Γράφει η Αναστασία Παπαϊωάννου

Σημαντικές περικοπές περιλαμβάνουν οι σχεδιασμοί για τη διετία 2019-20. Μείωση προωθείται και για το προσωπικό ενώ παράλληλα αλλάζει το «μείγμα» προσόντων που ζητείται για τους τραπεζουπάλληλους. Εφυγαν ήδη 2.000 άτομα εντός του 2018.



Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ Χ. ΠΑΞΙΝΟΣ*

Τις δύο πρώτες τάξεις δημοτικού τις έβγαλα στην Περατιά, ένα ωραίο χωριό, της Ακαρνανίας, απέναντι από τη Λευκάδα. Η επικοινωνία γινόταν διά θαλάσσης ή για ν’ ακριβολογώ πρώτα πέρναγες τη λιμνοθάλασσα και στη συνέχεια, μέσω ενός περάσματος θαλάσσιου, έφθανες στη Λευκάδα. Τρόπος μεταφοράς ήταν το μονόξυλο με κουπί και στη συνέχεια, εφόσον φύσαγε, με πανί. Δύσκολες συνθήκες. Υπήρχαν τρία μονόξυλα και χειμώνα-καλοκαίρι έκαναν αυτή τη διαδρομή. Ανθρωποι και πράγματα στοιβαγμένα με προσοχή μην μπατάρει το μονόξυλο. Να υπάρχει ισορροπία. Η μεταφορά από την ξηρά ήταν πολύ δύσκολη έως ακατόρθωτη και μόνο με άλογο μπορούσες να πας στην πόλη. Ετσι όλοι προτιμούσαν το μονόξυλο και μάλιστα με βροχή και κρύο, όταν ήταν απαραίτητο.


Γράφει ο Αγγελος Κωβαίος

Η βιασύνη και η αμετροέπεια, η οποία διακρίνει την σημερινή κυβέρνηση, έχουμε δει ότι καθόλου δεν βοήθησε κατά την τελευταία τριετία

Πάλι τα ίδια, πάλι χωρίς μέτρο και χωρίς συναίσθηση της κρισιμότητας της περιόδου: Μέσα στην αγωνία της για επικοινωνιακή ανασύνταξη, η ελληνική κυβέρνηση διακινεί την άποψη ότι έπειτα από την απελευθέρωση των Κούκλατζη και Μητρετώδη από την Τουρκία, μπορεί «να ανοίξει μία νέα σελίδα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις»…




Γράφει ο  Βασίλης Μπόνιος

To θέμα είναι τι ακριβώς διδάχθηκε ο οξυδερκής λαός από την περιπέτεια των δύο νέων στρατιωτικών που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους Τούρκους και στη συνέχεια κινήσαμε Γη και Ουρανό για να αφεθούν ελεύθεροι. Θα μας πείτε 400 χρόνια σκλάβοι στους Τούρκους και το μόνο που μας έμεινε είναι η μπαμπεσιά, το βόλεμα, η κλάψα, η ζητιανιά και η απαίτηση ότι όλος ο πλανήτης μας χρωστάει επειδή είμαστε απόγονοι των Αρχαίων.



Η διεθνής άνοδος των λαϊκισμών-εθνικισμών δεν είναι άμοιρη της επέκτασης του κρατισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Τι αποκαλύπτουν τα στοιχεία για την κρατική παρέμβαση στην οικονομία.

Γράφει ο  Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος
   

Ίσως τελικά ο Ντόναλντ Τραμπ αποδειχθεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ που εξαπάτησε το κόμμα του προκειμένου να αναρριχηθεί στην εξουσία. Ακόμα χειρότερα, με την απάτη του αυτή επέτρεψε σε αναδυόμενες μεγάλες δυνάμεις της οικονομίας και της γεωπολιτικής, όπως η Κίνα και η Ινδία, να αναδειχθούν όχι μόνον σε παγκόσμιους παίκτες αλλά και σε στηρίγματα μίας διεθνούς νομιμότητος – έργο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.