Του Κώστα Νεοφώτιστου

Πώς και γιατί στην Ελλάδα από το 1980 και μετά έκλεισαν 24 μονάδες παραγωγής τροχοφόρων

Αν τυχόν δεν το γνωρίζετε (ή αν το έχετε ξεχάσει) σε τούτη την χώρα κάποτε υπήρχαν μικρές και μεσαίες μονάδες παραγωγής τροχοφόρων. Από δίκυκλα και επαγγελματικά τρίκυκλα μέχρι μικρά και οικογενειακά αυτοκίνητα. Και από αγροτικά και γεωργικά μηχανήματα μέχρι τζιπάκια, ελαφρά φορτηγά και τετρακίνητα οχήματα. Για να μην αναφέρουμε ένα …άρμα μάχης και κάτι ελαφρά …αεροπλάνα. Όσο απίθανο κι ακούγεται, υπήρχαν όχι μία, ούτε δύο, αλλά …34 διαφορετικές επιχειρήσεις στον συγκεκριμένο κλάδο. Η πιο παλιά ιδρύθηκε το 1923 και η πιο νέα το 1985. Από τις εγκαταστάσεις τους βγήκαν σχεδόν όλες οι τρίκυκλες μοτοσυκλέτες μεταφορών που υπήρχαν, πάμπολλα διαφορετικά οχήματα γεωργικών εργασιών, τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα, κλασσικά τζιπάκια και οχήματα ειδικών χρήσεων, καθώς και μικρά και μεσαία οικογενειακά αυτοκίνητα. Με καλή πορεία στην εγχώρια αγορά, αλλά και ορισμένες εξαγωγές. Ίσως φαντάζει μαγικό, αλλά είναι αληθές.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

«K​​​​olotumba», λέξη κακόηχη ακόμη κι όταν τη βλέπεις γραμμένη με λατινικούς χαρακτήρες στο πρωτοσέλιδο της El Pais. Λέξη που προσπαθεί να περιγράψει τις κινήσεις του Πουτζντεμόν, ο οποίος συμπεριφέρεται σαν «δικός μας». Κάποιος ας ψάξει στο βιογραφικό του μήπως τρέχει ελληνικό αίμα στις φλέβες του. Στο κάτω κάτω, δεν είναι δα και τόσοι οι αιώνες που μας χωρίζουν από τότε που οι πρόγονοί του της Καταλανικής Εταιρείας αλώνιζαν τους λόγγους και τα βουνά της ωραίας μας πατρίδας. Και οι επιμειξίες δεν επηρεάζουν μόνον τη δική μας καθαρότητα.


Του Κώστα Γιαννακίδη
Οσο τα κόμματα καταδικάζουν τις επιθέσεις των τραμπούκων -όπως αυτή στο Μοναστηράκι με θύματα τους σπουδαστές της Σχολής Ευελπίδων- τόσο τους προσδίδουν εκείνο που αναζητούν οι αυτουργοί: πολιτικό περιεχόμενο

Τα πολιτικά κόμματα εκδίδουν ανακοινώσεις για την επίθεση που δέχθηκαν στο Μοναστηράκι οι σπουδαστές της Σχολής Ευελπίδων. «Η επίθεση είναι απολύτως καταδικαστέα» επισημαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δουλευόμαστε. Λες και υπήρχε περίπτωση να μην ήταν.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Ε​​ίναι γνωστό πως και τα σταματημένα ρολόγια δύο φορές την ημέρα δείχνουν τη σωστή ώρα. Το ίδιο κατ’ αναλογία μπορεί να ισχύει και για την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δύο φορές στη διετία μπορεί να προτείνουν κάτι θετικό για την κοινωνία και τα δικαιώματα του ατόμου. Και το ερώτημα που θέτουν πολλοί είναι τι πρέπει να πράξει η αντιπολίτευση σε αυτήν την περίπτωση. Να στριμώξει μια καταστροφική κατά κοινή ομολογία κυβέρνηση, ή να στηρίξει την προκοπή του τόπου ή τα δικαιώματα κάποιων κατατρεγμένων;

Θα πρέπει να ακουστεί στην Βουλή!

Γράφει ο Αντιπτέραρχος (ΜΗ) ε.α. Θεόδωρος Γιαννιτσόπουλος

Ακούσαμε πάρα πολλά και διαβάζουμε διάφορα  για τις δηλώσεις της Αμερικανικής πλευράς και του Προέδρου των ΗΠΑ κ. Donald Trump καθώς επίσης και τις ανακοινώσεις των αρμοδίων Αμερικανικών αρχών, δηλαδή της Υπηρεσίας Συνεργασίας Ασφαλείας του Υπουργείου Άμυνας (DSCA), σχετικά με το επικείμενο πρόγραμμα της αναβάθμισης των αεροσκαφών F 16 της Πολεμικής μας Αεροπορίας.  Ουσιαστικά δηλαδή με το τι θα περιλαμβάνει και τι ΔΕΝ θα περιλαμβάνει η απάντηση της Αμερικανικής Κυβέρνησης στο ελληνικό αίτημα της ΓΔΑΕΕ ( Letter of Request – LOR ), που εκκρεμεί από τις 7 Φεβρουαρίου 2017.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Αν οι επιχειρήσεις της χώρας δεν μάθουν να δημιουργούν αγορές εκτός αυτής και αν οι κάτοικοί της δεν παρατήσουν την ομφαλοσκόπηση, τότε δεν θα αποφύγουμε να καταντήσουμε «ναυάγιο που επιπλέει»

Σε μία λαμπρή τελετή που έγινε στην Αίγλη Ζαππείου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπιος Παυλόπουλος απένειμε στην εταιρεία ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ και στον επικεφαλής της κ. Νίκο Παπαποστόλου, την τιμητική διάκριση «Κωνσταντίνος Καλλιγάς» που από εικοσαετίας έχει υιοθετήσει το ελληνικό τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (ΕΕΔ) εις μνήμην του αείμνηστου προέδρου του την περίοδο 1981-1993 Κωνσταντίνου Καλλιγά.

Του Χρήστου Χωμενίδη

Ο άνθρωπος ήταν ευγενέστατος, στην ηλικία μου περίπου -γύρω στα πενήντα-, το ταξί που οδηγούσε λαμπίκο και σε άριστη κατάσταση. Κατά το πρώτο πεντάλεπτο της διαδρομής δεν ανταλλάξαμε σχεδόν κουβέντα, είχε συντονισμένο το ραδιόφωνό του στον σταθμό της Εκκλησίας, ο οποίος μετέδιδε ένα αφιέρωμα στον Καποδίστρια. Η εκφωνήτρια, για να γίνω ακόμα πιό συγκεκριμένος, διάβαζε αποσπάσματα από κάποιο δοκίμιο του Κωνσταντίνου Τσάτσου. Οι σκέψεις του, μισολησμονημένου πλέον, διανοούμενου και πολιτικού για τον Κυβερνήτη και την απέλπιδα προσπάθειά του να θεμελιώσει κράτος σε μια κοινωνία όπου κυριαρχούσαν το 1830 οι φατρίες, ηχούσαν όχι απλώς ενδιαφέρουσες μα και επίκαιρες. "Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα..." ήμουν έτοιμος να σχολιάσω στον ταξιτζή μου. Με πρόλαβε όμως εκείνος.