Oι ανοιχτές κοινωνίες και οι νέοι εχθροί τους - Κουρδιστό Πορτοκάλι
Ποια τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Διεθνούς του Αυταρχισμού

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η ακρίβεια είναι εδώ,ασχέτως αν σε παγκόσμιο επίπεδο και σε μεγάλο βαθμό είναι τεχνητή. Και είναι τεχνητή όχι μόνο από τα δίκτυα της κερδοσκοπίας που «παίζουν» στη παγκόσμια αγορά εμπορευμάτων, αλλά και από τα αυταρχικά κράτη, που ελέγχουν, ελέω του καπιταλισμού και της Δύσης, ζωτικούς τομείς αποθήκευσης, διακίνησης και διανομής αγαθών που συγκροτούν την εφοδιαστική αλυσσίδα. Και από την άποψη αυτή θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο δυτικός κόσμος έπεσε σε μια καλοστημένη παγίδα.


Για πολλά χρόνια, η Δύση είχε την εντύπωση ότι Κίνα και Ρωσία, υπό το φως της κατάρρευσης του κομμουνισμού παγκοσμίως, είχαν αντλήσει μαθήματα από την ιστορία και άρα θα πλησίαζαν την φιλελευθερη διεθνή τάξη , ώστε να δημιουργηθεί ένας κόσμος ανάπτυξης, προόδου και εν τέλει ευημερίας. Ιδιαίτερα δε στην Κίνα, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 επικρατούσε το δόγμα Ντενγκ, με βάση το οποίο «μια γάτα δεν εξαρτάται από το τι χρώμα έχει αλλά από το πόσα ποντίκια πιάνει».

Ο αυτοπυροβολισμός της Δύσης... Του Ραφαήλ Μωυσή | Newideas

του Ραφαήλ Μωυσή*

Αρχίζω δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι δεν ανήκω στους ισαποστάκηδες. Δεν αναγνωρίζω στον  πρόεδρο Πούτιν κανένα ελαφρυντικό για τον πόλεμο που ξεκίνησε κατά της Ουκρανίας. Καμία αναφορά σε παλιούς γεωπολιτικούς χάρτες της Ευρώπης, καμία προσπάθεια συμψηφισμού των δικών του τωρινών εγκλημάτων με ατοπήματα που διέπραξαν άλλοι στο παρελθόν, καμία διαστρέβλωση της εθνικής ταυτότητας ελεύθερων λαών, καμία (εξωπραγματική άλλωστε) αναφορά σε απειλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ρωσίας δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για τα απάνθρωπα δεινά που επιβάλλονται σε αθώους ανθρώπους.

 

ΤΣάκης Μουμτζής: Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία - Ελληνική Αγωγήου Σάκη Μουμτζή

Για να δούμε γιατί ενόχλησε ο Αντώνης Σαμαράς, θα πρέπει να δούμε ποιους ενόχλησε και για να δούμε ποιους ενόχλησε θα πρέπει να δούμε τι είπε.

 Είπε τα αυτονόητα, όχι για αυτά που πιστεύει ο ίδιος, αλλά γι' αυτά που πιστεύει ο ιστορικός ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας.

 

 Στα εθνικά θέματα η θέση του δικαιώθηκε μετά από λίγους μήνες. Ο διάλογος με την Τουρκία ουσιαστικά διακόπηκε και η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε ένα ευρύ πρόγραμμα εξοπλισμών. Τις θέσεις των δύο πλευρών τις χωρίζει άβυσσος. Τι να συζητήσεις με κάποιον που σου ζητά να παραδοθείς οικειοθελώς; Γιατί η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών ευνουχίζει όχι μόνον την εθνική μας άμυνα, αλλά και την εξωτερική πολιτική. Τι εξωτερική πολιτική μπορείς να ασκήσεις όταν, ανά πάσα στιγμή και δια περιπάτου, ο γείτονας μπορεί να καταλάβει εθνικό έδαφος; Και για να μη χρυσώνουμε το χάπι με εξεζητημένες λέξεις, αποστρατιωτικοποίηση ίσον αφοπλισμός.

Oι ανοιχτές κοινωνίες και οι νέοι εχθροί τους - Κουρδιστό ΠορτοκάλιΕχει εντολές να προκαλέσει κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζοντας «προδότη» τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και συνενόχους του το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ και ένα μέρος του Σύριζα.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Γνωρίζοντας επακριβώς τι διαδίδουν δημόσια κάποιοι Ελληνες «καθηγητές», ο Πούτιν σίγουρα θα είναι σκασμένος στα γέλια. Αργά ή γρήγορα, θα σκέφτεται, στο ΝΑΤΟ θα πλακωθούνε μεταξύ τους. «...Αν έτσι τους δημιουργήσω πρόβλημα και με τσαμπουκάδες ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα, το ουκρανικό θα μπει σε δεύτερη μοίρα και αυτή θα είναι η μεγάλη ευκαιρία για μένα...», σκέφτεται ο δικτάτορας του Κρεμλίνου. 

Του Γιάννη Ρούντου: Ο Πολιτισμός της Επικοινωνίας και η ελευθερία των ΜΜΕ -  Insurance World

Του Γιάννη Ρούντου*

Η Επικοινωνία είναι ο πλέον αδιάψευστος καθρέφτης του Πολιτισμικού (και Πολιτιστικού, όταν μεταφράζεται με έργο σε υλικές αξίες που μένουν) επιπέδου μιας κοινωνίας. Συνακολούθως είναι και η ελευθεροτυπία, με σαφή τα όρια που αφήνουν απ’ έξω τη χειραγώγηση, την προπαγάνδα, την παρεμπόδιση του δικαίου και της λειτουργίας της έννομης τάξης, την προσβολή της ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας αλλά και του ελεύθερου συλλογισμού, καθώς και κάθε αήθη γραπτή απόπειρα εξόντωσης ανθρώπων και μηδενισμού κοινωνικών αξιών. Τα γραπτά μνημεία μένουν. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, στη σύγχρονη εποχή του ανεξίτηλου ψηφιακού ίχνους.