Του Πανου Καρβουνη{*}

"Δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η ευρωπαϊκή οικονομία επιτέλους ανακάμπτει και, μαζί με αυτήν, ανακάμπτει και η αυτοπεποίθησή μας. Πνέει και πάλι ούριος άνεμος για την Ευρώπη".

Τα αισιόδοξα αυτά λόγια που ακούστηκαν πριν ένα μήνα περίπου, ανήκουν στον ΠρόεδροΓιούνκερκατάτην ομιλία του για την Κατάσταση της Ένωσης το 2017. Μάλλον όμωςαντήχησαν κάπως παράφωνα για πολλούς συμπατριώτες μας. Αν έτυχε να ακούσουν τη συγκεκριμένη ομιλία, "η Ελλάδα δεν είναι Ευρώπη;", θα αναρωτήθηκαν.  Έτσι δεν μας επαναλαμβάνεται χρόνια τώρα, μετ' επιτάσεως δε τα χρόνια της κρίσης; Πού είναι λοιπόν και εδώ, στη χώρα μας, ο ούριος άνεμος;

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Στο μέτρο που το κοινό απομακρύνεται από τα παραδοσιακά ΜΜΕ για την πληροφόρησή του, ανοίγει ο διαδικτυακός ασκός του Αιόλου

Σε προηγούμενες αρθρογραφίες μας υπογραμμίζαμε τις ριζικές αλλαγές που παρατηρούνται στον τρόπο άσκησης της δημοσιογραφίας, στην μετακίνηση του κοινού από την ανάγνωση στην εικόνα και στην πραγματική εισβολή του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (ΜΚΔ) στην πληροφόρηση ή αποπληροφόρηση του κοινού.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Δ​​εν ξέρω τι διδάσκει ο κύριος που έκρινε σκόπιμο να επιδείξει στην παρέλαση των μαθητών του τον ανέξοδο ηρωισμό του – «τζάμπα μαγκιά» εις την απλοελληνικήν. Πάντως, με το μαύρο φανελάκι που από τη μία έγραφε «Είπαμε Οχι» και από την άλλη «Ξαναείπαμε Οχι», προβίβασε εαυτόν σε πρότυπο αυτής της τάξης των συμπολιτών μας που αποκαλούνται «Ελληναράδες». Οπου χαρακτηριστικόν του «Ελληναρά» είναι ότι, επειδή μπορεί να φωνασκεί, να καπνίζει εκεί όπου απαγορεύεται και να περνάει με κόκκινο ατιμωρητί, θεωρεί ότι ενσαρκώνει κάποιου είδους ελληνικό πνεύμα το οποίο ταυτίζει με το θράσος, την αγένεια και την κακοτροπία.

Του Βασίλη Παπαδάκη

Φθινοπωρινή στρυφνή αντιπαράθεση μεταξύ αριστεροδεξιάς κυβέρνησης και κεντροδεξιάς αντιπολίτευσης. (Η λεξιμαγεία της εποχής).

Ο λόγος της διχοστασίας μεταξύ πρωθυπουργού και αρχηγού της αντιπολίτευσης οφείλεται στην διατύπωση ορισμού των λέξεων ισότης-ανισότης. Η ισότης (ίσοι=ίσης αξίας, ισάξιοι) είναι ένα από τα εμφαντικότερα προβλήματα όσων ασχολούνται με την κοινωνιολογία, φιλοσοφία, πολιτειολογία και την νομική επιστήμη.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Δ​​εν μας τα λέει καλά ο κ. Χριστόφορος Βερναρδάκης. Κυρίως δεν μας τα λέει όλα για την παρακολούθηση «δεξιών λογαριασμών» στο Twitter. Να θυμίσουμε ότι ο υπουργός Επικρατείας ανακοίνωσε μέσω της σελίδας του στο Facebook ότι «Το μηνιαίο report με το οποίο παρακολουθούμε τα ποιοτικά και ποσοτικά δεδομένα στα social media περιέχει για το μήνα αυτό και ένα ενδιαφέρον (παραπολιτικό) στοιχείο: συνεχίζεται η μαζική δημιουργία ψεύτικων λογαριασμών που ξεκίνησε από τον Σεπτέμβριο και αφορά φανς τηλεοπτικών σώου που ακολουθούν ταυτόχρονα πολλούς δεξιούς λογαριασμούς» (25.10.2017).

Tου Φάνη Ζουρόπουλου

Με αφορμή μια ημερίδα που είχε γίνει στην Ελληνοαμερικανική Ένωση , φέτος τον Χειμώνα με θέμα το λαϊκισμό, είχα συμπυκνώσει σε ένα άρθρο με τίτλο '' Η λαίλαπα του Λαϊκισμού'' τα 12 κυριότερα χαρακτηριστικά αυτής της μάστιγας που επανήλθε στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια, λόγω βέβαια πολλών ακραίων φαινομένων.[ το άρθρο υπάρχει στο www.tovimatisaigialeias.gr ].

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Αν και έχει πάνω από 11 χρόνια στην πλάτη του, ένα εντυπωσιακό βιβλίο του καθηγητή κ. Χαρίδημου Τσούκα είναι και σήμερα εξόχως επίκαιρο

Ταλαντούχος καθηγητής, ο οποίος διδάσκει στο Alba και στην Κύπρο, με ευρύ πεδίο γνώσεων, ο κ. Χαρίδημος Τσούκας ξεκαθαρίζει από την αρχή, στο βιβλίο του Αν ο Αριστοτέλης ήταν Διευθύνων Σύμβουλος (εκδ. Καστανιώτη), ότι το ενδεχόμενο αυτό είναι φανταστικό. Διότι, τονίζει, στην εποχή του Αριστοτέλη όχι μόνον δεν υπήρχαν διευθύνοντες σύμβουλοι και επιχειρήσεις με την μορφή που γνωρίζουμε τους τελευταίους τρεις αιώνες, αλλά και επειδή ο Αριστοτέλης θα αποστρεφόταν βαθειά την ιδέα να διοικεί μία καπιταλιστική επιχείρηση.

Του Αλέξη Παπαχελά

Ο​​ Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ένα δίλημμα πριν διεκδικήσει την προεδρία της Ν.Δ. Θα μπορούσε να την αποφύγει και να δημιουργήσει ένα νέο κεντροδεξιό μοντέρνο κόμμα. Επέλεξε το «μεγάλο στοίχημα». Ο κίνδυνος όμως με τα μεγάλα και παραδοσιακά κόμματα είναι ότι μοιάζουν με πολύ μεγάλα πλοία. Ο καπετάνιος συχνά νιώθει ότι το πλοίο τον «στρίβει» και όχι το ανάποδο.