Του Κώστα Κούρκουλου

Τη γιαγιά μου τη Μαριάννα, γεννημένη τον 19ο αιώνα, πάντα θα τη θυμάμαι, με την κορμοστασιά και τον αέρα πραγματικής αρχόντισσας. Ειδικά τις Κυριακές, όταν έβαζε τα καλά της για να πάει στην εκκλησιά, με το βασιλικό μάλιστα στον «κόρφο»  για να αρωματίζεται, μάθαινε όλους γύρω της, τι σήμαινε γιορτή. Κι αν της ζητούσες κάτι, με την στάση της, «πάρτα όλα» σού ’λεγε.  Κι όχι μόνον, αλλά «πάρε και την ψυχή μου». Τη θυμάμαι πολύ μικρός, κάθε πρωτοχρονιά, απ’ όταν μπορούσα να ψελλίσω τις πρώτες λέξεις, με το που έφεγγε, με έβγαζε στον «μπότζο» (το μπαλκόνι στα κερκυραϊκά) και αγναντεύαμε μαζί τα «βουνά» απέναντι στις «βίγκλες» και από αριστερά τη θάλασσα. Και εκεί μου μάθαινε ένα ποίημα, που είχε όλα τα στοιχεία της φύσης. Από την «αρχοντιά των βουνών», μέχρι τα «θαλασσοκύματα». Και μέσα από αυτά, όπως σήμερα καταλαβαίνω, υμνούσε τη ζωή ως δημιουργία. Κάθε πρωτοχρονιά το περίμενα! Και μου αρκούσε το μπράβο που μου έλεγε!

 

Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου

Μια βόλτα στη νυχτερινή Πάτρα αρκετή για να πάρεις ένα μήνυμα απαισιοδοξίας. Άλλες εποχές τέτοιες μέρες συναντούσες  γεμάτα μαγαζιά, κέφι και χαμόγελα. Τώρα περασμένα μεγαλεία   διηγώντας τα να κλαις που λέει και ο εθνικός μας ποιητής. Πρόσωπα σκυθρωπά, μιζέρια και λουκέτα παντού, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα.   Μπορεί ο Φλαμπουράρης να  βλέπει ανάπτυξη αλλά η χώρα αργεί πολύ να τη δει, εδώ ταιριάζει η φράση πες μας τι πίνεις εσύ και δεν μας δίνεις. Αυτό θα μπορούσε να είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα ή ανέκδοτο έλα όμως η κυβέρνηση παράγει γελοιογραφία . Αφού, στήνει γραφείο παραπόνων και κάνει  διευθυντή τον Φλαμπουράρη, αντί ο κοσμάκης να πηγαίνει στην Αννίτα Πάνια να κάνει τα παράπονά του θα παίρνει τηλέφωνο τον Αλέκο  Φλαμπουράρη «Έλα Αλέκο» αν βάλλουν  το 090 τύφλα να έχει η φορολογία και το ΕΝΦΙΑ, θυμάστε τον Ηλιόπουλο ζητείται επειγόντως ψεύτης στην περίπτωση ΣΑΝΕΛ  έχουμε 153 τουλάχιστον…  Αχ, ζούμε μεγάλες στιγμές…


Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Η φοροεπιδρομή κατά δικαίων και αδίκων είναι ενδεικτική της πλήρους πολιτικής αναλγησίας μπροστά στην σκοπιμότητα διατήρησης και συντήρησης ενός πελατειακού κράτους που βυθίζεται…


Του Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Η κυρία με τα γεμιστά, που κάθεται σε καρέκλα υπουργού και ρώτησε τις προάλλες, ενοχλημένη κι όλας, «απατεώνες είμαστε;» δικαιούται να έχει μια απάντηση στο ερώτημα. Μάλιστα κυρία μου. Απατεώνες είσαστε.

Του Γιωργου Πρεβελακη*
Μια πολη χωρις οραμα βαδιζει προς τη “βαλκανοποιηση “της με οτι αυτη συνεπαγεται για το κυρος της