Γράφει ο Λάμπρος Ροϊλός, συντ. δικηγόρος παρ’Αρείω Πάγω, συγγραφέας, ερευνητής.

Εκτός από τις εμφανιζόμενες από τον κ. Πούτιν γεωπολιτικές δικαιολογίες για την κατ' ουσίαν ιμπεριαλιστική ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, υπάρχει και το θρησκευτικό προκάλυμμα/ υπόβαθρο της.

Ο θρησκευτικός προσηλυτισμός: μπορεί να γίνει ηθικά ανεκτός, αν θα αποβλέπει μόνο στη θρησκευτική συνείδηση και στις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτών, εφόσον βέβαια δεν επιβάλλεται διά της βίας. Ο πολιτικός όμως προσηλυτισμός μέσω της θρησκείας, είναι ηθικά και νομικά ανεπίτρεπτος.. Νομικά, διότι υποσκάπτει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Γιατί όταν η θρησκεία γίνεται εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας (στα πλαίσια της επέκτασης «του πίστευε και μη έρευνα» ακόμα και στα πολιτικά δρώμενα) οδηγεί στην απολυταρχία. Ηθικά ανεπίτρεπτος, διότι καταρρακώνει και την ίδια τη θρησκεία, η οποία από την φύση της δεν πρέπει να επιδιώκει συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι, παρά μόνο στην τήρηση των χριστιανικών κανόνων και αξιών. Αν τώρα, πολιτικές πράξεις κρίνονται αντιχριστιανικές ή/και ανήθικες, καθήκον της θρησκείας είναι να τις επισημάνει και να τις κατακρίνει, όχι να επέμβει πολιτικά ή/και με βία για να υπερισχύσει..

Ο ευλαβής χριστιανός ορθόδοξος κ. Πούτιν τα αγνοεί όλα αυτά. Ή σε κάθε περίπτωση υποκρίνεται ότι δεν τον αφορούν.

Η ανθρώπινη ποιότητα της τετραετίας – Άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου | Talk  of the Town

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
 
Η Ζακλίν ντε Ροµιγί έγραψε πως η δημοκρατία στηρίζεται στην εμπιστοσύνη. Για να δεχθείς να υπακούσεις στην απόφαση της πλειοψηφίας, ακόμη κι αν διαφωνείς, χρειάζεται να εμπιστεύεσαι αυτούς που την υποστήριξαν και την υπερασπίστηκαν. Εξ ου και η αξία της παρρησίας. Η παρρησία δεν ήταν μόνον δικαίωμα στην Εκκλησία του δήμου. Ηταν και υποχρέωση. Υποχρέωνε τους ρήτορες να υπερασπίζονται αυτά που πραγματικά πίστευαν. Για τον απλούστατο λόγο ότι όλοι, ακόμη και όσοι έπεφταν έξω, υπερασπίζονταν τη σωτηρία της πόλης. Ηταν η συνθήκη πάνω στην οποία χτιζόταν το οικοδόμημα της εμπιστοσύνης.

Οδυσσέας Κυριακόπουλος> Ο Ευπατρίδης που έφυγε νωρίς - Κουρδιστό Πορτοκάλι

Μπορεί κάποιες φορές η τύχη να συμβάλλει και αυτή στην επιτυχία, όμως η τελευταία, ως μέρος του παιχνιδιού της ζωής, υπακούει σε συγκεκριμένους κανόνες. Μαθήματα από ποδοσφαιριστές για επιχειρηματικά... γκολ.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Πριν λίγα χρόνια, είχα την ευκαιρία να συναντήσω έναν δαιμόνιο και ταλαντούχο Άγγλο διαφημιστή, τον Πωλ Άρντεν, ο οποίος μόλις είχε συγγράψει ένα βιβλίο που μερικούς μήνες αργότερα έγινε παγκόσμιο μπεστσέλλερ. Μού είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ο τίτλος του βιβλίου: «Το Θέμα Δεν Είναι Πόσο Καλός Είσαι, Αλλά Πόσο Καλός Θέλεις Να Γίνεις».

Συζητώντας τον τίτλο αυτόν με τον συγγραφέα, μού προσέθεσε την ακόλουθη σκέψη: «Σχεδόν όλοι οι πλούσιοι και ισχυροί άνθρωποι δεν είναι ιδιαιτέρως ταλαντούχοι, μορφωμένοι, γοητευτικοί ή συμπαθείς. Έγιναν πλούσιοι και ισχυροί γιατί ήθελαν να γίνουν».

H συμπύκνωση του χωροχρόνου στις σύγχρονες κοινωνίες της υπερδικτύωσης

Του Ηλία Καραβόλια

Αυτή η πατρίδα ορίζεται περισσότερο από αυτά που δεν είναι παρά από αυτά που κατάφερε να γίνει. Είμαστε «δύσκολη» χώρα επειδή στην ουσία ακόμη δεν ξέρουμε να ενώσουμε την κοινωνία με το δυσλειτουργικό κράτος, τον ρεαλισμό της εποχής με τα εθνικά ιδεώδη. Την γλώσσα με τα αντικειμενικά πατριωτικά σημαίνοντα. Εισερχόμαστε στο εθνικό παρελθόν πάντα σε απόσταση από το παγκόσμιο παρελθόν. Και αυτό μας δημιουργεί πρόβλημα στο παρόν και στο μέλλον.

Ακόμη χωριζόμαστε σε φατρίες, ιδεολογικά «κενά σημαίνοντα», άστοχες διαιρέσεις. Εμφανίζεται εύκολα η προσωπολατρεία συχνά για ασήμαντους που επιδιώκουν εξουσία και ισχύ («..πρόθυμοι στην κατάφαση, πρόθυμοι να προστρέξουν στο νεύμα της ισχύος, χωρίς πρόσημο, ελπίζοντας να μετέχουν σ αυτήν» όπως εύστοχα γράφει ο ποιητής Κ. Καναβούρης)



Του Τάκη Σουβαλιώτη

Είναι αρκετοί οι πολίτες που έχουν την εντύπωση, που το πιστεύουν ως μια ιστορική αλήθεια, ότι στους πλούσιους πολιτικούς του μεσοπολέμου (1918-1939) ανήκε ο Ελ. Βενιζέλος. Αυτοί οι πολίτες, δεν έχουν τη πραγματική εικόνα για τα οικονομικά αυτού του πολιτικού τιτάνα. Όντως στα τελευταία χρόνια της ζωής του (πέθανε το 1936) βρισκόταν σε μια ανθηρή οικονομική κατάσταση. Αλλά σε αυτή τη κατάσταση δεν βρισκόταν από κάποιες σκοτεινές χρηματοδοτήσεις. Δεν είχε δηλαδή αποκτήσει αυτή την οικονομική του άνεση από διάφορες μίζες. Αλλά από τον δεύτερο γάμο του. Από τον γάμο του με τη πλούσια ελληνίδα Έλενα Σκυλίτση, η οποία ζούσε στο Παρίσι.