Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου

Σάββατο βράδυ , σε ένα μικρό μπαράκι κάπου στη Πάτρα βγαίνω μόνη μου να πιω ένα ποτό όπως άλλωστε συνηθίζω τον τελευταίο καιρό, όταν είσαι μόνη ή μόνος βλέπεις συμπεριφορές … Καμιά φορά  η είδηση βγαίνει από τη διαστροφή σου για ρεπορτάζ ακόμα και χαζεύοντας. Έρχεται μια παρέα νεαρών και κάθεται στο μπαρ, άρχισαν να πειράζουν ο ένας τον άλλο, «Άντε πάενε από δω ρε» και να χαζογελάνε… Τότε, δεν άντεξα και τα ρώτησα  «Παιδιά γιατί αυτός ο χαβαλές με αυτή τη κουβέντα;» η  απάντηση  τους : «οι γονείς μας και εμείς τους φέραμε στην εξουσία αλλά όχι και έτσι, εμείς εδώ κάνουμε πλάκα με αυτόν τον μ@... αλλά οι γονείς μας τα σκάνε χοντρά στον ΕΝΦΙΑ… Ποιος είναι αυτός ο γέρος που θα μας την πει και από πάνω;».  Δεν μίλησα, δεν είχα διάθεση για κουβέντα .Άλλωστε, σκέφτηκα για λίγο ένα βιβλίο που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια το οποίο  αναφερόταν στην αλαζονεία της εξουσίας. Το τρολάρισμα πήγε και ήρθε στον  υφυπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής Γ. Μπαλάφα ο οποίος χρησιμοποίησε  τη φράση «Αντε πάενε από δω ρε» για να κόψει τη συζήτηση σε έναν θαμώνα σε καφενείο της Σάμου ο οποίος του ζητούσε το λόγω για τον οποίο πληρώνει ΕΝΦΙΑ καθώς ο πρωθυπουργός άλλα είχε υποσχεθεί στο πρόγραμμα της Θεσ/νικης.


Με μεγάλη προσέλευση πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2017, στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, η εσπερίδα με θέμα: «Ιδεολογία, ανάπτυξη και εξωστρέφεια», που διοργάνωσαν το Hellenic American College / Hellenic American University και η Ελληνοαμερικανική Ένωση σε συνεργασία με το Ελληνικό Τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, στο πλαίσιο της δημοφιλούς σειράς εκδηλώσεων «Ιδεολογία, Εκπαίδευση, Ανταγωνιστικότητα και Μ.Μ.Ε.»


Του Ian Hargreaves*

Στην ψηφιακή εποχή και τις σημερινές συνθήκες κρίσης, η μεγάλη πρόκληση για τους δημοσιογράφους δεν είναι η άσκηση «εξουσίας» αλλά η διαφύλαξη του κύρους τους –που είναι, τελικά, και πολύτιμη πρώτη ύλη τους

 

Του Δημοσθένη Δαββέτα
Μετά τη νίκη του Τραμπ βιώνουμε ένα ασυνήθιστο φαινόμενο: μια αυστηρή αυτοκριτική των ως τώρα πανίσχυρων παγκόσμιων μέσων μαζικής ενημέρωσης, ως συνέπεια της ανελέητης κριτικής που υπέστησαν την τελευταία δεκαετία. Ποια ήταν η κατηγορία; Ότι δεν λένε την αλήθεια, ότι διαπλέκονται με οικονομικοπολιτικά συμφέροντα και ψεύδονται. Παράδειγμα χαρακτηριστικό: ο πόλεμος του Ιράκ, όπου πάνω στη δήθεν αποκάλυψη ότι ο Σαντάμ είχε όπλα μαζικής καταστροφής, στήριξαν οι Αμερικανοί την πολεμική τους (και τόσο αποτυχημένη) επιχείρηση. Ο πολίτης θέλει να πιστεύει ότι αυτά που του λένε είναι αλήθεια, όσο κι αν αυτή η τελευταία κάποιες φορές παίρνει το χρώμα της εκάστοτε ερμηνείας. Κι αυτή η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτικών και μέσων έχει διαρραγεί τελείως.

Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου 
Το γκρίζο  δίνει τη σκυτάλη στο μαύρο, Από τη μια η συννεφιά και από την άλλη  έστησαν  πάρτι στο ζώδιο του κριού οι πλανήτες και όλα τα ζώδια τα  έχουν χάσει… Λέτε, ο Παππάς μετά τον Οφιούχο να εισάγει  και άλλους αστερισμούς ;  Για παράδειγμα τώρα ζούμε στον αστερισμό του Καρανίκα , του χρόνου θα ζήσουμε στον αστερισμό του Πολάκη και  τον επόμενο στον  αστερισμό του Κουράκη. Αυτά και αν είναι επιτεύγματα.