίκα και καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου 10 της Σύμβασης περί ελευθερίας της έκφρασης.


«Μια από τις μορφές με τις  οποίες  εκφέρεται η εθνικολαϊκιστική εξουσία είναι η επίθεση απέναντι στον Τύπο. Η κατάλυση της αξιοπιστίας του Τύπου. Μετατρέπει ο πολιτικός τον Τύπο σε αντίπαλό του και αυτό, στην πραγματικότητα, μειώνει την πειστικότητα, την  αξιοπιστία των  οργανισμών  ενημέρωσης και δημιουργεί πολύ σοβαρά προβλήματα πολιτικής πολυφωνίας»

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

Με θέατρο την Ευρώπη ένας νέος πόλεμος ξεκινά, αυτός των λαϊκισμών-εθνικισμών, με κορυφαία εργαλεία και όπλα την ψηφιακή τεχνολογία και το Διαδίκτυο


Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Στρατιωτικές δικτατορίες στον σύγχρονο κόσμο πια, δεν γίνονται. Και ειδικά στη Δύση. Οι αμοιβαιότητες στις σχέσεις των κρατών είναι τόσο δυναμικές και η επικοινωνία τόσο διάχυτη, που θα πρέπει κάποιος να είναι σχιζοφρενής για να το επιχειρήσει.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

Η υπαγωγή ενός ιστορικού δημοσιογραφικού οργανισμού στην εξουσία του εθνικολαϊκισμού είναι η πιο σοβαρή ήττα της δημοκρατίας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και ίσως όχι μόνον


Γράφει o Αίολος

Η υποκρισία της εξουσίας, με  τη  μάσκα του καινούργιου να κρύβει το πιο παλιό και από το παλιό. Τελικά η γάτα των Ιμαλάϊων ντίλαρε , αφού δεν μπόρεσαν οι Τσιπροκαμμένοι να δημιουργήσουν τηλεοπτικό κανάλι με τα μαγειρέματα του Παππά , από τούδε και στο εξής θα έχουν το ΔΟΛ δικό τους. Μπορεί να έβαλαν ως προπύργιο τον Μουλόπουλο αλλά το παιχνίδι δεν είναι εκεί. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη και ο Σαββίδης πρόθυμος να τα καταθέσει, αν λοιπόν δείτε τον Σαββίδη βασικό μέτοχο του ΔΟΛ μην παραξενευτείτε. Το κακό είναι πως ο πλουραλισμός  τείνει να γίνει ΣΥΡΙΖΑΪΣΜΟΣ. Η μόνη άποψη που θα έχει αξία είναι εκείνη που θα λιβανίζει τη κυβερνητική πολιτική, σκέψου διώξεις που έχουν να υποστούν δημοσιογράφοι οι οποίοι δεν θα υπακούσουν στις εντολές του αφεντικού. Έχουμε να ζήσουμε μέρες που θα μας παραπέμπουν  στη δεκαετία του ’50.