Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η δραματική επικαιρότητα μίας πρότασης του Γιάννη Μαρίνου στον Οικονομικό Ταχυδρόμο της 23ης Σεπτεμβρίου 1993!!!

Ήταν Σεπτέμβριος 1993 και η Ελλάδα μόλις είχε μπει σε προεκλογική περίοδο, μετά την πτώση της κυβέρνησης του Κων. Μητσοτάκη και την προκήρυξη εκλογών για τις 10 Οκτωβρίου. Την εποχή εκείνη, η χώρα βίωνε μία απίστευτη κατάσταση δημαγωγίας, λαϊκισμού και πολιτικής αθλιότητας, η οποία σήμερα πληρώνεται με υψηλό κόστος. Καθημερινά, ο ανυπεράσπιστος πολίτης βομβαρδιζόταν με απίθανες λαϊκίστικες κορώνες, απίστευτα ψεύδη και φαντασιακές θεωρήσεις –που μοναδικό στόχο είχαν την παραπλάνησή του.

Της Σώτης Τριαναταφύλλου
   
Oι αντιευρωπαϊστές είναι μια μεγάλη οικογένεια χωρικών που τρώγονται μεταξύ τους: μερικοί (ακροδεξιοί και ακροαριστεροί) είναι αναίσχυντα εθνικιστές ― ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν αναφωνεί «Η Γαλλία στους Γάλλους» (υπαινισσόμενος τη γερμανική ηγεμονία) όπως κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου που, στο πλαίσιο της τριτοκοσμικής-αντιδυτικής του πολιτικής, έκανε λόγο για εθνική υπερηφάνεια και για «Ελλάδα στους Έλληνες». Άλλοι αντιευρωπαϊστές είναι αντι-φιλελεύθεροι που θεωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση καπιταλιστική συνωμοσία, ενώ οι επιλεγόμενοι πραγματιστές την περιγράφουν σαν μια ανθρωποφαγική γραφειοκρατική μηχανή που στεγάζεται, προσφυώς, σε άχαρα κτίρια γραφείων. Ο αντιευρωπαϊσμός τούς ενώνει: συνδέεται με παραδοσιακές αξίες ταυτότητας· με το χώμα της «πατρίδας», το ανελλιπώς ματωμένο. Η δε πατρίς στενάζει κάτω από τον ευρωπαϊκό ζυγό και υφίσταται τις ολέθριες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, χωρίς, περιέργως, να απολαμβάνει τα οφέλη της.

Του Βασίλη Γεώργα

Αντιμέτωπη με όλα όσα ξόρκιζε βρίσκεται πλέον η ελληνική κυβέρνηση καθώς μετά τη δημοσιοποίηση των αναθεωρημένων εκτιμήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου η πρώτη ανάγνωση είναι ότι και νέα μέτρα θα απαιτηθούν, και η ανάπτυξη θα είναι ασθενική τα επόμενα έτη και το θέμα της αναδιάρθρωσης του χρέους πηγαίνει στις καλένδες.

Του Δημήτρη Καμπουράκη
Πρόκειται για παραπολιτική μπουρδολογία. Ουδέποτε μεταπολιτευτικά, η πορεία κυβερνήσεων και κομμάτων εξουσίας επηρεάστηκε καθοριστικά από τις ρητορικές ικανότητες των αρχηγών τους. Αλλα είναι τα σημαντικά. Και το έμαθαν από την καλή και από την ανάποδη όσοι προηγήθηκαν των σημερινών μονομάχων

 Την επομένη κάθε συζήτησης σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, ακολουθούν οι βαθμολογήσεις: Ποιος νίκησε; Ο Τσίπρας ή ο Κυριάκος; Ποιος αποστόμωσε τον άλλον και πόσες φορές; Ο Αλέξης ή ο Μητσοτάκης; Μετά τις βαθμολογήσεις προχωρούμε στις «ποιοτικές» εκτιμήσεις: Ετοιμόλογος ο ένας, αιχμηρός ο άλλος, λαϊκιστής ο μεν, κυνικός ο δε, ευφραδής ο πρώτος, ουσιαστικός ο δεύτερος, κλπ. Στο τέλος φτάνουμε και στο ουσιώδες -δήθεν- συμπέρασμα: «Είναι πολύ λίγος ο Κυριάκος για να γκρεμίσει τον Τσίπρα» ή «λίγα είναι τα ψωμιά του Αλέξη, τον έχει πάρει αμπάριζα ο Μητσοτάκης».

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Η αλήθεια είναι πως η ανωνυμία επιτρέπει σε κάθε πικραμένο ή/και φαντασμένο να κάνει «οργανώσεις» που κανείς δεν γνωρίζει από πού κρατά η σκούφια τους και τι τελικώς θέλουν. Εχει γεμίσει ο τόπος από πρωτοβουλίες, επιτροπές και άλλα συναφή.